Image default
Πρώτο Θέμα

Οι γαλλικοί εργασιακοί νόμοι θα πρέπει να προστατεύουν τους εργαζόμενους όχι τις θέσεις

france 2Οι προσπάθειες του γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν να χαλαρώσει τον κώδικα εργασίας της χώρας είναι καινοτόμες και ευπρόσδεκτες. Μπορεί να συμβάλουν στην προσέλκυση περισσότερων επενδύσεων.

Αλλά αν η Γαλλία θέλει πραγματικά να συμφιλιώσει τα συμφέροντα των εταιρειών και των εργαζομένων, χρειάζεται επίσης μια διαφορετική μεταρρύθμιση – μία που εστιάζει στην προστασία των ανθρώπων και όχι των θέσεων εργασίας.

Το σχέδιο του Μακρόν αυξάνει τις νομικές κυρώσεις για «παράνομες» απολύσεις, περιορίζοντας παράλληλα την ικανότητα των δικαστηρίων να χορηγούν στους εργαζόμενους ακόμη μεγαλύτερη αποζημίωση. Αυτή είναι η σωστή προσέγγιση. Το πρόβλημα με τις αποζημιώσεις αποχώρησης της Γαλλίας δεν είναι το επίσημο επίπεδό τους, αλλά η παρατεταμένη (συχνά πολυετής) δικαστική διαδικασία που ακολουθεί πολλές απολύσεις και τελικά παράγει τυχαία αποτελέσματα. Το σχέδιο δίνει επίσης στις επιχειρήσεις μεγαλύτερη εξουσία να διαπραγματεύονται ώρες εργασίας και αμοιβή. Στοχεύει στην ελάφρυνση της γραφειοκρατικής επιβάρυνσης στις πολυεθνικές καθώς και σε επιχειρήσεις με λιγότερους από 50 υπαλλήλους.

Ωστόσο, καμία από αυτές τις χρήσιμες μεταρρυθμίσεις δεν αντιμετωπίζει ένα θεμελιώδες πρόβλημα: το κόστος των παροχών ανεργίας δεν επιβαρύνει τις εταιρείες που πραγματικά κάνουν την απόλυση. Αντί αυτού, ανήκει σε εκείνους που κρατούν τους υπαλλήλους τους και, συνεπώς, συνεισφέρουν στο ταμείο κοινωνικής ασφάλισης. Αυτό είναι ανάποδο και δημιουργεί κίνητρα για να χειραγωγήσει κανείς τους κανόνες – για παράδειγμα, χρησιμοποιώντας βραχυπρόθεσμες συμβάσεις και κάνοντας τις παραιτήσεις να μοιάζουν με απολύσεις. Απαιτεί επίσης ένα ρυθμιστικό σύστημα που εξαρτάται πάρα πολύ από τους δικαστές που αξιολογούν τις αποφάσεις των εταιρειών, δημιουργεί τεράστιες επιβαρύνσεις και αφήνει σε μειονεκτική θέση τους εργαζόμενους με λιγότερη νομική γνώση.

Μία απλή αλλαγή θα μπορούσε να βελτιώσει ριζικά τα κίνητρα: Σε αντάλλαγμα για μεγαλύτερη ευελιξία, απαιτείστε από τις εταιρείες να καταβάλουν επίσης ποινή για την απόλυση των εργαζομένων, με τα χρήματα να πηγαίνουν στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης ή στον κρατικό προϋπολογισμό και όχι στον εργαζόμενο. Αυτό δεν πρέπει να αποτελεί πρόσθετο φόρο για τις επιχειρήσεις: Τα χρήματα θα μπορούσαν να διατεθούν για τη μείωση των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης των εργοδοτών που διατηρούν τους εργαζόμενους τους.

Φυσικά, η απόλυση ενός 30χρονου μηχανικού λογισμικού στο Παρίσι που θα βρει δουλειά την επόμενη μέρα είναι πολύ διαφορετική από την πυροδότηση ενός 50χρονου με λίγες δεξιότητες σε μια καταθλιπτική αγορά εργασίας. Έτσι, η πληρωμή θα μπορούσε να υπολογιστεί εξετάζοντας το πόσο κόστισε ο μισθωτός εργαζόμενος στο ταμείο ασφάλισης ανεργίας. Αυτό έχει ένα διπλό πλεονέκτημα: εφαρμόζει μεγαλύτερη ποινή για την απόλυση ατόμων που θα δυσκολεύονται περισσότερο να βρουν δουλειά και ενθαρρύνει τις εταιρείες να επενδύσουν στην κατάρτιση στην εργασία που εμπλουτίζει το ανθρώπινο κεφάλαιο και περιορίζει το χρονικό διάστημα που οι εργαζόμενοι μένουν χωρίς εργασία.

Ένα τέτοιο σύστημα θα εξισορροπήσει τα συμφέροντα των εργαζομένων, των οποίων το αίσθημα ταυτότητας και κοινωνικής σύνδεσης εξαρτάται από τη δουλειά τους, και των εργοδοτών τους, που θέλουν να προσαρμόσουν τη διαχείριση των ανθρώπινων πόρων στις οικονομικές και τεχνολογικές επιταγές. Κατά μέσο όρο, οι εργαζόμενοι δεν θα χάσουν την ασφάλεια της εργασίας. Εκείνοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου θα έχουν πιο σταθερή δουλειά. Όσοι είναι σε μόνιμες συμβάσεις, οι οποίοι παρ ‘όλα αυτά έχασαν τη δουλειά τους, θα έχουν περισσότερες πιθανότητες να βρουν νέα.

Ο συνδυασμός της αρχής «ο απολυτής πληρώνει» με περισσότερη ελευθερία θα αντιμετωπίσει διάφορα οικονομικά προβλήματα, όπως η μακροχρόνια ανεργία και η κακή αντιστοίχιση των εργαζομένων και των θέσεων εργασίας, όταν οι εργαζόμενοι που αναζητούν νέες προκλήσεις ή δεν τα πηγαίνουν καλά με τους συναδέλφους τους, ή απλά οι εργασίες τους έχουν καταστεί περιττές, παραμένουν στην ίδια δουλειά. Θα μειώσει επίσης την επιβάρυνση των δημόσιων οικονομικών και της ασφάλισης ανεργίας, μειώνοντας τα κίνητρα των επιχειρήσεων να αποκρύψουν τις παραιτήσεις ως απολύσεις και να χρησιμοποιήσουν βραχυπρόθεσμες συμβάσεις που μεταθέτουν το κόστος των διακοπών στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Η μετάβαση δεν θα μπορούσε να συμβεί μέσα σε μια νύχτα. Είναι σημαντικό να διασφαλιστεί ότι οι εργαζόμενοι που βρίσκονται επί του παρόντος σε καλή θέση (στη Γαλλία, όσοι έχουν μόνιμες θέσεις εργασίας) δε θα χάσουν λόγω της μεταρρύθμισης. Αν αντλήσουμε διδάγματα από πειράματα στον τομέα της φορολόγησης της ρύπανσης, θα μπορούσαμε να παραχωρήσουμε «δικαιώματα εξαίρεσης» στις υφιστάμενες συμβάσεις των εργαζομένων. Θα παραμείνουν υπό τον παλαιό νόμο σχετικά με τις απολύσεις, ενώ όλες οι νέες συμβάσεις θα εμπίπτουν στο νέο νόμο. Αυτό ακριβώς έκανε ο Ματέο Ρέντσι στην Ιταλία το 2014.

Βεβαίως, το κοινό μπορεί να μην αγγαλιάσει μια τέτοια μεταρρύθμιση. Για πολλούς γάλλους, η ιδέα ότι μια επιχείρηση μπορεί να πληρώσει απολύσεις εξακολουθεί να είναι ταμπού, επειδή φαίνεται να υποστηρίζει μια συμπεριφορά (απολύοντας εργαζόμενους) που θεωρούν ανήθικη. Αυτό ενισχύεται από το φαινόμενο του αναγνωρίσιμου θύματος: Οι απολύσεις φτάνουν στα πρωτοσέλιδα επειδή οι άνθρωποι έχουν πρόσωπα και βιώνουν τραγωδίες (πολύ πραγματικές, επειδή η αγορά εργασίας μπορεί να μην τους επιτρέψει ποτέ να αποκτήσουν παρόμοιες θέσεις εργασίας). Αντίθετα, κανείς που είναι άνεργος ή εργάζεται με σύμβαση ορισμένου χρόνου δεν μπορεί να ταυτιστεί με μια δουλειά που δεν έχει δημιουργηθεί ποτέ. Η έλλειψη δημιουργίας θέσεων εργασίας είναι από τη φύση της αόρατη.

Υπάρχουν δύο απαντήσεις σε αυτήν την αμφισημία. Πρώτον, σήμερα οι εταιρείες που δεν απολύουν εργαζόμενους πληρώνουν το μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού κόστους, ενώ όσοι κάνουν την απόλυση φέρουν μόνο ένα μικρό κλάσμα (δηλαδή το επίδομα αποχώρησης). Δεύτερον, παρόμοιο ταμπού υπήρξε πριν από 20 ή 30 χρόνια όσον αφορά την περιβαλλοντική φορολογία (ή την εισαγωγή αγορών για εμπορεύσιμα δικαιώματα εκπομπών). Οι οικονομολόγοι που την στήριξαν άκουγαν το ίδιο σχόλιο: «Η πληρωμή για να μολύνουν θα ήταν ανήθικη!» Αλλά ήταν πιο ηθικό να μην πληρώνει κανείς όταν μόλυνε; Τελικά, η περιβαλλοντική φορολογία έγινε αποδεκτή και είναι πλέον συνηθισμένη.

Για χάρη τόσο των εταιρειών όσο και των εργαζομένων, πρέπει να ελπίζουμε ότι και ο κόσμος θα μάθει να αποδέχεται το δικαίωμα απόλυσης των εργαζομένων. Σε ένα σύστημα με τα κατάλληλα κίνητρα, θα μπορούσε να τους βοηθήσει όλους.  

Σχετικα αρθρα

Κομισιόν: «Πράσινο φως» για την εκταμίευση του 1 δισ. ευρώ

admin

Τα ευρωομόλογα ξανά στο προσκήνιο

admin

Ο Τσίπρας, η Μέρκελ η γεωπολιτική και το Graccident

admin

Τι συμβαίνει με την Nova;

admin

Βερολίνο: Έχουμε εμπιστοσύνη στις συνταγματικές διαδικασίες στην Ελλάδα

admin

Μια νέα ευκαιρία για την Κύπρο

admin

Η Ελλάδα σε ένα… βάζο με ελιές και ούζο

admin

HSBC:Κίνδυνος νέας κρίσης χρέους από την συμφωνία του Eurogroup

admin

Goldman Sachs: Τι προβλέπουν τα δύο σενάρια για την παγκόσμια οικονομία

admin

Όχι ευρωομόλογο, αλλά… σαν ευρωομόλογο

admin

Ενδεχόμενο έκπληξης από την ΕΚΤ αυξάνει την απήχηση του ευρώ

admin

Το γερμανικό οικονομικό “θαύμα” πλησιάζει στο τέλος του

admin

Τι κρύβεται πίσω από την «κούρσα» του δολαρίου;

admin

Eurogroup: 15 δισ.€ δόση, 10 χρόνια παράταση και ραντεβού… το 2032

admin

Τρεις οικονομολόγοι κρίνουν τη συμφωνία στο Eurogroup για την Ελλάδα

admin

Financial Times: Πώς αντιστράφηκε η μοίρα της Γερμανίας και της Ελλάδας

admin

Νέα αποτυχία επίκειται στο προσεχές Eurogroup- Στο «κενό» η χωρά

admin

Ξεπουλάνε μετοχές και ομόλογα οι επενδυτές

admin