Image default
Πρώτο Θέμα

Η Ευρώπη παλεύει για επιβίωση – ακόμα

Η Ευρώπη παλεύει για επιβίωση - ακόμα

Η Ιρλανδία επιστρέφει στις αγορές ήδη. Τα ιδιωτικά κεφάλαια επέστρεψαν στην Ισπανία σιγά σιγά. Και η Ιταλία εκδίδει 10-ετή ομόλογα με τη χαμηλότερη απόδοση από το 2010. Ναι, η ευρωζώνη περνάει ακόμα δύσκολες στιγμές, αλλά υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ.

Από τη μία πλευρά οι βραχυπρόθεσμες οικονομικές προοπτικές παραμένουν αδύναμες. Από την άλλη, υπάρχουν ενδείξεις ότι η εμπιστοσύνη επιστρέφει. Την πρόοδο αντανακλούν σημαντικές αποφάσεις τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

ι αποφάσεις αυτές έχουν αρχίσει να αποκαθιστούν την εμπιστοσύνη, να ηρεμούν τις αγορές και να αντιμετωπίζουν τον φόβο της κατάρρευσης του ευρώ. Εκτεταμένες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις συμβάλλουν πλέον στην αποκατάσταση της ισορροπίας της οικονομίας της ευρωζώνης. Η πρόοδος είναι απτή: ανισορροπίες του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μεταξύ των μελών της ευρωζώνης έχουν μειωθεί σημαντικά, καθώς η χαμένη ανταγωνιστικότητα ορισμένων μελών κατά τη δεκαετία πριν από την κρίση επανακτάται.

Είναι αλήθεια ότι η διόρθωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών έχει μέχρι στιγμής προέρθει κυρίως στις ελλειμματικές χώρες, αλλά αυτό δεν αποτελεί έκπληξη δεδομένου του μεγέθους των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν. Όπως είχε πει ο John Maynard Keynes πριν από τις συνομιλίες Bretton Woods, αυτή η προσαρμογή είναι «υποχρεωτική για τον οφειλέτη και προαιρετική για τον πιστωτή».

Αυτό δεν ακυρώνει την ανάγκη για μια πιο συμμετρική εξισορρόπηση στο εσωτερικό της ευρωζώνης, με τη συμμετοχή πιστωτών και οφειλετών. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δηλώσει ότι οι πλεονασματικές χώρες πρέπει να εφαρμόσουν μεταρρυθμίσεις για την ενίσχυση της εγχώριας ζήτησης. Η Γερμανία θα μπορούσε να το κάνει αυτό με το άνοιγμα της αγοράς των υπηρεσιών της και με την άνοδο των μισθών της σε συνάρτηση με την παραγωγικότητα, δύο από τις συστάσεις που έγιναν στο Βερολίνο από το Συμβούλιο της ΕΕ. Αλλά την ίδια στιγμή, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η ευρωζώνη δεν είναι ούτε μια μικρή ανοικτή οικονομία ούτε ένα μεγάλο κλειστό σύνολο, αλλά μια μεγάλη ανοικτή οικονομία που συναλλάσεται με τον υπόλοιπο κόσμο.

Αυτό σημαίνει ότι τα κανάλια προσαρμογής επηρεάζονται σημαντικά από την παγκόσμια οικονομική αλληλεξάρτηση. Η μείωση των πλεονασμάτων στα βόρεια δεν θα οδηγήσει αυτόματα σε αντίστοιχη αύξηση της ζήτησης για τις εξαγωγές από το νότο.

Οι κύριοι δικαιούχοι της μεγαλύτερης γερμανικής ζήτησης θα είναι οι οικονομίες της Κεντρικής Ευρώπης, στενά ενταγμένες ήδη στις αλυσίδες εφοδιασμού της Γερμανίας.

Η ανάλυσή μας δείχνει ότι 1 τοις εκατό αύξηση στη γερμανική εγχώρια ζήτηση θα βελτιώσει το εμπορικό ισοζύγιο της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ελλάδας με λιγότερο από 0,05 τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Αυτό δεν θα μας πάει πολύ μακριά, γι ‘αυτό και οι πολιτικές για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας – τόσο διαρθρωτικά αλλά και σε σχέση με το κόστος – παραμένουν κρίσιμες για την προσαρμογή και την αποκατάσταση της ισορροπίας της ευρωζώνης. Οι κλήσεις για μια σημαντική δημοσιονομική ώθηση στη Γερμανία, όπως την αποκαλούν κάποιοι, είναι επίσης αδύναμες.

Η χώρα εκ των πραγμάτων θα είναι συνολικά πολύ λιγότερο περιορισμένη δημοσιονομικά το 2014 από ότι η υπόλοιπη ευρωζώνη: το διαρθρωτικό ισοζύγιο του προϋπολογισμού αναμένεται να αλλάξει ελάχιστα στη Γερμανία, αλλά θα αυξηθεί κατά 1 εκατοστιαία μονάδα του ΑΕΠ στην ευρωζώνη ως σύνολο. Η δημοσιονομική πολιτική του Βερολίνου είναι, επίσης, απόλυτα σύμφωνη με τις συστάσεις που έγιναν από άλλους οργανισμούς, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και προωθεί την ανάπτυξη μέσω δαπανών, όπως η εκπαίδευση και η έρευνα, όπως επανειλημμένως έχει ζητήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Παρά τις επίμονες λανθασμένες αντιλήψεις για το αντίθετο, το αναθεωρημένο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης της ΕΕ λαμβάνει πλήρως υπόψη τις μεταβαλλόμενες οικονομικές συνθήκες.

Η προσπάθεια εξυγίανσης κάθε χώρας καθορίζεται σε διαρθρωτικούς όρους, αφαιρώντας τις επιπτώσεις του οικονομικού κύκλου και των έκτακτων μέτρων, και λαμβάνει υπόψη τα δημοσιονομικά περιθώρια της χώρας και τις μακροοικονομικές συνθήκες. Αν επιδεινώνεται η πορεία ανάπτυξης, μια χώρα μπορεί να λάβει επιπλέον χρόνο για να διορθώσει το υπερβολικό της έλλειμμα, υπό τον όρο της συμφωνημένης προσπάθειας εξυγίανσης. Τέτοιου είδους αποφάσεις έχουν ληφθεί ήδη για την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα. Για να ξεπεραστεί η κρίση και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, πρέπει να συνεχίσουμε την άρση των διαρθρωτικών εμποδίων για την αειφόρο ανάπτυξη και την απασχόληση, καθώς και την εφαρμογή συνετής δημοσιονομικής εξυγίανσης. Και να μετατραπούν οι τολμηρές σκέψεις σε πειστικές ενέργειες για τον επανασχεδιασμό και την αποκατάσταση της οικονομικής και νομισματικής ένωσης.

Με λίγα λόγια, θα πρέπει να συνεχίσουμε την πορεία μας αποφασιστικά προς τις μεταρρυθμίσεις στα κράτη μέλη και τη βαθύτερη ολοκλήρωση στην ευρωζώνη.

Σχετικα αρθρα

Το αίνιγμα του Brexit

admin

Οι επενδυτές της ευρωζώνης γίνονται όλο και περισσότερο απαισιόδοξοι

admin

Die Welt: Δυσμενές το οικονομικό κλίμα σε ολόκληρη την ευρωζώνη

admin

Πρώτη απόπειρα εξόδου στις αγορές για την Ελλάδα

admin

Οι οικονομολόγοι χάνουν την αξιοπιστία τους όταν είναι υπερβολικά σίγουροι

admin

DW: Τα πιο περίεργα χαρτονομίσματα του κόσμου

admin

Έξι προκλήσεις για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

admin

Η ΕΕ στοχεύει σε συμφωνία για τα σύνορα στα μέσα του 2016

admin

Standard & Poor’s: Αναβάθμιση της Ελλάδας σε “ΒΒ-” από “B+”

admin

Η ΕΚΤ χρειάζεται ένα σχέδιο για τον πληθωρισμό

admin

Αποκέντρωση ή αποσύνθεση

admin

Τα βλέμματα πλέον στην Ουάσιγκτον

admin

Πού οφείλεται το ξεπούλημα σε ομόλογα και μετοχές

admin

Πώς μπορεί να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό

admin

Στο σημείο μηδέν η Χαλυβουργία

admin

Οι 5 «πατέντες» της Goldman Sachs για τις μέγιστες αποδόσεις

admin

FT: Η Ιταλία και όχι η Ελλάδα πλέον ο πιο ριψοκίνδυνος δανειολήπτης του ευρώ

admin

Σκάει η «φούσκα» των ομολόγων;

admin