Image default
Πρώτο Θέμα

Η Μαφία του ποδοσφαίρου

Η Μαφία του ποδοσφαίρου

Η μόνη έκπληξη για τη σύλληψη επτά στελεχών της FIFA σε ελβετικό ξενοδοχείο νωρίς το πρωί της 27ης Μαΐου είναι ότι έγινε. Οι περισσότεροι πίστευαν πως αυτοί οι χαϊδεμένοι άνδρες με τα ακριβά κοστούμια, που διοικούν την παγκόσμια ομοσπονδία του ποδοσφαίρου, δε θα αγγίζονταν από τον νόμο.

Όσες φήμες κι αν κυκλοφορούσαν και όσες αναφορές κι αν γίνονταν για δωροδοκίες, υπονομεύσεις ψηφοφοριών και άλλες περίεργες τακτικές, ο πρόεδρος της FIFA Joseph “Sepp” Blatter και οι συνεργάτες του πάντα παρέμεναν αλώβητοι.

Ως τώρα, 14 άνθρωποι, περιλαμβανομένων εννέα νυν και τέως στελεχών της FIFA (αλλά όχι ο Blatter) έχουν κατηγορηθεί για εύρος παραβιάσεων απάτης και διαφθοράς στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι κατήγοροι ισχυρίζονται, ανάμεσα σε άλλα, πως έχουν «τσεπώσει» 150 εκατομμύρια δολάρια σε δωροδοκίες. Και οι ελβετοί ομοσπονδιακοί εισαγγελείς διερευνούν ύποπτες συμφωνίες πίσω από τις αποφάσεις για την απονομή των διεξαγωγών των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 2018 και του 2022 στη Ρωσία και το Κατάρ, αντίστοιχα.

Υπάρχει, φυσικά, μακρά παράδοση απάτης στον επαγγελματικό αθλητισμό. Η αμερικανική μαφία, για παράδειγμα, είχε μεγάλο ενδιαφέρον για την πυγμαχία. Ακόμη και το κάποτε παιχνίδι κυρίων, το κρίκετ, έχει στιγματιστεί από την παρουσία κυκλωμάτων στοιχήματος και άλλων απατεώνων. Η FIFA είναι απλός η πιο πλούσια, η πιο ισχυρή και η πιο διεθνής «γαλακτοφόρος αγελάδα» απ’ όλες. Η FIFA έχει συγκριθεί με τη Μαφία και ο Blatter, γεννημένος σε ένα μικρό ελβετικό χωριό, έχει ονομαστεί “Don Blatterone”. Αυτό δεν είναι απόλυτα δίκαιο. Ως τώρα δεν έχουμε μάθει για κανένα συμβόλαιο φόνου που να έχει εκδοθεί από τα κεντρικά γραφεία της FIFA στη Ζυρίχη. Ωστόσο, η μυστικοπάθεια της οργάνωσης, ο εκφοβισμός των αντιπάλων αυτών που τη διοικούν, η εξάρτησή της από χάρες, δωροδοκίες και λεγόμενα χρέη, δείχνουν παραλληλισμούς με τον κόσμο του οργανωμένου εγκλήματος.

Φυσικά, θα μπορούσε κανείς να επιλέξει να δει τη FIFA ως μια οργάνωση που δυσλειτουργεί, και όχι ως εγκληματική επιχείρηση. Ακόμη και σε αυτό το πιο σπλαχνικό σενάριο, το μεγαλύτερο μέρος των κακώς κειμένων είναι άμεσο αποτέλεσμα της πλήρους έλλειψης διαφάνειας της ομοσπονδίας. Ολόκληρη η επιχείρηση διοικείται από μια κλειστή ομάδα ανδρών (οι γυναίκες δεν αποτελούν μέρος αυτής της σκοτεινής επιχείρησης) στην οποία όλοι εξαρτώνται από το αφεντικό.

Αυτά δεν ξεκίνησα υπό τον Blatter, αλλά με τον προκάτοχό του, τον καταχθόνιο βραζιλιάνο João Havelange, ο οποίος μετάτρεψε τη FIFA σε μια διεφθαρμένη και τρομερά πλούσια αυτοκρατορία, ενσωματώνοντας όλο και περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες, των οποίων οι ψήφοι εξαγοράζονταν με κάθε λογής προσοδοφόρες συμφωνίες marketing και Τύπου.

Τεράστια ποσά εταιρικών χρημάτων από την Coca-Cola και την Adidas κυκλοφορούσαν στο σύστημα, φτάνοντας στις μεγάλες τσέπες των ηγεμόνων του Τρίτου Κόσμου και, όπως λέγεται, και του ίδιου του Havelange. Η Coca-Cola ήταν ο βασικός χορηγός του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1978 στην Αργεντινή, η οποία διοικούνταν τότε από τη βίαιη στρατιωτική χούντα.

Ο Blatter δεν είναι όσο άξεστος ήταν ο Havelange. Σε αντίθεση με τον βραζιλιάνο, δεν εμπλέκεται ανοιχτά με εγκληματίες. Αλλά και η δική του δύναμη εξαρτάται από ψήφους των χωρών εκτός της Δυτικής Ευρώπης, ενώ η αφοσίωση τους εξασφαλίζεται και πάλι μέσω υποσχέσεων για τηλεοπτικά δικαιώματα και εμπορικά προνόμια. Στην περίπτωση του Κατάρ, αυτό σήμαινε το δικαίωμα διεξαγωγής του Παγκόσμιου Κυπέλλου σε ένα παντελώς ακατάλληλο κλίμα, σε στάδια χτισμένα βιαστικά υπό φριχτές συνθήκες, από ξένους εργάτες με πενιχρές αμοιβές και ελάχιστα δικαιώματα.

Τα παράπονα από τους λίγο πιο ιδιότροπους ευρωπαίους συχνά αντιμετωπίζονται με κατηγορίες για νεο- αποικιοκρατική συμπεριφορά ή ακόμη και ρατσισμό. Πράγματι, αυτό είναι που κάνει τον Blatter τυπικό άνθρωπο της εποχής μας. Είναι ένας αδίστακτος επιχειρηματίας που παρουσιάζει τον εαυτό του ως υπερασπιστή του αναπτυσσόμενου κόσμου, προστατεύοντας τα συμφέροντα των αφρικανών, των ασιατών, των αράβων και των νοτιαμερικανών ενάντια στην αλαζονική Δύση.

Τα πράγματα έχουν αλλάξει από τις μέρες που παραδόπιστοι άνθρωποι από φτωχές χώρες πληρώνονταν για να προάγουν δυτικά πολιτικά ή εμπορικά συμφέρονται. Φυσικά, αυτό ακόμη συμβαίνει. Όμως τα μεγάλα λεφτά σήμερα, συνήθως, βρίσκονται έξω από τη Δύση, στην Κίνα, τον Περσικό Κόλπο, ακόμη και τη Ρωσία.

Δυτικοί επιχειρηματίες, αρχιτέκτονες, καλλιτέχνες, πρόεδροι πανεπιστημίων και διευθυντές μουσείων – ή οποιοσδήποτε με μεγάλα ποσά για να χρηματοδοτήσει τα ακριβά του σχέδια – θα πρέπει πλέον να αντιμετωπίσει μη δυτικούς μονάρχες. Το ίδιο ισχύει και για τους δημοκρατικά εκλεγμένους πολιτικούς φυσικά. Και κάποιοι – βλέπε Tony Blair – το μετατρέπουν σε μετακυβερνητική καριέρα.

Η υπόθαλψη των αυταρχικών καθεστώτων και των αδιαφανών επιχειρηματικών συμφερόντων δεν είναι υγιεινή ενασχόληση. Η σύγχρονη συμμαχία των δυτικών συμφερόντων – στις τέχνες και την ανώτατη εκπαίδευση όσο και στον αθλητισμό – με πλούσιες, μη δημοκρατικές δυνάμεις, εμπεριέχει συμβιβασμούς που θα μπορούσαν εύκολα να βλάψουν την υπάρχουσα εικόνα. Ένας τρόπος εκτροπής της προσοχής είναι ο δανεισμός της παλιάς, αντι-ιμπεριαλιστικής ρητορικής της αριστεράς. Η συσχέτιση με τυράννους και ύποπτους μεγιστάνες δεν είναι πλέον κατακριτέο, αλλά αξιέπαινο. Η πώληση του franchise ενός πανεπιστημίου ή μουσείου σε ένα κράτος του κόλπου, το χτίσιμο ενός ακόμη τεράστιου σταδίου στην Κίνα, ή η απόκτηση περιουσίας από ποδοσφαιρικές χάρες στη Ρωσία ή το Κατάρ είναι προοδευτικό, αντιρατσιστικό και θρίαμβος της παγκόσμιας αδελφοσύνης και των διεθνών αξιών.

Αυτό είναι το πιο ενοχλητικό στοιχείο της FIFA του Blatter. Η διαφθορά, η εξαγορά των ψήφων, η παράλογη δίψα των παραγόντων για διεθνές κύρος, τα φουσκωμένα στήθη που στολίζονται από μετάλλια και τιμές – όλα αυτά είναι αναμενόμενα. Η υποκρισία είναι αυτή που εξοργίζει.

Το να θρηνούμε την μεταβολή της παγκόσμιας δύναμης και επιρροής από τις καρδιές της Ευρώπης και των ΗΠΑ είναι άχρηστο. Και δεν μπορούμε να προβλέψουμε με ακρίβεια ποιες θα είναι οι πολιτικές συνέπειες αυτής της μεταβολής. Αν, ωστόσο, η ιστορία της FIFA είναι ενδεικτική, μπορούμε να είμαστε σίγουρη πως, όποια μορφή κι αν πάρει το κράτος, ακόμη κυβερνούν τα λεφτά.

Σχετικα αρθρα

Παγκόσμια οικονομία: Χρονιά της Ασίας το 2020

admin

Γερμανία: Συντροφικά μαχαιρώματα στην ακροδεξιά AfD

admin

Το παιχνίδι στη Μέση Ανατολή είναι πολύ μεγαλύτερο από την Τουρκία

admin

Διαμάχη για τον αγωγό South Stream

admin

Αυτές είναι οι πιο μίζερες οικονομίες του κόσμου

admin

Μία εναλλακτική λύση για τα σφάλματα του συστήματος

admin

Το Χ.Α. το πισωγύρισμα και τα νέα δεδομένα

admin

Δεν κάνει πίσω ο Ντράγκι για το πλαφόν στα έντοκα

admin

Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στις τράπεζες της Ευρώπης, μετά την κρίση

admin

Χ.Α.: Το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι

admin

Η ίδρυση μιας κυρίαρχης Ευρώπης

admin

IOBE: «Ο τομέας μεταποίησης στην Ελλάδα: Τάσεις και Προοπτικές»

admin

Γιατί η Τράπεζα της Ιταλίας θέλει να αλλάξει το θέμα

admin

Η Αργεντινή στο ΔΝΤ, ακολουθεί η Τουρκία;

admin

Στο «κενό» το γαλλο-γερμανικό σχέδιο μεταρρύθμισης της ευρωζώνης

admin

The End game theory…

admin

XA:Παζλ αισιοδοξίας

admin

Τα ευρωπαϊκά «ζόμπι» της λιτότητας

admin