Image default
Πρώτο Θέμα

Γιατί ο Μακρόν δε φοβάται τους συνδικαλιστές

france union strikes macronΟι πρώτες διαδηλώσεις στους δρόμους κατά των προτεινόμενων εργασιακών μεταρρυθμίσεων του Εμανουέλ Μακρόν δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακές.

Αρκετά μεγάλα συνδικάτα έμειναν μακριά. Οι εκτιμήσεις της συμμετοχής ποικίλλουν – από 223.000, σύμφωνα με αξιόπιστα στοιχεία της αστυνομίας, σε 500.000, σύμφωνα με την CGT, τη μεγαλύτερη ένωση της Γαλλίας, η οποία συγκάλεσε την πορεία. Όποιος και αν είναι ο πραγματικός αριθμός, οι γαλλικές ενώσεις είναι διαιρεμένες και αυτό βοηθά τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες του Μακρόν.

Αυτό είναι ασυνήθιστο. Τα συνδικάτα της Γαλλίας είναι κατά παράδοση ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στις μεταρρυθμίσεις κάθε μορφής, ιδίως στις μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας. Παρά την ιστορία ριζοσπαστισμού, ο Ζαν-Κλοντ Μεϊλί, γενικός γραμματέας της Force Ouvriere (FO), έχει σχεδόν εγκρίνει το νομοσχέδιο, ενώ το κατέκρινε. Η μετριοπαθής ένωση CFDT, την οποία οι περισσότεροι παρατηρητές αναμένουν να υποστηρίξει τελικά το νομοσχέδιο, δεν έχει λάβει ακόμη επίσημη θέση, λέγοντας ότι εξακολουθεί να μελετά το θέμα. Εν τω μεταξύ, η CFE-CGC, συνήθως μια μετριοπαθής ένωση, έχει καταγγείλει το νομοσχέδιο με όρους που ταιριάζουν περισσότερο σε μια ακροαριστερή τάση. Τι συμβαίνει;

Μερικά από αυτά είναι απλά συνηθισμένες πολιτικές διαμάχες: ο Μεϊλί, που παραδοσιακά συμμαχούσε με το μεγαλύτερο CGT που συνδεόταν με το Κομμουνιστικό Κόμμα, λέγεται ότι έχει κουραστεί να παίζει δεύτερο ρόλο και επομένως ψάχνει για ευκαιρίες να διακρίνει την ομάδα του από τον ανώτερο συνεργάτη του. Υπάρχουν όμως διαρθρωτικοί παράγοντες: η θεμελιώδης επανευθυγράμμιση των γαλλικών συνδικάτων καθώς ανταποκρίνονται περισσότερο στις ανησυχίες των μελών τους.

Τα γαλλικά συνδικάτα είναι περίφημα ριζοσπαστικά και ανθεκτικά σε όλες τις μεταρρυθμίσεις. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι γάλλοι ηγέτες ήθελαν να δημιουργήσουν μια γερμανικού στυλ «κοινωνική οικονομία της αγοράς», όπου οι εργαζόμενοι θα εκπροσωπούνταν στα συμβούλια και θα αποτελούσαν βασικούς παράγοντες των εταιρικών αποφάσεων. Δημιουργήθηκε ένα σύστημα «αντιπροσώπευσης» με το οποίο μια επιχείρηση, ένας βιομηχανικός τομέας ή μια κυβέρνηση πρέπει να διαπραγματευτεί τους κανόνες εργασίας με τα συνδικάτα που ο νόμος θεωρεί «αντιπροσωπευτικά» των εν λόγω εργαζομένων. Στις τομεακές ή εθνικές διαπραγματεύσεις, οποιαδήποτε προτεινόμενη μεταρρύθμιση πρέπει να πληροί ένα ορισμένο όριο έγκρισης από τα συνδικάτα και κάθε ψήφος της ένωσης σταθμίζεται από την αντιπροσωπευτικότητά της.

Το μεγάλο λάθος του μεταπολεμικού συστήματος στη Γαλλία είναι ότι ο νόμος ορίζει απλώς ποια συνδικάτα θεωρούνταν «αντιπροσωπευτικά» ανεξάρτητα από τα αποτελέσματά τους στις εκλογές ή τον αριθμό των μελών τους, δίνοντάς τους έτσι ένα νομικό πάτημα στη διαδικασία και απελευθερώνοντάς τα από τη λογοδοσία στα δικά τους μέλη και στους εργαζομένους. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι, υπάλληλοι και διευθυντές δεν θέλουν πραγματικά να απεργήσουν και να διαμαρτυρηθούν για όλα τα μικρά πράγματα – ακόμα και στη Γαλλία. Αλλά τα συνδικάτα δεν ήταν υπόλογα σε αυτούς και δεν είχαν ως κίνητρο να τους υπηρετούν.

Συνεπώς, τα συνδικάτα δεν έγιναν παρά πολιτικές μηχανές. Χωρίς κίνητρο να παρέχουν υπηρεσίες στους εργαζόμενους, οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που προσήλθαν σε αυτά ήταν είτε ιδεολογικοί ριζοσπάστες είτε δημόσιοι υπάλληλοι, επειδή οι κανόνες των δημόσιων υπηρεσιών ενθάρρυναν την ένταξη στα συνδικάτα, δίδοντας στις συνδικαλιστικές οργανώσεις τη δυνατότητα να κατεβάζουν διακόπτες σε ολόκληρη τη χώρα, προκαλώντας απεργίες σε κρίσιμες δημόσιες υπηρεσίες. Αυτό οδήγησε σε ένα παραδεκτό παράδοξο: η Γαλλία διέθετε εξαιρετικά ισχυρά συνδικάτα, αλλά και το χαμηλότερο ποσοστό συνδικαλιστικής συμμετοχής σε οποιαδήποτε σημαντική οικονομία.

Το 2008, μια κρίσιμη μεταρρύθμιση άλλαξε τους κανόνες σχετικά με την εκπροσώπηση των συνδικάτων, ώστε τα αποτελέσματα των εκλογών να ληφθούν υπόψη στη φόρμουλα για την αντιπροσωπευτικότητά τους. Οι συνέπειες αυτής της συστημικής μετατόπισης άργησαν να διοχετευτούν στο σύστημα. Η συμμετοχή στις συνδικαλιστικές εκλογές αυξήθηκε αργά καθώς οι καθημερινοί υπάλληλοι διαπίστωσαν ότι η ψήφος τους έχει σημασία. Τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους, έγινε σεισμός: Στις επαγγελματικές εκλογές, η κεντρώα και μετριοπαθής ένωση CFDT ήρθε πρώτη, μπροστά από τη ριζοσπαστική CGT. Ήταν η πρώτη φορά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που η CGT δε βγήκε πρώτη.

Τα συνδικάτα έχουν αρχίσει σιγά σιγά να συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να αντιπροσωπεύουν μόνο την ιδεολογική τους ακτιβιστική βάση, αλλά πρέπει επίσης να αντικατοπτρίζουν μια ευρύτερη γκάμα γάλλων εργαζομένων, ώστε να μην καταστούν άσχετες. Το FO, συνήθως μια ριζοσπαστική ένωση, διασχίζει μια λεπτή γραμμή, καταγγέλλει το νομοσχέδιο σε δελτία τύπου και κατέχει μια μη δεσμευτική ψήφο εναντίον του, αλλά επίσης αρνείται να ζητήσει απεργίες και διαμαρτυρίες. Η ένωση έχει κινηθεί γενικά σε πιο συμφιλιωτική κατεύθυνση, ψηφίζοντας υπέρ μιας συμφωνίας με επιχειρηματίες για την ασφάλιση ανεργίας τον Μάρτιο, για παράδειγμα. Λέγεται ότι προσπαθεί να βρει έναν μεσαίο δρόμο μεταξύ της εικόνας της CFDT, που λέει πάντα ναι σε όλα, και το CGT που πάντα λέει όχι.

Μόνο αυτό έχει αλλάξει σημαντικά το τοπίο. Η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας του Μακρόν είναι κατ’ ουσίαν προσαρμοσμένη ώστε να περάσει χωρίς υπερβολικές διαταραχές και να υποστηρίζεται από τουλάχιστον κάποια συνδικάτα. Μπορεί να είναι μια χαμένη ευκαιρία για προώθηση πιο ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων, αλλά εκμεταλλευόμενοι τις διαρθρωτικές αλλαγές στο τοπίο των γαλλικών συνδικάτων, υπάρχουν όλες οι ενδείξεις για μια ομαλή πλεύση.  

Σχετικα αρθρα

Η Ευρώπη «αγοράζει» χρόνο , η Ελλάδα αγωνιά …

admin

Η διαβολοβδομάδα των αγορών

admin

Τα ελλείποντα συστατικά της ανάπτυξης

admin

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σε ταραχώδεις θάλασσες

admin

Ξαφνικά «γκάζια» για έξοδο στις αγορές!

admin

ΘΕΣγάλα:«Δημιουργηθήκαμε και αναπτυχθήκαμε μέσα στην κρίση»

admin

H λιτότητα σκοτώνει…

admin

Η άλλη πλευρά της Ευρω-Ατλαντικής ενσωμάτωσης

admin

Στον βωμό των κύριων συντάξεων…

admin

Η επιλογή της Γαλλίας, επιλογή της Ευρώπης

admin

Η ΔΕΗ (-17%) «βραχυκύκλωσε» το Χ.Α. (-0,86%)

admin

ΗΠΑ-Κίνα:Οι αμφιβολίες και οι δασμοί παραμένουν

admin

Τα ανοιχτά μέτωπα του Ασφαλιστικού

admin

Πλήρης επικράτηση της Μέρκελ στο προπύργιο του Σουλτς

admin

Η πολιτική απειλή της Ιταλίας στην Ευρώπη

admin

Γερμανικός Τύπος: Από τις Βερσαλλίες η νέα γαλλική δημοκρατία

admin

Ευρωζώνη:Η πιο μεγάλη ύφεση από το 1930!

admin

Η Ευρώπη ακόμη μαλώνει για την Ελλάδα

admin