Image default
Πρώτο Θέμα

Πολιτικές κρίσεις και στις δύο πλευρές του Αντλαντικού

Πολιτικές κρίσεις και στις δύο πλευρές του Αντλαντικού

Δεν μοιάζει συχνά η Ιταλία με δημοκρατικό πρότυπο. Αλλά μελετώντας τις πολιτικές κρίσεις τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στη Ρώμη, αυτή την εβδομάδα , αναρωτιώμαστε αν μπορούν να αντληθούν διδάγματα. Στα χαρτιά, οι ιστορίες αυτές έχουν ελάχιστα κοινά στοιχεία.

Η διακοπή λειτουργίας της κυβέρνησης των ΗΠΑ σχετικά με το νόμο Obamacare την 1η Οκτωβρίου αποτελεί λογικό επακόλουθο του συνταγματικού συστήματος της Αμερικής – ο προσεκτικός διαχωρισμός των εξουσιών τοποθετεί την προεδρία στο πηδάλιο του πλοίου του κράτους, θέτοντας την ευρεία πορεία του έργου της κυβέρνησης, και συγχρόνως παραδίδει τον έλεγχο των οικονομικών θεμάτων και του προϋπολογισμού εν γένει στο Κογκρέσο.

Από τη Ρώμη, αντίθετα, λαμβάνουμε εντυπωσιακά πρωτοσέλιδα για τη νέα κρίση που σφυροκοπάει μια ασταθή κυβερνητική συμμαχία καθώς μεμονωμένα κόμματα και παρατάξεις εντός κόμματων κάνουν μικροκομματικές εκτιμήσεις κατά πόσον το προσωπικό τους συμφέρον έγκειται στο να στηρίξουν την κυβέρνηση ή όχι.

Στην Αμερική, αν και η αντιπαράθεση για τον Obamacare είναι ανησυχητικά ανεύθυνη , η κεντρική σύγκρουση είναι σοβαρή, και περιστρέφεται γύρω από το ρόλο της κυβέρνησης και της αίσθησης ασφαλείας που παρέχει σε μια οικονομία της αγοράς. Οι ιταλικές διαμάχες αυτής της εβδομάδας φαίνονται λιγότερο ευγενείς. Στην ουσία, ένας ντροπιασμένος πρώην πρωθυπουργός , ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι κατηγορείται ότι προσπαθεί – προφανώς χωρίς επιτυχία αυτή τη φορά – να επισκιάσει την κυβέρνηση για να προστατεύσει τα στενά προσωπικά του συμφέροντα.

Ωστόσο, οι δύο κρίσεις έχουν κοινά στοιχεία.

Η βασική πεποίθηση πίσω από τα δρώμενα στην Ουάσιγκτον αυτή την εβδομάδα είναι σίγουρα αυτή : κάθε πλευρά πιστεύει ότι έχει το εκλογικό πλεονέκτημα . Οι περισσότεροι Δημοκρατικοί πιστεύουν ότι πολλοί ψηφοφόροι κατηγορούν τους  Ρεπουμπλικάνους για την τωρινή κατάσταση. Υπενθυμίζουν την διακοπή λειτουργίας της κυβέρνησης την περίοδο 1995-96 και την επανεκλογή του Μπιλ Κλίντον αργότερα εκείνο το έτος, και απορούν με τους συντηρητικούς που έχουν ξεχάσει τα διδάγματα της ιστορίας.

Από την άλλη πλευρά, μεγάλο μέρος των συντηρητικών Ρεπουμπλικανών στη Βουλή των Αντιπροσώπων – παρακινούμενοι από εξωτερικές ομάδες όπως η Λέσχη για την Ανάπτυξη και Δράση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς – πιστεύουν ότι η συμβατική σοφία είναι λανθασμένη και ότι το 1996 οι Ρεπουμπλικάνοι παρέδωσαν τα όπλα πάρα πολύ σύντομα. Αυτή τη φορά, νομίζουν ότι μπορούν να κερδίσουν εκλογικά από μια μάχη για το νόμο Obamacare.

Οι αντιμαχόμενες πλευρές δεν μπορεί να είναι και οι δύο σωστές . Θα γνωρίζουμε περισσότερα μετά τις ενδιάμεσες εκλογές του 2014. Και οι δύο μάλλον κάνουν λάθος και ο αγώνας αυτός μπορεί απλά να προκαλέσει ανταρσίες σε κάθε πλευρά, ενώ οι ανεξάρτητοι και αυτοί με περιορισμένο ενδιαφέρον για την πολιτική απλά θα τους αγνοήσουν. Οι ευρωπαϊκές εφημερίδες ήδη είναι γεμάτες από περιφρονητικές αναφορές για την αμερικανική δυσλειτουργία.

Ωστόσο, η διαμάχη που κλονίζει την Ουάσιγκτον αυτή την εβδομάδα δεν θα πρέπει να μας κάνει τόσο εντύπωση. Η Αμερική έχει ένα μοντέλο κυβέρνησης με συγκατοίκηση, κάτι που οι Γάλλοι αποκαλούν διαχωρισμένη διακυβέρνηση. Κατά βάθος , το δικομματικό σύστημα στο Κογκρέσο είναι πραγματικά μια μορφή πολιτικής συμμαχίας , ακόμη και αν ο εκλογικός αγώνας και το σύστημα ψηφοφορίας ωθεί τις διάφορες φατρίες σε ευρύτερες κομματικές συμμαχίες.

Από ευρωπαϊκής πλευράς τι συμβαίνει στη Βουλή των Αντιπροσώπων είναι μια διάσπαση του Ρεπουμπλικανικού συνασπισμού, καθώς το Κόμμα του Τσαγιού απομακρύνεται από δύσκολες συμμαχίες με κόμματα όπως το Κόμμα των Επιχειρήσεων, το Κόμμα Εθνικής Ασφάλειας και το Κόμμα Χριστιανικών Αρχών. Αν αυτό γινόταν στην Ιταλία , για παράδειγμα, η χώρα θα έπρεπε τώρα να κινείται σε πρόωρες εκλογές, δίνοντας την ευκαιρία στα κόμματα να τεστάρουν κατά πόσο εκφράζουν τη λαϊκή βούληση σε σχέση με το νόμο Obamacare . Όμως θα πρέπει να περιμένουμε άλλους 13 μήνες για να επιλύσουν τις διαφορές τους με την ψήφο του αμερικανικού λαού.

Αυτή είναι η αμερικανική παράδοση, όπως επανέλαβε ο Μπαράκ Ομπάμα πολλές φορές τις τελευταίες ημέρες, με το επιχείρημα ότι οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να καταργήσουν το νόμο Obamacare το 2012 , και δεν το έκαναν. Όπως είπε ο ίδιος: «Μια ομάδα ενός κόμματος, σε ένα τομέα του Κογκρέσου, σε ένα κομμάτι της κυβέρνησης δεν μπορεί απλά να διακόψει το σύνολο της κυβέρνησης μόνο και μόνο για να επαναπροσδιορίσει  τα αποτελέσματα των εκλογών.» Αλλά αν αυτή η διακοπή λειτουργίας της κυβέρνησης παρασύρει και τις αναμενόμενες συκγρούσεις για το ανώτατο όριο του χρέους, μπορεί οι πρόωρες εκλογές να μην αποτελούν και τόσο άσχημο ενδεχόμενο τελικά. 

Σχετικα αρθρα

Ποιες λύσεις δίνουν οι τράπεζες για τα «κόκκινα» δάνεια

admin

Η φιλοσοφία Buffett μιλά από μόνη της…

admin

Η εμπιστοσύνη στην ευρωζώνη επιστρέφει σε επίπεδα προ κρίσης

admin

Η άλλη πλευρά της Ευρω-Ατλαντικής ενσωμάτωσης

admin

Άλμα στο κενό… Σε ρήξη οδηγούνται Ελλαδα – ΕΕ

admin

Γιατί η «περισσότερη Ευρώπη» δε θα λύσει το δημοσιονομικό αδιέξοδο

admin

4 μήνες στην «εντατική»: Πρώτα τα μέτρα μετά τα χρήματα…

admin

Δυσαρεστημένοι οι Γερμανοί εξαγωγείς παρά τα ρεκόρ

admin

Θα σαρώσει το φαινόμενο Μέρκελ και το Σεπτέμβριο;

admin

Πόσο εύκολα θα εφαρμοστεί τελικά το Brexit

admin

Μικρή η παρουσία ελληνικών μεταλλικών νερών στην Κίνα

admin

Πόσο μακριά είναι μια συμφωνία;

admin

Η Κίνα λέει ψέματα για τα κρούσματα της !

admin

Επαφές ΤΧΣ-Τσακαλώτου για την εγγύηση κόκκινων δανείων

admin

Οι αγορές του σήμερα έχουν πολλά κοινά με αυτές του 2007

admin

Εξαγωγές και μείωση κόστους οι κύριες προτεραιότητες των Ελλήνων επιχειρηματιών

admin

Δε θα βρείτε την επόμενη ελληνική κρίση στην αγορά ομολόγων

admin

Η άσωτη Βαρσοβία δοκιμάζει την εμπιστοσύνη των Βρυξελλών

admin