Image default
Πρώτο Θέμα

Το υπέρτατο εκλογικό στοίχημα του Τσίπρα

Το υπέρτατο εκλογικό στοίχημα του Τσίπρα

Συνήθως οι πρωθυπουργοί προκηρύσσουν έκτακτες εκλογές μόνο όταν έχουν μια εξαιρετική ιστορία να πουν. Όμως ο Αλέξης Τσίπρας ποτέ δε φοβήθηκε να προκαλέσει τη συμβατική πολιτική σοφία.

Ζητά μια ανανεωμένη εντολή ύστερα από μόλις οκτώ μήνες στην εξουσία, παρά των ίσως χειρότερων οικονομικών ρεκόρ οποιουδήποτε ηγέτη σύγχρονης εκβιομηχανισμένης χώρας εκτός πολεμικής περιόδου.

Προτού προκαλέσει την πολιτική κρίση που τον έφερε στην εξουσία τον Ιανουάριο, η Ελλάδα ήταν η δεύτερη ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στην ευρωζώνη, η κυβέρνηση παρουσίαζε πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα και οι τράπεζες είχαν μόλις περάσει ένα stress test της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Τώρα η οικονομία είναι και πάλι σε ύφεση, η κυβέρνηση παρουσιάζει έλλειμμα και οι τράπεζες υπολογίζεται να χρειαστούν έως 25 δισεκατομμύρια ευρώ νέων κεφαλαίων.

Η οκτάμηνη διαμάχη του κ. Τσίπρα δεν απέφερε σχεδόν τίποτα που δε θα μπορούσε να είχε πετύχει από την πρώτη ημέρα. Συμφωνώντας σε ένα νέο πρόγραμμα διάσωσης ύψους 86 δισεκατομμυρίων ευρώ, αθέτησε σχεδόν κάθε μία από τις προεκλογικές δεσμεύεις του Ιανουαρίου, υποσχόμενος να πραγματοποιήσει τις ίδιες φορολογικές αυξήσεις, συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις που είχε υποσχεθεί να αντικρούσει. Εν τη διαδικασία, επίσης διέσπασε το κόμμα του, με το ένα τρίτο των ακροαριστερών βουλευτών να έχουν αποταχθεί για να δημιουργήσουν το δικό τους νέο κόμμα, κατά του ευρώ.

Το μεγαλύτερο επίτευγμά του ήταν ότι κράτησε την Ελλάδα στην ευρωζώνη, σε συμφωνία με την ξεκάθαρη επιθυμία της χώρας, ακόμη και όταν η δική του μικροπολιτική και τα στρατηγικά λάθη φαίνονταν να το έχουν καταστήσει αδύνατον. Αναβάλλοντας, ωστόσο, την παράδοσή του μέχρι τη λήξη του παλιού προγράμματος διάσωσης – δίνοντας χρόνο σε ένα δημοψήφισμα του οποίου το αποτέλεσμα αγνόησε αμέσως – ο κ. Τσίπρας καταδίκασε την Ελλάδα σε ελέγχους διακίνησης κεφαλαίων, που από τότε παραλύουν την οικονομία και τις τράπεζες, και έχουν αυξήσει δραματικά τον λογαριασμό για την ευρωζώνη.

Αξιοσημείωτα, η ευρωζώνη φαίνεται πρόθυμη να παραβλέψει αυτήν την λιτανεία στην αποτυχία. Οι αξιωματούχοι της ευρωζώνης ακόμη δεν πιστεύουν το πόσο ομαλά εξελίχθηκαν οι διαπραγματεύσεις από τη στιγμή που ο κ. Τσίπρας πήρε την απόφαση να συνθηκολογήσει. Τόσο πλήρης ήταν η παράδοσή του τον Ιούλιο που πολλοί αξιωματούχοι και πολιτικοί ηγέτες φαίνονται τώρα πεπεισμένοι πως δεν είναι μόνο ένας αξιόπιστος συνεργάτης, αλλά και η μοναδική επιλογή – ο μόνος πολιτικός ηγέτης στην Ελλάδα που μπορεί να έχει την εμπιστοσύνη τους για την εκπλήρωση όσων έχουν συμφωνηθεί.

Οι αξιωματούχοι και οι πολιτικοί ηγέτες της ευρωζώνης δεν έχουν κρύψει πως υπολογίζουν σε ένα ευγνώμον εκλογικό σώμα που θα επαναφέρει τον κ. Τσίπρα και το κόμμα του – απαλλαγμένο από την ενοχλητική αριστερή πτέρυγα – στην εξουσία με μια ξεκάθαρη εντολή να ηγηθεί μιας ριζικής μεταμόρφωσης της Ελλάδας. Αυτός φαίνεται να είναι ο υπολογισμός και του κ. Τσίπρα: δεν είχε καμία άμεση ανάγκη να προκηρύξει εκλογές, καθώς όλα τα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης είχαν δεσμευθεί να στηρίξουν τα μέτρα του νέου προγράμματος διάσωσης, επιτρέποντας σε όλα τα μέτρα ως τώρα να περάσουν με μεγάλες πλειοψηφίες.

Θα μπορούσε ο κ. Τσίπρας να έχει υπολογίσει και πάλι λάθος; Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως οι έλληνες ψηφοφόροι δεν κρίνουν την πορεία του τόσο θετικά όσο οι νέοι του θαυμαστές στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Παρίσι. Δείχνουν πως η στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ έχει βουλιάξει από το 36% του Ιανουαρίου σε περίπου 25% σήμερα, με μία δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη να δείχνει το προβάδισμά του από τον κύριο αντίπαλό του, τη Νέα Δημοκρατία, να μη φτάνει τη μία ποσοστιαία μονάδα. Ο κ. Τσίπρας παραμένει ο πιο δημοφιλής ηγέτης, όμως το ποσοστό έγκρισής του βρίσκεται τώρα στο 29,5%, σε σχέση με το 70% του Μαρτίου.

Φυσικά, οι δημοσκοπήσεις μπορούν να είναι αναξιόπιστες και στις καλύτερες εποχές, πόσο μάλλον τις τελευταίες ημέρες των καλοκαιρινών διακοπών. Τα αποτελέσματα δείχνουν επίσης πως ένας μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων δεν έχει ακόμη αποφασίσει τι θα ψηφίσει. Στις εκλογές του Ιανουαρίου και στο δημοψήφισμα του Ιουλίου, οι δημοσκοπήσεις φάνηκαν να υποτιμούν τη στήριξη προς τον κ. Τσίπρα.

Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν πως είναι πιθανό να αναδειχθεί σε ηγέτη του μεγαλύτερου κόμματος, ακόμη και αν δεν πετύχει απόλυτη πλειοψηφία. Όμως για πρώτη φορά σε μεγάλο διάστημα, ανώτερα στελέχη στη Νέα Δημοκρατία ξεκινούν να πιστεύουν πως υπό έναν λιγότερο διχαστικό νέο ηγέτη, τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, μπορεί ακόμη και να βγουν πρώτοι στις 20 Σεπτεμβρίου.

Αυτές οι δημοσκοπήσεις έχουν αναπόφευκτα προκαλέσει κάποια νευρικότητα. Ο φόβος πως η Ελλάδα μπορεί να κατευθύνεται προς τη συνέχιση της πολιτικής αστάθειας που μάστισε τη χώρα τα τελευταία έξι χρόνια, σε μια περίοδο που η σταθερότητα είναι απαραίτητη όσο ποτέ ώστε να επανέλθει η εμπιστοσύνη στην οικονομία. Οι δημοσκοπήσεις υποδεικνύουν πως μια νέα, πιθανώς πολυκομματική, συμμαχία θα είναι απαραίτητη. Αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί περίπλοκο, δεδομένου ότι ο κ. Τσίπρας έχει πει πως θα αρνούταν να προσχωρήσει σε συμμαχία με οποιοδήποτε από τα κυρίαρχα κόμματα και ο σημερινός, ακροδεξιός εταίρους του μπορεί να μην κερδίσει την είσοδο στη βουλή – παρ’ ότι οι σκεπτικιστές θα αμφιβάλουν για τη βαρύτητα που θα πρέπει να δώσουν στις προεκλογικές υποσχέσεις του.

Αυτή η σκυθρωπή αξιολόγηση ωστόσο, μπορεί να παραβλέπει τον βαθμό στον οποίο η παράδοση του κ. Τσίπρα έχει αλλάξει τους όρους της πολιτικής συζήτησης στην Ελλάδα. Η έλλειψη στήριξης για τα αντιμνημονιακά, φιλοδραχμικά κόμματα δείχνει πως η διαμάχη για τη λιτότητα έχει τελειώσει.

Αντ’ αυτού, οι έλληνες μπορούν τώρα να έχουν για πρώτη φορά σε έξι χρόνια μια συμβατική πολιτική συζήτηση για τις επιλογές που χρειάζονται για να επιτευχθούν οι στόχοι όταν η επόμενη κυβέρνησης θα χρειαστεί ακόμη να λάβει σημαντικές αποφάσεις σε θέματα όπως οι μεταρρυθμίσεις στις συντάξεις, την αγορά εργασίας και τον δημόσιο τομέα. Οι ψηφοφόροι βρίσκονται μπροστά στην επιλογή μεταξύ ενός συντηρητικού αριστερού κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει δείξει πως προτεραιότητά του παραμένει η προστασία του δημόσιου τομέα, και μιας κεντροδεξιάς αντιπολίτευσης, της οποίας ο στόχος είναι να μειώσει τους φόρους και να ενισχύσει τον ιδιωτικό τομέα.

Πράγματι, το ξεκαθάρισμα αυτής της επιλογής μπορεί να είναι το πιο χρήσιμο επίτευγμα του κ. Τσίπρα αυτούς τους τελευταίους οκτώ μήνες – παρ’ ότι δεν είναι από αυτά για τα οποία θα ήταν πολύ πρόθυμος να πάρει τα εύσημα.       

Σχετικα αρθρα

Η γερμανική βιομηχανική καταιγίδα χτυπά την οικονομία της Ευρώπης

admin

Ο ακήρυκτος πόλεμος τραπεζιτών-τρόικας

admin

Η Ελλάδα προσβλέπει στη γραμμή βοήθειας εν μέσω αμφιβολιών για τη δημοσιονομική αναβίωση

admin

Δυναμικές και με ισχυρά αντανακλαστικά οι μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις στη χώρα μας

admin

Έρχεται διεθνής καταιγίδα, η Ελλάδα… χωρίς ομπρέλα

admin

Η υπόσχεση του Ντράγκι στο μικροσκόπιο

admin

Η ΕΚΤ κάνει (νέες) ασκήσεις προσομοίωσης

admin

«Ταφόπλακα» στο σχέδιο Δένδια για τα δάνεια!

admin

Πάρτι διαρκείας στη Wall Street κόντρα στις προβλέψεις αναλυτών

admin

Ευρωζώνη: Λιγότερη λιτότητα, περισσότερη αλληλεγγύη;

admin

Νέα κατάρρευση της Τουρκικής λίρας

admin

Η Ελλάδα δείχνει πως οι επενδυτές δε θα πρέπει να εμπιστεύονται απόλυτα τις δημοσκοπήσεις

admin

Ο Draghi «τελειώνει» την διαπραγμάτευση…

admin

Η ΕΚΤ θα χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα μέσα για να αποτρέψει τη μείωση του πληθωρισμού

admin

Η τραπεζική ένωση της Ευρώπης αποτυγχάνει στην τελευταία της δοκιμασία

admin

Ο δρόμος προς το Grexit και μετά

admin

Θετικές οι προοπτικές της αγοράς εμπορίας πετρελαιοειδών

admin

Το bail in, η Ευρώπη και η Lehman

admin