Image default
Πρώτο Θέμα

Ψυχραιμία μπροστά στον ευρωπαϊκό λαϊκισμό

Ψυχραιμία μπροστά στον ευρωπαϊκό λαϊκισμό

Η Ευρώπη έχει μπροστά της ένα πολυάσχολο, εκλογικά, έτος για το 2015. Κοινοβουλευτικές εκλογές έχουν προγραμματιστεί σε Δανία, Εσθονία, Φινλανδία, Πολωνία, Πορτογαλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο – και οι πρόωρες εκλογές στην Ελλάδα.

Στις περισσότερες, είναι αδύνατο να προβλεφθεί ο νικητής. Στη Βρετανία, είναι δύσκολο να προβλεφθούν οι συνέπειες για την παραμονή της στην ΕΕ.

Η πολιτική αβεβαιότητα στην Ευρώπη οφείλεται εν μέρει σε δεξιές και αριστερές λαϊκιστικές δυνάμεις, των οποίων η άνοδος προηγείται αλλά έχει βοηθηθεί από την οικονομική αναταραχή από το 2008 και μετά. Αυτά τα κινήματα έχουν κερδίσει ισχύ σε βάρος ενός ευρωπαϊκού πολιτικού κατεστημένη που προβάλλεται από τους αντιπάλους τους, και συχνά θεωρούνται από το ευρύτερο κοινό ως κουρασμένο, αναποτελεσματικό και απόμακρο. Κάποια αντισυστημικά κόμματα αντιπαθούν τη δημοκρατία, ενστερνίζονται κατηγορηματικά ρατσιστικές ιδέες και «φλερτάρουν» με τη βία. Αυτές οι ταμπέλες ωστόσο δεν περιγράφουν επαρκώς τα ριζοσπαστικά, δεξιά κινήματα, όπως το Independence party του Ηνωμένο Βασιλείου ή τους Democrats της Σουηδίας,

Πόσο μάλλον τα αριστερά κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ της Ελλάδας και οι Podemos στην Ισπανία. Οι όποιες επιτυχίες αυτών των κομμάτων – για παράδειγμα, στις εκλογές του Ευρωκοινοβουλίου το 2014 – έχουν γίνει με τα κόμματα να «παίζουν» εντός των κανονισμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Έτσι, τα παραδοσιακά κόμματα της κεντροδεξιάς, του φιλελεύθερου κέντρου και της κεντροαριστεράς, δε θα μπορέσουν να ανακτήσουν το πλεονέκτημα παρουσιάζοντας τους λαϊκιστές ως αντιδημοκρατικό, φρενοβλαβές περιθώριο. Αντίθετα, κόμματα όπως οι Συντηρητικοί στη Βρετανία ή οι Σοσιαλιστές της Ισπανίας και οι Σοσιαλδημοκράτες της Σουηδίας, θα πρέπει να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους. Θα πρέπει να πείσουν τους ψηφοφόρους πως τα κύρια στοιχεία της ατζέντας των λαϊκιστών είναι ασυναφή και μη ρεαλιστικά. Εάν εφαρμόζονταν, θα έπλητταν την οικονομία, τον κοινωνικό ιστό και το διεθνές κύρος των χωρών τους.

Είτε με αριστερό είτε με δεξιό «περιτύλιγμα», ο ευρωπαϊκός λαϊκισμός προσφέρει απλοϊκές, ακόμη και παράλογες λύσεις σε περίπλοκα προβλήματα. Η πρόταση, την οποία μοιράζονται Ukip και Democrats της Σουηδίας, πως η κατάπαυση της μετανάστευσης θα λύσει όλα τα κοινωνικά ζητήματα στις χώρες τους, συνεπάγεται λανθασμένη διάγνωση του προβλήματος και συνεπώς ψεύτικη ελπίδα για λύση. Το ίδιο ισχύει για τις προτάσεις ΣΥΡΙΖΑ και Podemos για σημαντική αύξηση των δημοσίων δαπανών και του κατώτατου μισθού, λες και τέτοιου είδους μέτρα θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν άλλες δύσκολες αποφάσεις, απαραίτητες για την αντιμετώπιση των βαθιά ριζωμένων προβλημάτων της Ελλάδας και της Ισπανίας.

Σε κάποιες χώρες, όπως στη Φινλανδία, θα μπορούσε να υπάρξει λόγος ανησυχίας εάν κάποιο λαϊκιστικό κόμμα έπαιρνε μέρος σε κυβέρνηση συνεργασίας, ως μικρότερος εταίρος. Στις περισσότερες χώρες, ωστόσο, τα λαϊκιστικά κόμματα απολαμβάνουν την εικόνα του παρείσακτου και προτιμούν τις συνθηματολογίες από τους συμβιβασμούς που είναι απαραίτητη για μια δημοκρατική κυβέρνηση.

Φυσικά, τα παραδοσιακά κόμματα δεν έχουν κάποια αυτόματη αξίωση στην εξουσία. Ωστόσο δεν έχουν πολλές ελπίδες να επανακτήσουν την κοινωνική εμπιστοσύνη, εκτός κι αν απαρνηθούν το ντροπιαστικό παιχνίδι των φανερά μη πραγματοποιήσιμων υποσχέσεων για να κερδίσουν τη θέση. Εάν είναι υπερβολική η απαίτηση να εξομολογηθούν πλήρως για την προηγούμενη, περιστασιακή ανικανότητα, μπορούν τουλάχιστον να δηλώσουν ταπεινά πως θα βάλουν τα δυνατά τους την επόμενη φορά να επιβεβαιώσουν υψηλότερες προσδοκίες. Κυρίως, οι κυρίαρχοι πολιτικοί θα πρέπει να αντισταθούν στον πειρασμό – δυστυχώς έχει ήδη εκδηλωθεί δημόσια από κεντροδεξιά κόμματα σε Γαλλία, Ιταλία και Ηνωμένο Βασίλειο – να δανειστούν την επίμονη, ανεύθυνη ρητορική των λαϊκιστών σε θέματα όπως η μετανάστευση, συμμετοχή στην ΕΕ ή τη ζώνη του ευρώ.

Τέτοιου είδους τακτικές θα κερδίσουν ελάχιστες ψήφους ανάμεσα στους σκληροπυρηνικούς υποστηρικτές του λαϊκισμού και θα αντιμετωπιστούν από τη μάζα των ψηφοφόρων που καταλαμβάνουν το κέντρο του πολιτικού φάσματος ως ρηχές και κυνικές. Και στο κέντρο, όπως σωστά είπε ο Ντέιβιντ Κάμερον, πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, στη συνάντηση του Συντηρητικού κόμματος του 2006, είναι που χτίζεται η πολιτική επιτυχία.     

Σχετικα αρθρα

Ενημέρωση από τις Βρυξέλλες: Η Ελλάδα και το Τείχος

admin

Που το πάει το ΧΑ;

admin

Ποια Ελληνικά είδη είχαν τη μεγαλύτερη αύξηση εξαγωγών στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 2016

admin

Ο Πούτιν είναι μεγαλύτερη απειλή για την Ευρώπη από την Isis

admin

Η τακτική του Σόιμπλε για το ΔΝΤ και η φαινομενική ψυχραιμία του Γερμανού υπουργού

admin

Σε νέα χαμηλά σχεδόν 2 μηνών το Χ.Α. με βαρίδι την Coca Cola (-6%)-Απώλειες 1,84% στις Τράπεζες

admin

Τα ανοιχτά μέτωπα του Ασφαλιστικού

admin

Νουί: Οι χρηματοπιστωτικοί άνεμοι απαιτούν πιο σταθερά τραπεζικά θεμέλια

admin

Οι ΗΠΑ θα επιβάλουν ή όχι δασμούς στην ΕΕ;

admin

Γιατί η Τράπεζα της Ιταλίας θέλει να αλλάξει το θέμα

admin

Βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, αλλά χωρίς συμφωνία με το ΔΝΤ

admin

Το σκοτεινό προφίλ του Ερντογάν

admin

Χ.Α: Από την… Κόλαση , στον Παράδεισο και τώρα τι;

admin

Reuters: Τρία νέα ομόλογα έως τον Αύγουστο σχεδιάζει η Αθήνα

admin

Τι θα περιλαμβάνει το «ελληνικό πρόγραμμα» διάρκειας 5 ετών

admin

Reuters: Οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων κατρακυλούν

admin

FT:Η Ευρώπη πασχίζει να κρατήσει το λουρί της Αθήνας

admin

Τουρκία: Οι τρεις πληγές του Covid-19 και το ΔΝΤ

admin