Image default
Πρώτο Θέμα

Η Ευρώπη μπορεί να δει περισσότερες Καταλονίες

GettyImages 611950100 1160x772Εάν η ΕΕ προσπαθεί να εμποδίσει τις παγκόσμιες τάσεις των οικονομιών της δικαιοδοσίας της, κρίνοντας από το Μιλάνο και το Άμστερνταμ, δεν είναι πολύ καλή σε αυτό.

Αυτές οι πόλεις είναι λαμπρά παραδείγματα ότι οι Βρυξέλλες δεν είναι το σκληρό χέρι του ευρωσκεπτικιστικού μύθου. Είτε αποτελεί παράγοντα που ευνοεί το εμπορικό άνοιγμα, είτε, στη χειρότερη περίπτωση, δεν έχει καμία επιρροή.

Για όλες τις πλούσιες περιοχές, η περίπλοκη σχέση είναι (ή θα έπρεπε να είναι) με τις χώρες τους. Είναι το εθνικό κράτος που φορολογεί την παραγωγή τους και αποστέλλει τα έσοδα σε άλλες περιοχές. Είναι το εθνικό κράτος που μπορεί να δράσει ενάντια στα συμφέροντά τους μόνο με το βάρος των εκλογικών αριθμών. Ρωτήστε τους Λονδρέζους. Μετά από αυτό, η ΕΕ, παρ’ όλες τις υπερεθνικές προθέσεις της, δεν τους ζητά τίποτα.

Γιατί λοιπόν δεν υπάρχουν περισσότερες Καταλονίες; Ή περισσότερα Βένετα και Λομβαρδίες, οι δύο ιταλικές περιφέρειες που ψήφισαν για μεγαλύτερη αυτονομία την Κυριακή; Και μπορεί να υπάρξουν στο μέλλον; Οι καταλανοί έχουν ισχυρότερη εθνοτική ταυτότητα από τους περισσότερους περιφερειακούς πληθυσμούς, αλλά οι άλλες πρώτες ύλες του αυτονομιστικού αισθήματος, που φαίνεται να περιλαμβάνουν την οικονομική αυτοδυναμία και την ιστορική εμπειρία αυτοδιοίκησης, υπάρχουν σε αστικές περιοχές σε όλη την Ευρώπη και πέρα ​​από αυτήν.

Το υλικό χάσμα μεταξύ των πόλεων και των αποβιομηχανοποιημένων κέντρων έχει αυξηθεί εδώ και δεκαετίες για να γίνει το πιο ανησυχητικό ρήγμα στις δυτικές δημοκρατίες. Κοιτάξτε έναν εκλογικό χάρτη των ψήφων για τον Ντόναλντ Τραμπ στην Αμερική, τη Μαρίν Λε Πεν στη Γαλλία ή την έξοδο από την ΕΕ στη Βρετανία. Αλλά το πραγματικό πρόβλημα ξεκινά όταν βλέπουμε αυτήν την ανισορροπία αποκλειστικά μέσα από το φακό των περιοχών που έχουν μείνει πίσω, ως κάτι που πρέπει να αποκατασταθεί μέσω έργων υποδομής, βιομηχανικής προστασίας και μιας νέας πολιτισμικής ευαισθησίας στις συντηρητικές επαρχίες.

Ως ηθική πρόταση, αυτό είναι σωστό: πρώτα τους πιο αδύναμους. Ως ανάγνωση του τρόπου με τον οποίο η πολιτική θα εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου, θα μπορούσε να είναι ο λάθος τρόπος. Ο θυμός που αισθάνονται οι φτωχές περιφέρειες για την αχαλίνωτη μητρόπολη – που το Πα ντε-Καλαί αισθάνεται για το Παρίσι, που η Ιντιάνα αισθάνεται για τη Νέα Υόρκη – μπορεί να αποδειχθεί ότι ζυγίζει λιγότερο από τα παράπονα που ρέουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Σε αυτή την εκδοχή του μέλλοντος, οι κάτοικοι της πόλης αισθάνονται αδικημένοι από τις περιφέρειες που βασίζονται στο παραγωγικό τους πλεόνασμα και ψηφίζουν εναντίον των άπιστων τρόπων τους από απόσταση. (Πείτε το εκπροσώπηση χωρίς φορολόγηση.) Οι εθνικές κυβερνήσεις δυσκολεύονται να αντλήσουν έσοδα από το ένα για να επιδοτήσουν το άλλο. Τα περιφερειακά κινήματα εμφανίζονται, πιέζοντας για όλο μεγαλύτερη αυτονομία, αν όχι επίσημη απόσχιση.

Ελλείψει εθνοτικής ομοιογένειας, είναι οι αυτοματοποιημένοι φορολογικοί σταθεροποιητές που χαρακτηρίζουν ένα έθνος. Το έθνος είναι η βούληση των πλούσιων περιφερειών να πληρώσουν για τα υπόλοιπα, φυσικά. Εάν η προθυμία αυτή απομακρυνθεί, το έθνος γίνεται μορφή χωρίς ουσία.

Μπορεί να συμβεί αυτό; Εάν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τον σημερινό συντηρητικό, όπως ο πρώην σύμβουλος του προέδρου Τραμπ Στιβ Μπάνον, ή οι άνθρωποι που σας έφεραν το Brexit, είναι η συνήθεια να μιλούν για το εθνικό κράτος σαν να ήταν μια αμετάβλητη σταθερά της ιστορίας παρά ένας αυτοσχεδιασμός των τελευταίων αιώνων. Υπάρχει κάτι αριβιστικό σε αυτούς, βλέποντας για πάντα την κληρονομιά μέσα από ένα ψεύτικο τυδωρικό αρχοντικό. Το έθνος είναι πολύ νέο για να αξίζει αυτή την υπόθεση μονιμότητας. Εμφανίστηκε πριν από το κράτος πρόνοιας, όταν οι δημοσιονομικές μεταφορές μεταξύ περιφερειών ήταν πολύ μικρές για να αποτελέσουν επιβάρυνση για κανέναν. Προηγείται επίσης μιας παγκόσμιας οικονομίας, η απόδοση της οποίας είναι σε γνώση και κεφάλαιο, τα οποία συγκλίνουν στις πόλεις και όχι στη γη και τη βιομηχανία. Παραδόξως, δεν δοκιμάζεται από τον σύγχρονο κόσμο.

Ορισμένοι Λονδρέζοι ονειρεύονται μια κυρίαρχη δημοκρατία, με μια τάφρο σκαμμένη γύρω από το M25 και ελέγχους διαβατηρίου στο Watford, αλλά είναι ένας απίθανος υποψήφιος με βάση τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Η Αγγλία έγινε μια πολιτική μονάδα πριν από μια χιλιετία. Ακόμη και αν το Ηνωμένο Βασίλειο καταρρεύσει γύρω της, εξακολουθεί να υπάρχει ένα έθνος στο οποίο το Λονδίνο είναι προαιώνια εγκλωβισμένο. Το να είναι η πρωτεύουσα χρησιμεύει επίσης ως αποζημίωση για όλον τον πλούτο που στέλνει αλλού. Είναι η ήπειρος που αξίζει να παρακολουθήσει κανείς. Ορισμένες από τις πλουσιότερες ευρωπαϊκές πόλεις κυβερνούσαν τον εαυτό τους και τις γύρω περιοχές για πολύ περισσότερο από ότι υπάρχουν οι χώρες στις οποίες ανήκουν τώρα. Οι περισσότερες δεν έχουν καθεστώς πρωτεύουσας ως μέσο εξευμενισμού.

Δε θα υπάρξει αποκατάσταση των πόλεων-κρατών, καμία ανατροπή του Risorgimento, καμία απόσχιση στο Αμβούργο και το Μπορντό. Αλλά υπάρχει κάθε προοπτική για τις πόλεις να απαιτήσουν περισσότερη αυτονομία, καθώς οι σχέσεις επιδεινώνονται με τα έθνη που φαίνεται να τις χρειάζονται και να τις απεχθάνονται ταυτόχρονα. Αν οι συντηρητικοί εκτιμούν το εθνικό κράτος, δεν μπορούν να γίνουν ένα μονομερές λόμπι για τις πιο οργισμένες επαρχίες. Αυτή είναι μια καταχρηστική σχέση, όχι μια χώρα. Η μακροχρόνια απειλή για την εθνότητα προέρχεται από παραγωγικές, εξωστρεφείς περιοχές που βλέπουν όσους έχουν μείνει πίσω στο εσωτερικό και νιώθουν δεμένοι σε ένα πτώμα.

Σχετικα αρθρα

Το sequel της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης είναι εδώ

admin

Πως αλλάζει το τοπίο των αθηναϊκών ξενοδοχείων

admin

Τσαμάζ: Αρνούμαι να παραδώσω τα κλειδιά του ΟΤΕ στην ΕΕΤΤ

admin

Γερμανία: O Ιούλιος που κλόνισε το αίσθημα ασφάλειας

admin

Δέκα δισεκατομμύρια κίνδυνοι του ελληνικού καλοκαιριού

admin

Οι λαϊκιστές ήθελαν να σκοτώσουν την ΕΕ; Η αλήθεια είναι πιο ανησυχητική…

admin

Η αρχή του τέλους των ψευδαισθήσεων

admin

Οι ελπίδες του Μακρόν για μεγάλη ευρωπαϊκή συμφωνία είναι εσφαλμένες

admin

Το «άλλο» μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας: η ναυτιλία

admin

Γιατί το παγκόσμιο νόμισμα θα παραμείνει ένα απραγματοποίητο όνειρο

admin

Το ΔΝΤ σκέφτεται να αποχωρήσει από το ελληνικό πρόγραμμα

admin

Handelsblatt: Τι δείχνει η άνοδος στο Χρηματιστήριο Aθηνών

admin

Ανατολική Ευρώπη και το γράμμα του νόμου

admin

Πρωτιά για τα Πέντε Αστέρια στις δημοσκοπήσεις

admin

ΔΝΤ:Νέα μέτρα και πιθανώς νέο μνημόνιο 100 δισ. €

admin

Tageszeitung: Σόιμπλε, ο αιώνιος υπουργός – Πώς θα διαχειριστεί την Ελλάδα η νέα γερμανική κυβέρνηση;

admin

Οι 4 λόγοι που οδήγησαν στις πρόωρες εκλογές την Τουρκία

admin

Δυνατή χρονιά παγκοσμίως το 2017 για τη σύναψη επιχειρηματικών συμφωνιών

admin