Image default
Πρώτο Θέμα

Η στιγμή της Αριστεράς στην Ευρώπη τελειώνει

Η στιγμή της Αριστεράς στην Ευρώπη τελειώνει

Η Πορτογαλία μόλις πήγε στις κάλπες για τις πρώτες γενικές εκλογές μέσα σε τέσσερα χρόνια, και ο συντηρητικός συνασπισμός της χώρας φαίνεται να επιστρέφει στην εξουσία.

Τα τελικά αποτελέσματα δίνουν στο κεντροδεξιό μπλοκ 104 έδρες από τις 230.

Το κεντροδεξιό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και το Λαϊκό κόμμα σχημάτισαν έναν συνασπισμό που ονομάζεται Portugal À Frente για τις εκλογές. Το κύριο κεντροαριστερό Σοσιαλιστικό κόμμα και το σκληροπυρηνικό Αριστερό Μπλοκ φαίνονται να έχουν ξεκλέψει θέσεις, στερώντας από τον πρωθυπουργό Pedro Passos Coelho την αυτοδυναμία.

Ωστόσο, αυτό εξακολουθεί να είναι ένα εντυπωσιακό δείγμα για την πορτογαλική δεξιά, καθώς εδώ και χρόνια το Σοσιαλιστικό κόμμα προηγείται με διαφορά στις δημοσκοπήσεις.

Η νίκη έρχεται μέσα από ένα βελτιωμένο οικονομικό κλίμα. Η ανεργία έχει μειωθεί αρκετά γρήγορα τα τελευταία χρόνια. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο 12% για πρώτη φορά από το 2011, πέφτοντας από πάνω από 17% το 2013. Η Πορτογαλία βγήκε από το δικό της πρόγραμμα διάσωσης στα μέσα του 2014.

Αυτό δε σημαίνει πως όλα πηγαίνουν καλά. Το ΑΕΠ της Πορτογαλίας βρίσκεται ακόμη κατά 7,8% χαμηλότερα απ’ ότι ήταν στο τέλος του 2007. Η οικονομία είναι σε ύφεση και πολύ μακριά από το υψηλότερο σημείο της προ κρίσης, ιδιαίτερα σε σύγκριση με χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ και η Γερμανία.

Αυτό που δείχνουν οι εκλογές είναι πως η αριστερά της Ευρώπης ξεκινά να ξεφτίζει και πάλι, λιγότερο από έναν χρόνο μετά την απίστευτη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, όταν φαινόταν πως γινόταν ένα γνήσιο ξεκίνημα μιας ριζοσπαστικής στιγμής.

Παρόμοια είναι η εικόνα και στον μεγαλύτερο γείτονα της Πορτογαλίας. Στην Ισπανία, η ανεργία έχει πέσει από το ζενίθ της και η χώρα αναπτύσσεται με σταθερό ρυθμό – 3,1% συγκρίνοντας ανά έτος στο πρώτο τρίμηνο, ένας πολύ γρήγορος ρυθμός για τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

Και παρομοίως, παρ’ ότι η οικονομία συνεχίζει να έχει ορατά προβλήματα, η πολιτική αριστερά ξεκινά να δυσκολεύεται.

Το ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα των Podemos  προηγήθηκε εντυπωσιακά στις δημοσκοπήσεις στο ξεκίνημα του έτους. Εκείνη την περίοδο, ο μέσος όρος των 8 δημοσκοπικών εταιρειών είχε βρεθεί πάνω από το 25%, ξεπερνώντας και τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα της χώρας.

Αυτή τη στιγμή, οι ενδείξεις είναι λιγότερο εντυπωσιακές – ο μέσος όρος των 8 εταιρειών δεν έχει δείξει το κόμμα πάνω από το 20% από την άνοιξη, και τα κατεστημένα κόμματα προηγούνται πιο άνετα.

Οι εκλογές θα γίνουν αργότερα φέτος, και φαίνεται πως ο πρωθυπουργός Rajoy μάλλον θα καταφέρει να δημιουργήσει μια κεντροδεξιά συμμαχία και να παραμείνει στην εξουσία.

Στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επιστρέψει στην εξουσία, παρ’ ότι οι ριζοσπαστικές διαπιστεύσεις είναι πλέον αμφισβητήσιμες. Δεχόμενοι την τρίτη συμφωνία διάσωσης της χώρας σε πέντε χρόνια, έχουν στην πράξη εξουδετερωθεί από τις σκληρές δημοσιονομικές πολιτικές της ευρωζώνης. Τώρα προσφέρουν μια πιο δίκαιη κατανομή της οικονομικής πειθαρχίας από αυτήν που θα προσέφερε η αντιπολίτευση, κάτι ελάχιστα διαφορετικά από απλά μια διαφορετική εκδοχή της λιτότητας.

Οι μόνες μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες όπου η αριστερά βρίσκεται στην εξουσία είναι η Ιταλία και η Γαλλία, με καμία από τις δύο να μην είναι ιδιαίτερα ριζοσπαστική. Ο νόμος που πήρε το όνομά του από τον υπουργό Οικονομίας του Francois Hollande, Emmanuel Macron, έχει απελευθερώσει τη γαλλική αγορά εργασίας και τις ρυθμίσεις του λιανικού εμπορίου με έναν τρόπο που συνήθως ευνοείται από δεξιόστροφους πολιτικούς.

Παρομοίως, η πίεση του Matteo Renzi για μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας δεν τον έχει κάνει δημοφιλή στην αριστερά. Η πρόσφατη επίθεσή του στον Jeremy Corbyn  των Εργατικών της Βρετανίας είναι αρκετά ενδεικτική της πολιτικής συμπεριφοράς του.

Ύστερα από αυτό που συνέβη στον ΣΥΡΙΖΑ και την Ελλάδα μέσα σε έξι βασανιστικούς μήνες, μάλλον δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί τα κόμματα της αριστεράς δυσκολεύονται να εξηγήσουν τα πλεονεκτήματά τους.

Εάν αψηφήσουν τη λιτότητα και εγείρουν την υπόθεσή τους στους ευρωπαίους εταίρους, θα συντριβούν και θα απειληθούν με έξοδο από το ευρώ. Εάν δεχτούν τη λιτότητα, τότε προσφέρουν κάτι που δύσκολα ξεχωρίζει από τους αντιπάλους τους στα δεξιά τους.

Καμία από τις δύο στρατηγικές δε φαίνεται ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη, ούτε από τους ψηφοφόρους της Ευρώπης ούτε από τα αριστερόστροφα κόμματά της.  

Σχετικα αρθρα

Στα αποτελέσματα των τραπεζών τα βλέμματα της αγοράς

admin

Πώς θα αντιδράσει η Γερμανία στον Macron;

admin

Διευρύνεται το spread των ελληνικών ομολόγων

admin

Γερμανικός Τύπος: Η Οδύσσεια του χρέους συνεχίζεται

admin

Νέο μέτωπο κατά της Μέρκελ

admin

«Βροχή» οι διατάξεις για τα φορολογικά στο Πολυνομοσχέδιο -Ολο το πακέτο

admin

Citi: Ηρακλής και ανάπτυξη τα «κλειδιά» για περαιτέρω αναβαθμίσεις της Ελλάδας

admin

Πώς η Ιταλία ξε-ερωτεύτηκε την ΕΕ

admin

Το Brexit δεν πρόκειται να καταστρέψει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η Ιταλία ίσως.

admin

Γιατί πέτυχαν Uber και Airbnb στην Πορτογαλία

admin

Χάος και απελπισία με το ελληνικό ροδάκινο

admin

Μοχλός ανάπτυξης ο τομέας της υγείας

admin

Τα ελληνικά Capital Controls είναι δίκαια;

admin

Το νόμισμα που μετρά περισσότερο είναι το αμερικανικό δολάριο

admin

Πληγή για τις φαρμακοβιομηχανίες οι αυξανόμενες επιστροφές

admin

Τουρκία: Οι τρεις πληγές του Covid-19 και το ΔΝΤ

admin

Τρεις εκπλήξεις του 2017

admin

Σβήνει το άστρο του Μπέπε Γκρίλο;

admin