Image default
Πρώτο Θέμα

Η στιγμή της αλήθειας για την Άγκελα Μέρκελ

Η στιγμή της αλήθειας για την Άγκελα Μέρκελ

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, οι δύο κρίσεις που αντιμονταν στην καρδιά των προσπαθειών για την επίτευξη μιας διπλωματικής λύσης.

Αυτός είναι ένας νέος ρόλος για τη Γερμανία, κι η χώρα δεν τον έχει ακόμα συνηθίσει.ετωπίζει η Ευρώπη – στην Ουκρανία και την Ελλάδα – και οι δύο κλιμακώθηκαν. Σε κάθε περίπτωση, η Γερμανία και η καγκελάριός της, Άγκελα Μέρκελ, βρίσκ

Η τελευταία απόπειρα για παύση του πολέμου στην ανατολική Ουκρανία με διπλωματικά μέσα κράτησε λιγότερο και από την πρώτη απόπειρα τον περασμένο Σεπτέμβριο. Η νέα συμφωνία – πραγματοποιημένη όπως και η προηγούμενη στο Μινσκ – αναγνώριζε επίσημα πως η Ουκρανία έχει διασπαστεί με στρατιωτικό τρόπο. Όμως το πού ακριβώς βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή παραμένει ασαφές, καθώς ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν μπορεί να προσπαθήσει να καταλάβει το στρατηγικό σημείο της Μαριούπολης στη Θάλασσα του Αζόφ, επιτρέποντας έτσι στο Κρεμλίνο να δημιουργήσει μια γέφυρα στεριάς ανάμεσα στη Ρωσία και τη χερσόνησο της Κριμαίας. Επιπροσθέτως, η κατάληψη της Μαριούπολης θα άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο της κατάκτησης της νοτίου Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένης της Οδησσού, και της επέκτασης του ελέγχου της Ρωσίας έως την Υπερδνειστερία, το παράνομο απομονωμένο τμήμα της Ρωσίας στη Μολδαβία.

Μέσω της συνεχόμενης χρήσης στρατιωτικών δυνάμεων, ο Πούτιν έχει πετύχει τον κύριο στόχο της ρωσικής πολιτικής: τον έλεγχο της ανατολικής Ουκρανίας και την αποσταθεροποίηση ολόκληρης της χώρας. Πράγματι, το «Μινσκ 2» είναι απλά η διατύπωση των συνθηκών που επικρατούν. Το ερώτημα παραμένει, ωστόσο, εάν θα ήταν εξυπνότερη επιλογή να αφεθεί η μία δύναμη την οποία υπολογίζει σοβαρά ο Πούτιν – τις Ηνωμένες Πολιτείες – να ηγηθούν των διαπραγματεύσεων. Δεδομένης της χαμηλής εκτίμησης στην οποία έχει ο Πούτιν την Ευρώπη, αυτό πιθανώς θα γίνει αναπόφευκτο, αργά ή γρήγορα.

Ωστόσο, παρά τους κινδύνους που υπάρχουν, είναι το ότι σημαντικό η Γερμανία και η Γαλλία, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ, ανέλαβαν αυτήν τη διπλωματική προσπάθεια. Παρ’ ότι το «Μινσκ 2» εξέθεσε την πενιχρή πολιτική επιρροή της Ευρώπης, επιβεβαίωσε επίσης την αναγκαιότητα της γαλλογερμανικής συνεργασίας, καθώς και τον νέο ρόλο της Γερμανίας στην ΕΕ.

Η ίδια η Μέρκελ δείχνει αυτόν τον νέο ρόλο. Τα δέκα της χρόνια στην εξουσία χαρακτηρίζονταν σε μεγάλο βαθμό από μία νέα περίοδο γερμανικού Biedermeier. Ο ήλιος φώτιζε τη Γερμανία και την οικονομία της, και η Μέρκελ θεωρούσε μέγιστο καθήκον της να διατηρεί την αίσθηση ευημερίας των κατοίκων, χωρίς να τους αποσπά με πολιτικές. Όμως η σημασία της Γερμανίας στην Ευρώπη έδωσε απότομο τέλος σε αυτήν την περίοδο. Δεν ορίζει τις πολιτικές της πλέον σε όρους «μικρών βημάτων», τώρα αντιμετωπίζει κατά πρόσωπο τις τεράστιες στρατηγικές απειλές.

Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική κρίση, όπου η Μέρκελ – παρά τη δημόσια εικόνα της στη νότια Ευρώπη – δε συντάχθηκε με τα γεράκια του κόμματος και της κυβέρνησής της. Πράγματι, η Μέρκελ φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά τα μη διαχειρίσιμα ρίσκα μίας ελληνικής εξόδου από το ευρώ – παρ’ ότι θα φανεί στο μέλλον αν θα έχει την αποφασιστικότητα να επανεξετάσει την αποτυχημένη πολιτική λιτότητας που επιβλήθηκε στην Ελλάδα.

Χωρίς μία τέτοια επανεξέταση με σκοπό την ώθηση της ανάπτυξης, η Ευρώπη θα παραμείνει επικίνδυνα αδύναμη τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Δεδομένης της επίθεσης της Ρωσίας στην Ουκρανία, αυτή είναι μία κακή προοπτική, καθώς η εσωτερική αδυναμία και οι εξωτερικές απειλές συνδέονται άμεσα. Η Ελλάδα έχει δείξει επίσης πως η κρίση του ευρώ δεν είναι τόσο οικονομική κρίση όσο κρίση κυριαρχίας. Με την πρόσφατη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, οι έλληνες ψηφοφόροι εναντιώθηκαν στον εξωτερικό έλεγχο πάνω στη χώρα τους από την «τρόικα» (την Ευρωπαϊκή Κομισιόν, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), τη Γερμανία ή οποιονδήποτε άλλο. Ωστόσο, αν είναι η Ελλάδα να διασωθεί από την πτώχευση, θα το κάνει μόνο χάρη σε χρήματα ξένων φορολογουμένων. Και θα είναι σχεδόν αδύνατον να πειστούν οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι και οι κυβερνήσεις να παρέχουν περισσότερα δισεκατομμύρια ευρώ χωρίς επιβεβαιώσιμες εγγυήσεις και τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.   

Η ελληνική σύγκρουση δείχνει πως η νομισματική ένωση της Ευρώπης δε λειτουργεί επειδή η δημοκρατικά νομιμοποιημένη κυριαρχία μίας χώρας έχει προσκρουσθεί με τις δημοκρατικά νομιμοποιημένες κυριαρχίες άλλων χωρών. Τα εθνικά κράτη και η νομισματική ένωση δεν πάνε πολύ καλά μαζί. Όμως δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πως αν συμβεί το “Grexit”, ο μόνος με γεωπολιτικό όφελος θα ήταν η Ρωσία, ενώ στην Ευρώπη θα έχαναν όλοι.

Παρ’ ότι οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι έχουν εμφανιστεί ελάχιστα στη γερμανική συζήτηση, υπερέχουν σημαντικά του οποιουδήποτε εσωτερικού κινδύνου που θα προέκυπτε από την αποκάλυψη της αλήθειας στον γερμανικό λαό. Η Ελλάδα, θα πρέπει να μάθουν οι γερμανοί, θα παραμείνει μέλος της ευρωζώνης, και η διατήρηση του ευρώ θα απαιτήσει επιπλέον βήματα προς την ενοποίηση, μέχρι, και συμπεριλαμβανομένων μεταφορές και κοινοποίηση χρέους, δεδομένου πως θα έχουν δημιουργηθεί οι σχετικοί φορείς.

Ένα τέτοιο βήμα θα χρειαστεί αρκετό θάρρος, όμως οι εναλλακτικές – συνέχιση της κρίσης της ευρωζώνης ή επιστροφή σε σύστημα εθνικών κρατών – είναι πολύ λιγότερο ελκυστικές. (η Γερμανία έχει ένα εθνικο-συντηρητικό κόμμα με επίσημο στόχο να ακολουθήσουν εξωτερική πολιτική της περιόδου πριν το 1914.) Δεδομένων των δραματικών παγκόσμιων αλλαγών και της άμεσης στρατιωτικής απειλής που δέχεται η Ευρώπη από τη Ρωσία του Πούτιν, αυτές οι εναλλακτικές δεν αποτελούν καν εναλλακτικές, και το ελληνικό «πρόβλημα» μοιάζει ασήμαντο.

Η Μέρκελ και ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολλάντ θα πρέπει να λάβουν την πρωτοβουλία για μία ακόμη φορά και να βάλουν επιτέλους την ευρωζώνη σε σταθερό έδαφος. Η Γερμανία θα πρέπει επιτέλους να χαλαρώσει λίγο τα αγαπημένα της δεσμά λιτότητας, και η Γαλλία θα πρέπει να αποχωριστεί λίγη από την πολύτιμή της πολιτική κυριαρχία. Η εναλλακτική είναι να σταθούν άπραγοι και να παρακολουθήσουν την ενδυνάμωση των εθνικιστών της Ευρώπης, ενώ το πρόγραμμα ενοποίησης της Ευρώπης, παρά τις έξι δεκαετίες επιτυχίας, πλησιάζει ολοένα την άβυσσο.   

Σχετικα αρθρα

Ευρώπη:Το επίκεντρο της επόμενης κρίσης;

admin

Τι περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο των 216 σελίδων…

admin

Μετά το Παρίσι

admin

Σοβαρά λάθη στις μελέτες κτηματογράφησης διαπιστώνουν οι συμβολαιογράφοι

admin

Χρόνος εναντίον …Τσίπρα

admin

Η γεωπολιτική αβεβαιότητα κρύβει αναπτυξιακές ευκαιρίες

admin

Το Κίνημα Πέντε Αστέρων δυσκολεύεται να γίνει φορέας αλλαγής στην Ιταλία

admin

Spiegel: Πώς οι διακινητές εκμεταλλεύονται τα ελληνικά νησιά

admin

Handelsblatt: H ελληνική οικονομία ανακάμπτει

admin

Πώς οι αγορές θα αψηφήσουν και πάλι τον νόμο της βαρύτητας το 2021 σε 10 διαγράμματα

admin

Wall st: Νεα πτώση υπο τον φόβο 2ου κύματος λοιμώξεων

admin

Έξι προκλήσεις για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

admin

Τα βασικά σημεία του κυβερνητικού σχεδιασμού που περιλαμβάνουν οι φάκελοι

admin

UBS:Θα καταφέρει η ευρωζώνη να διαχειριστεί ένα χρέος σε δυσθεώρητα ύψη;

admin

Οι Βρυξέλλες πιέζουν για συσσώρευση του χρέους της ευρωζώνης

admin

Τα θεμέλια της αποτυχημένης οικονομίας της Ελλάδας

admin

Γερμανικός Τύπος: Κοτζιάς, το πρώτο επώνυμο θύμα της ενδοκυβερνητικής διένεξης

admin

Οι Γερμανοί δεν αφήνουν τον Ντράγκι να… τυπώσει

admin