Image default
Πρώτο Θέμα

Η Ελλάδα, η δημοκρατία και οι άθλοι του Ηρακλή

Η Ελλάδα, η δημοκρατία και οι άθλοι του Ηρακλή

Η Ελλάδα, ο αδιόρθωτα ανυπάκουος μαθητής της ευρωζώνης, είναι πρώτη στην τάξη σε ότι έχει να κάνει με τη διερεύνηση της βουλής του λαού της.

Οι κοινοβουλευτικές εκλογές που είναι προγραμματισμένες για τις 20 Σεπτεμβρίου θα σημειώσουν την πέμπτη φορά από τον Οκτώβριο του 2009 που οι ψηφοφόροι καλούνται να επιλέξουν μια νέα κυβέρνηση. Εάν συμπεριλάβουμε το δημοψήφισμα του Ιουλίου για αυτό που προέκυψε ως τρίτη οικονομική διάσωση της Ελλάδας, μετράμε έξι εθνικές ασκήσεις δημοκρατίας σε ισόποσα έτη. Καμία άλλη χώρα στον κόσμο δε φτάνει αυτό το ρεκόρ.

Οι ευρωπαίοι πιστωτές της Ελλάδας κάνουν τους γενναίους εν όψει των εκλογών, υποστηρίζοντας πως θα παράγουν μια ξεκάθαρη εντολή για την επόμενη κυβέρνηση για να πραγματοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που προβλέπει το πρόγραμμα των 86 δισεκατομμυρίων ευρώ. Στον πραγματικό κόσμο, τα πράγματα φαίνονται κάπως διαφορετικά. Η προεκλογική εκστρατεία παρουσιάζει την εικόνα ενός έθνους συντετριμμένου από τα οικονομικά δεινά και δύσπιστου τόσο με τις ανίκανες πολιτικές ελίτ που δημιούργησαν την καταστροφή της Ελλάδας, όσο και με την αποδυναμωμένη ριζοσπαστική εναλλακτική που εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ, το αριστερό κόμμα του οποίου ηγείται ο Αλέξης Τσίπρας, ο πρώην πρωθυπουργός.

Οι ψηφοφόροι έχουν κάθε δίκιο να είναι υποψιασμένοι. Στον κ. Τσίπρα βλέπουν τον ηγέτη που ανήλθε στην εξουσία τον Ιανουάριο υποσχόμενος να δώσει τέλος στη λιτότητα και να πατάξει την ξένη εποπτεία στην ελληνική οικονομική πολιτική. Τους ζήτησε να επιβεβαιώσουν αυτή τη στάση στο δημοψήφισμα και πήρε μιαν εμφατική νίκη. Τότε πραγματοποίησε μιαν εντυπωσιακή αναστροφή και υπέγραψε ακριβώς το είδος του προγράμματος βοήθειας έναντι μεταρρυθμίσεων που είχε απορρίψει με τόσο πάθος στην πορεία του προς την εξουσία.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός πως πολλοί έλληνες, ιδιαίτερα νέοι ψηφοφόροι, χάνουν την πίστη τους σε έναν πολιτικό που τους ζητά να στηρίξουν πολιτικές διαμετρικά αντίθετες με ό,τι εκπροσωπούσε πριν από οκτώ μήνες. Επιπλέον, οι σκεπτικοί ψηφοφόροι εκτιμούν πως η ανεύθυνη συμπεριφορά της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είχε ως αποτέλεσμα πολύ πιο οδυνηρούς όρους διάσωσης από αυτούς που θα μπορούσε να έχει εξασφαλίσει ο κ. Τσίπρας εάν είχε διαπραγματευτεί καλή τη πίστη με τους πιστωτές, και την επιβολή των κεφαλαιακών ελέγχων που παραλύουν την ελληνική οικονομία.

Όσο για τη Νέα Δημοκρατία, το συντηρητικό κόμμα που είναι η μοναδική σοβαρή πρόκληση για τον ΣΥΡΙΖΑ, συμπεριφέρεται και μοιάζει με μια πολιτική δύναμη ακόμη εξαντλημένη ύστερα από την πορεία των δυόμισι ετών στην εξουσία, μεταξύ του Ιουνίου 2012 και του Ιανουαρίου αυτού του έτους. Το κόμμα δεν έχει ακόμη πραγματοποιήσει την αποκατάσταση της ηγεσίας του που έγινε απαραίτητη με την παραίτηση τον Ιούλιο του Αντώνη Σαμαρά, του πρώην πρωθυπουργού. Προς και δική της έκπληξη, η Νέα Δημοκρατία μπορεί να δει τον εαυτό της να αναδεικνύεται σε κυβέρνηση ακριβώς τη στιγμή που θα προτιμούσε ο κ. Τσίπρας και οι αριστεροί του σύντροφοι να επωμιστούν το βάρος της εκπλήρωσης ενός ακόμη επίμαχου, επιβεβλημένου απ’ έξω, μεταρρυθμιστικού σχεδίου.

Φαίνεται βέβαιο πως ο νικητής των ελληνικών εκλογών, είτε είναι ο ΣΥΡΙΖΑ είτε η Νέα Δημοκρατία, δε θα συγκεντρώσει ξεκάθαρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και συνεπώς θα χρειαστεί να συγκυβερνήσει με έναν τουλάχιστον εταίρο. Το κατά πόσο ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα αποφέρει μιαν κυβέρνηση σταθερή, ικανή και με αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να εκπληρώσει τις προϋποθέσεις που έχουν θέσει οι ευρωπαίοι πιστωτές της Ελλάδας, θα φανεί στο μέλλον.

Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2009 – κεντροαριστερές, τεχνοκρατικές, κεντροδεξιές και ακροαριστερές – έχουν δυσκολευτεί να ξεριζώσουν τη διαφθορά, να εκσυγχρονίσουν τη δημόσια διοίκηση και να χαλαρώσουν τη λαβή των ολιγαρχών στην οικονομία.

Θα είναι ένας άθλος του Ηρακλή, όμως η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να κάνει προσπάθεια. Από τη μία, αυτό θα πείσει τους πιστωτές να προσφέρουν έγκαιρη, ουσιαστική ελάφρυνση χρέους, απαραίτητη για την μακροπρόθεσμη οικονομική ανάκαμψη. Από την άλλη, το τελευταίο πρόγραμμα διάσωσης θα είναι σίγουρα το τελευταίο της Ελλάδας. Πριν από δύο μήνες, η απειλή της αποβολής από την ευρωζώνη διαγραφόταν ως πραγματική πιθανότητα. Την επόμενη φορά, απουσία πραγματικής μεταρρυθμιστικής προσπάθειας, αυτή η απειλή θα είναι απολύτως σοβαρή.   

Σχετικα αρθρα

MS: Ο εμπορικός πόλεμος μπορεί να φέρει παγκόσμια ύφεση σε ένα χρόνο

admin

Υπογραφή κυβερνητικής συμφωνίας με ελληνικές αναφορές

admin

Η Γραφειοκρατική Οικονομία της Ευρώπης

admin

DW: Σε αναζήτηση φόρμουλας για την ελάφρυνση του χρέους

admin

Ο Ερντογάν σπρώχνει τη λίρα στον πάτο

admin

Ο Ντράγκι επιτίθεται στις ΗΠΑ για την πτώση του δολαρίου

admin

ΔΝΤ: Στα ύψη η παρα-οικονονομία στην Ελλάδα

admin

Δικαστική ήττα των δανειοληπτών ελβετικού φράγκου

admin

Μέρκελ: η στήριξη Σόιμπλε αναβάλει το πραξικόπημα

admin

Η σκοτεινή πλευρά της λαμπρής ιδέας του Μακρόν για τη Γαλλία

admin

Morgan Stanley: Οι τιμές-στόχοι για τις τράπεζες

admin

Πρότυπο η Ιρλανδία για τις χώρες της κρίσης;

admin

Bloomberg: Όσο ανεβαίνει το € θα πέφτουν οι μετοχές – Τι λένε οι γκουρού της αγοράς

admin

Η τελευταία λογομαχία με το ΔΝΤ απειλεί την προθεσμία της αξιολόγησης

admin

Πλήρης επικράτηση της Μέρκελ στο προπύργιο του Σουλτς

admin

Η κυβέρνηση δέχεται χτύπημα από δύο βουλευτές

admin

O «γνωστός» άγνωστος κοροναϊός – Dr. Νίκος Καλλιακμάνης

admin

Τα «ανομολόγητο» όνειρο της Κουμουνδούρου

admin