Image default
Πρώτο Θέμα

Το δημοκρατικό επιχείρημα για την ανατροπή του Brexit

brexit flag euΗ εκστρατεία για την ανατροπή του Brexit ανεβάζει ρυθμούς. Το πιο εμφανές σημάδι είναι η αυξανόμενη συζήτηση σχετικά με ένα δεύτερο δημοψήφισμα.

Αυτή τη στιγμή εξακολουθούν να είναι κυρίως πρώην πολιτικοί, όπως ο Τόνι Μπλερ και ο Νικ Κλεγκ, αυτοί που μιλούν ανοιχτά σχετικά με την επιθυμία τους να αποτρέψουν το Ηνωμένο Βασίλειο να βγει από την ΕΕ. Οι ενεργοί πολιτικοί τείνουν να μιλάνε για ένα «μαλακό Brexit». Για μερικούς, αυτό είναι απλά ένας βολικός κώδικας ή ενδιάμεσος σταθμός για τον πραγματικό τους στόχο – να σταματήσει εντελώς το Brexit.

Οι λόγοι για τους οποίους οι υπόλοιποι πολιτικοί εξακολουθούν να είναι τόσο επιφυλακτικοί όσον αφορά τη ρητή απόρριψη της Brexit είναι ότι ανησυχούν ότι θα ακουστούν αντιδημοκρατικοί. Καθώς τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι το Brexit θα είναι άσχημα νέα για την οικονομία, οι Leavers καταφεύγουν όλο και περισσότερο σε ένα κύριο επιχείρημα: «ο λαός μίλησε». Όποια και αν είναι η οικονομική επιβάρυνση, το Brexit πρέπει να προχωρήσει. Οτιδήποτε λιγότερο θα ήταν προσβολή της δημοκρατίας. Το επιχείρημα αυτό συνοδεύεται μερικές φορές από δυσοίωνες προβλέψεις κοινωνικής αναταραχής εάν η βούληση του λαού ανατραπεί από το «κατεστημένο».

Εάν οι Remainers θέλουν να έχουν πιθανότητες να εμποδίσουν το Brexit, πρέπει να βρουν μια απάντηση στο επιχείρημα της δημοκρατίας. Αλλά αυτό θα γίνει όλο και πιο εύκολο, καθώς οι αντιφάσεις στο σχέδιο του Brexit γίνονται εμφανείς.

Το κλειδί έγκειται στο πιο διάσημο και ανόητο κομμάτι δήλωσης της Τερέζα Μέι: «Brexit σημαίνει Brexit». Αυτή η δήλωση προοριζόταν ως σήμα αποφασιστικότητας και σαφήνειας. Στην πραγματικότητα, ήταν μια χωρίς νόημα ταυτολογία που υπογράμμισε το γεγονός ότι το «Brexit» μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα.

Η πλειοψηφία του 52% των ψηφοφόρων που επέλεξαν το Brexit αποτελούταν στην πραγματικότητα από δύο μειονότητες, που ψήφισαν δύο ασυμβίβαστες ιδέες. Η μεγαλύτερη μειονότητα φαίνεται να είναι υπέρ του «σκληρού Brexit», το οποίο δίνει προτεραιότητα στον έλεγχο της μετανάστευσης σε σχέση με την πρόσβαση στην ενιαία αγορά. Ωστόσο, μια σημαντική μειοψηφία των ψηφοφόρων του Brexit δίνει μεγαλύτερη προτεραιότητα στο ελεύθερο εμπόριο από ό, τι στους συνοριακούς ελέγχους. Αυτές οι δύο μειονότητες μετατράπηκαν σε πλειοψηφία, επειδή η εκστρατεία του «Leave» με επιτυχία έπεισε αρκετούς ψηφοφόρους ότι δε χρειαζόταν να διαλέξουν. Η Βρετανία θα μπορούσε να έχει εμπόριο χωρίς εμπόδια με την Ευρώπη, ενώ θα παύσει την ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων και θα σταματήσει τις πληρωμές στην ΕΕ.

Είναι πλέον προφανές ότι αυτό το όραμα ενός Brexit χωρίς επιβαρύνσεις ήταν μια ψευδαίσθηση. Καθώς οι πραγματικές επιλογές καθίστανται σαφείς, η λεπτή πλειοψηφία υπέρ του Brexit θα μπορούσε εύκολα να καταρρεύσει. Αυτό είναι ακόμη πιο πιθανό με δεδομένο ότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερά ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν είναι διατεθειμένη να πληρώσει προσωπικό οικονομικό τίμημα για να εξασφαλίσει το Brexit.

Όσο περισσότερο καθίσταται εμφανές ότι το αρχικό όραμα των Brexiters καταρρέει, τόσο πιο έντονα θα επιμένουν ότι ένα δεύτερο δημοψήφισμα θα είναι μη δημοκρατικό. Όμως η άποψη των Leavers για τη δημοκρατία είναι παρόμοια με αυτή ενός δικτάτορα τρίτου κόσμου – «ένας άνθρωπος, μία ψήφος, μία φορά». Με άλλα λόγια, αφού ληφθεί απόφαση με δημοψήφισμα, δεν μπορεί να ανακληθεί.

Αυτή είναι μια αρχή που ποτέ δεν θα εφαρμοστεί στην εκλογική δημοκρατία, όπου είναι απαραίτητο να ανανεώνεται η συναίνεση κάθε πέντε χρόνια, τουλάχιστον. Τα δημοψηφίσματα, όπως υποστηρίζεται, είναι διαφορετικά. Όμως είναι; Ο μόνος λόγος που συμβαίνει το Brexit είναι ότι το δημοψήφισμα για την ένταξη στην ΕΕ που πραγματοποιήθηκε το 1975 αντιστράφηκε από δεύτερο δημοψήφισμα το 2016.

Οι Brexiters υποστηρίζουν ότι μια νέα ψηφοφορία για την ένταξη στην ΕΕ ήταν δικαιολογημένη επειδή η ΕΕ έχει αλλάξει ριζικά από το 1975. Αρκετά δίκαιο. Αλλά το Brexit που πρόκειται να παραδοθεί στον βρετανικό λαό είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που πολλοί άνθρωποι ψήφισαν. Εάν οι νέες πληροφορίες δικαιολογούν μια δεύτερη ψηφοφορία για την ένταξη στην ΕΕ, γιατί οι νέες πληροφορίες δεν επικυρώνουν μια δεύτερη ψηφοφορία για την Brexit;

Μερικοί αντίπαλοι ενός δεύτερου δημοψηφίσματος απορρίπτουν την ιδέα όχι επειδή είναι αντιδημοκρατική, αλλά επειδή φοβούνται την αντίδραση των ψηφοφόρων του Leave. Υπάρχει μια βίαιη εθνικιστική περιθωριακή ομάδα στη Βρετανία που θα μπορούσε να αναστατωθεί από μια προσπάθεια να αντιστραφεί το Brexit. Η δολοφονία της Τζο Κοξ, μέλους του κοινοβουλίου και γνωστής υποστηρίκτριας της μετανάστευσης και της εκστρατείας Remain, είναι μια υπενθύμιση να μη δούμε αυτήν την προοπτική ανάλαφρα.

Αν όμως σταματήσει το Brexit, θα γίνει μέσω μιας νόμιμης, δημοκρατικής διαδικασίας, όχι ενός πραξικοπήματος. Και καμία κοινωνία που κυβερνάται από τον νόμο δεν πρέπει να επιτρέψει να εκφοβιστεί από την απειλή της βίας.

Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν ο βρετανικός λαός μπορεί να πειστεί ότι απαιτείται ένα δεύτερο δημοψήφισμα. Όπως και με την ανεξαρτησία της Σκωτίας, υπάρχει μια κατανοητή δημόσια απροθυμία να ανοίξει εκ νέου ένα διχαστικό ζήτημα. Για τους Remainers, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ότι τα πραγματικά κόστη του Brexit δεν γίνουν εμφανή μόνο μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου – και θα είναι πολύ αργά για να ανατραπεί η απόφαση.

Αυτό είναι σίγουρα εφικτό – ίσως ακόμη και πιθανό. Είναι όμως επίσης ξεκάθαρη η πιθανότητα να υπάρξουν αποκαλυπτικές στιγμές τα επόμενα δύο χρόνια που θα δημιουργήσουν σαφή ζήτηση για δεύτερη ψηφοφορία. Μια σοβαρή κατάρρευση των διαπραγματεύσεων με τον κίνδυνο ενός «Brexit χωρίς συμφωνία» θα ήταν ένα τέτοιο σενάριο. Ένα άλλο θα ήταν μια σειρά από παραχωρήσεις που θα καταστήσουν σαφές ότι οι υποσχέσεις του Brexit, όπως τα επιπλέον 35 εκατομμύρια λίρες την εβδομάδα για την Εθνική Υπηρεσία Υγείας, δε θα υλοποιηθούν.

Η τεράστια ανικανότητα και οι εσωτερικές διαμάχες της εν ενεργεία κυβέρνησης της Μέι μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να υπονομεύσει την επιχειρηματολογία για το Brexit σε εβδομαδιαία βάση. Σε κάποιο συγκεκριμένο στάδιο, ο βρετανικός λαός θα μπορούσε να καταλήξει στο προφανές συμπέρασμα ότι οι Brexiters είχαν την ευκαιρία τους – και απέτυχαν. Τότε θα είναι καιρός να πάρουν πίσω τον έλεγχο.  

Σχετικα αρθρα

ΕΤΕ: Ορατά τα πρώτα σημάδια βελτίωσης της οικονομίας

admin

Οι νικητές μεταξύ των κρυπτονομισμάτων…

admin

ΗΠΑ: Το χρέος θα υπερβεί το ΑΕΠ το 2021 λόγω των πακέτων τόνωσης ελέω κορονοϊού

admin

Από ρεκόρ σε ρεκόρ ο ελληνικός τουρισμός

admin

Η νέα σκοτεινή διπλωματία στην Ευρώπη, η χειραγώγηση πληροφοριών

admin

Η ευκαιρία μεταρρύθμισης της Ευρώπης

admin

Αλλάζει άρδην το πολιτικό σκηνικό στην Ισπανία

admin

Γερμανός πρέσβης:Το καλοκαίρι η συζήτηση για το χρέος

admin

Αντίο αμερικανική ελευθερία του Τύπου;

admin

Σκιές πολέμου στα Στενά του Ορμούζ

admin

WSJ: Το ευρώ ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στη μεταπολεμική Ευρώπη

admin

Η κούρσα της Μέρκελ για την τέταρτη θητεία γίνεται πιο περίπλοκη

admin

Καταρρέουν τα κρατικά έσοδα

admin

Το σκληρό «πόκερ» Βορρά – Νότου για τις τράπεζες

admin

Δημοκρατία στο Ιράν; Τα δημογραφικά στοιχεία λένε ναι

admin

Συμβιβασμός Ιταλίας – Ε.Ε. με υποσημειώσεις

admin

FDP: «Είμαστε διατεθειμένοι να συζητήσουμε ελαφρύνσεις του ελληνικού χρέους-Αδικαιολόγητοι οι φόβοι για Grexit»

admin

Η κατάρρευση… δεξιά της Δεξιάς

admin