Image default
Πρώτο Θέμα

Γιατί η Ευρώπη δεν πρέπει να υποκλίνεται στην Κίνα

GettyImages 809068148 714x476Είναι συχνό στον κινεζικό σχολιασμό να λέγεται ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε αμετάκλητη παρακμή. Η ελπίδα στηρίζεται στην προσδοκία.

Οι δημοκρατίες, λέει το αφήγημα, αντιμετωπίζουν προβλήματα καθώς οι παλιές οικονομικές δυνάμεις μένουν πίσω. Η Κίνα πραγματοποιεί μια τεχνολογική επέλαση. Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες στρέφονται προς το εσωτερικό, η Ευρώπη θα πρέπει να στραφεί προς τα ανατολικά. Το μεγάλο έργο της Κίνας «one belt, one road» θα συνδέσει την ανατολή με τη δύση, το νέο με το παλιό. Μαντέψτε ποιος θα έχει τον έλεγχο;

Ο δυτικός φιλελευθερισμός, λέει η πρόγνωση, έχει φτάσει στο τέλος του χρόνου του. Δυσκίνητος, αναποτελεσματικός και διχαστικός, στερείται της ενότητας σκοπιμότητας που εκμεταλλεύονται τα αυταρχικά καθεστώτα. Ούτε μπορεί πλέον να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των ανθρώπων – δείτε τη νίκη της παλιάς ελίτ με τον Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ και την εθνικιστική αντίδραση σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Το μέλλον ανήκει σε ισχυρούς ηγέτες που δεν απασχολούνται από τις ανταγωνιστικές απαιτήσεις των πλουραλιστικών κοινωνιών – τον Βλαντίμιρ Πούτιν στη Ρωσία, τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία και, πάνω απ ‘όλα, τον Σι Τσινπίνγκ της Κίνας.

Οι Ευρωπαίοι είναι συχνά πολύ αδύναμοι απέναντι σε τέτοιες αψιμαχίες. Οι αυτοκράτες, ψελλίζουν κατά τα άλλα έξυπνοι άνθρωποι, έχουν ένα δίκιο. Ο κ. Σι έχει συνδέσει τη δύναμη του κράτους στο όνειρό του για τη μεγάλη Κίνα. Η πρόοδος της τεχνολογίας επιτρέπει στους αυτοκράτες να σφίξουν τη λαβή τους στο κράτος. Κοιτάξτε το ψυχρό πείραμα της Κίνας να καταγράψει ψηφιακά κάθε λεπτομέρεια των ζωών των πολιτών της σε μια ενιαία ηλεκτρονική «βαθμολογία», συνυπολογίζοντας τα πάντα, από την πιστοληπτική κατάσταση ως την πίστη στο κόμμα.

Η οικονομική αδυναμία στο εσωτερικό έχει δει τις κυβερνήσεις της ΕΕ να αναζητούν τα οφέλη της συνεργασίας με μια αναπτυσσόμενη Κίνα. Έχουν επιτρέψει στο Πεκίνο να διαχωρίσει και να κυβερνήσει. Το Λονδίνο, το Παρίσι και το Βερολίνο είχαν το βλέμμα τους στην πλούσια αγορά εξαγωγών, οι μικρότερες οικονομίες στην ανατολική περιφέρεια αναζητούν μια νέα πηγή επενδύσεων. Τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν τώρα μείνει στο πίσω μέρος. Μόλις τις προάλλες, 16 ηγέτες από το ανατολικό μισό της ηπείρου έδωσαν φόρο τιμής στον κινέζο πρωθυπουργό Λι Κετσιάνγκ σε σύνοδο κορυφής στη Βουδαπέστη.

Έτσι είναι. Όμως, όπως αναφέρει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων σε μια εξαιρετική ανάλυση της ισορροπίας εξουσίας στη σχέση ΕΕ-Κίνας, ακόμη και οι πιο ενθουσιώδεις μερκαντιλιστές έχουν αρχίσει να υπολογίζουν το κόστος της επιχειρηματικής δραστηριότητας με το Πεκίνο. Το win -win πολύ συχνά αναφέρεται σε διπλή αναποδιά για την Κίνα.

Υπάρχει ούτως ή άλλως ένα μεγαλύτερο ελάττωμα σε αυτές τις μεγάλες προγνωστικές σαρώσεις. Η οργανωτική υπόθεση είναι ότι η ιστορία ταξιδεύει σε ευθεία γραμμή – ότι τα προβλήματα της Ευρώπης είναι αναπόφευκτα και ότι η Κίνα θα μείνει για πάντα αδιαπέραστη από τον οικονομικό κύκλο και την ανθρώπινη επιθυμία για ελευθερία.

Αντιθέτως, η ΕΕ βρίσκεται σε εξέλιξη. Βέβαια, η Βρετανία φεύγει, αλλά κάθε εβδομάδα που περνάει απλώς επιβεβαιώνει το Brexit ως γκροτέσκα πράξη αυτοτραυματισμού. Η υπόλοιπη ήπειρος έχει ανακαλύψει την οικονομική ανάπτυξη. Η ανεργία μειώνεται και οι επενδύσεις αυξάνονται. Η Ελλάδα δεν απειλεί πλέον να κατεδαφίσει την ευρωζώνη. Η κρίση της μετανάστευσης έχει υποχωρήσει. Υπάρχουν μεγάλες ελπίδες στο Παρίσι και στο Βερολίνο για την αναζωογόνηση της γαλλογερμανικής σχέσης. Εν ολίγοις, η Ευρώπη δεν αισθάνεται πλέον σαν μια ήπειρος πεσμένη ανάσκελα.

Όσον αφορά την ευρωπαϊκή δημοκρατία, οι λαϊκιστές κρατήθηκαν σε απόσταση. Παρ’ όλες τις ατέλειες, διαδοχικές κρίσεις έχουν επίσης δείξει την ιδιαιτερότητα της ανθεκτικότητας των δημοκρατικών συστημάτων. Η αποβολή των κατεργάρηδων είναι μια βαλβίδα ασφαλείας. Όσο οργισμένοι αν και είναι, οι ψηφοφόροι δε φωνάζουν για να περιορίσουν την ατομική ελευθερία ούτε λαχταρούν για δεσποτική κυβέρνηση. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να ανακτήσει η Ευρώπη την εμπιστοσύνη στις αξίες και τα θεσμικά της όργανα.

Το επαναλαμβανόμενο επιχείρημα μεταξύ εκείνων που είναι σίγουροι ότι η Κίνα θα κυβερνήσει σύντομα τον κόσμο και άλλων σίγουρων ότι θα καταρρεύσει κάτω από τη σύγκρουση της ανόδου του βιοτικού επιπέδου και της πολιτικής καταστολής, είναι ανόητο.

Αυτό που μπορεί λογικά να ειπωθεί είναι ότι η Κίνα έχει πολλά εμπόδια ακόμα να ξεπεράσει πριν πραγματοποιήσει το όνειρο του κ. Σι. Η ηγεσία του κόμματος βασίζεται σε μια εύθραυστη συμφωνία – οικονομική ευημερία σε αντάλλαγμα της απουσίας ελευθερίας. Ένα από τα εντυπωσιακά χαρακτηριστικά των αυταρχικών καθεστώτων είναι η ευθραυστότητά τους. Είναι ανυπέρβλητα μέχρι τη στιγμή που καταρρέουν.

Εκεί που το Πεκίνο έχει δίκιο είναι ότι η σχέση μεταξύ Κίνας και Ευρώπης θα είναι εξίσου σημαντική με τη διαμόρφωση της γεωπολιτικής κατά τις επόμενες δεκαετίες. Ο στρατιωτικός απομονωτισμός της εξωτερικής πολιτικής του κ. Τραμπ είναι απίθανο να επιβιώσει πέρα ​​από την προεδρία του, αλλά είναι δίκαιη η εκτίμηση ότι οι διάδοχοί του στον Λευκό Οίκο θα χαράξουν αυστηρότερες γραμμές γύρω από τις διεθνείς δεσμεύσεις της Αμερικής.

Έτσι, η εστίαση της γεωπολιτικής προσοχής θα μετατοπιστεί από τα παράκτια κράτη του Βόρειου Ατλαντικού σε αυτό που ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι κάποτε αποκαλούσε «αξονική υπερήπειρο» της Ευρασίας. Αυτός είναι ο τεράστιος χώρος στον οποίο η Κίνα θα ήθελε να κυριαρχήσει κατά το δεύτερο μισό του 21ου αιώνα. Η ΕΕ έχει μια επιλογή: μπορεί να είναι υποχείριο, εταίρος ή οδόφραγμα.

Η Ευρώπη είναι πλούσια, τεχνολογικά προηγμένη και εκπαιδευτικά εξελιγμένη. Το «one belt, one road» είναι μια πρόταση που μπορεί να αρνηθεί. Τουλάχιστον μπορεί να θέσει τους δικούς της όρους στη σχέση. Εάν η Κίνα θέλει συνδεσιμότητα, πρέπει να ανοίξει τη δική της οικονομία. αν θέλει να είναι επενδυτικός εταίρος, θα πρέπει να τηρεί τα ευρωπαϊκά πρότυπα και κανόνες. Το μόνο που απαιτείται από τα έθνη της ΕΕ είναι μια ελάχιστη εμπιστοσύνη και κοινή αποφασιστικότητα.

Η Ευρώπη έλαβε ένα χτύπημα. Η άνοδος της Κίνας έχει ενισχυθεί από τη δυτική αταξία. Η γεωπολιτική, όμως, είναι ένα μακροπρόθεσμο παιχνίδι. Όχι πολύ καιρό πριν, οι ΗΠΑ αποκαλούσαν τον εαυτό τους απαραίτητη υπερδύναμη. Το Πεκίνο δεν έχει ανοσία σε τέτοιου είδους ύβρη. Η Κίνα μπορεί να βρίσκεται προ των πυλών, αλλά η Ευρώπη δεν πρέπει να αισθάνεται καμία υποχρέωση να υποκλιθεί στο Πεκίνο.

Σχετικα αρθρα

Τα ελληνικά 2ετη ομόλογα ξεπέρασαν το 10%

admin

Η επόμενη φάση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή

admin

Mέτρα-ΣΟΚ έως 9 δισ. ευρώ ζητά το ΔΝΤ – Κόβονται συντάξεις

admin

Το City του Λονδίνου τραβά το ανήσυχο βλέμμα των Βρυξελλών

admin

Τι σημαίνει ο Trump για την Ευρώπη

admin

Το «όχι» σε νέο μνημόνιο και… η γκάφα Χαρδούβελη

admin

Αύξηση του ELA κατά 400 εκατ. ευρώ απο τις τράπεζες

admin

Από το Schexit ξανά στο Grexit

admin

Ελάφρυνση χρέους και μεταρρυθμίσεις στην ατζέντα Ομπάμα

admin

Η ΕΕ καλεί την Τουρκία να προστατέψει τη δημοκρατία της

admin

ΔΝΤ: Εύσημα για τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης – Ανάγκη να συνεχισθούν οι μεταρρυθμίσεις

admin

Γιατί μπαίνουν στο Χ.Α. οι ξένοι;

admin

Τα μυστικά της διαπραγμάτευσης και η σημασία των… χαμηλόβαθμων

admin

Ο χάρτης του Γιούνκερ προς την ευρωπαϊκή καταστροφή

admin

Νουί: Οι χρηματοπιστωτικοί άνεμοι απαιτούν πιο σταθερά τραπεζικά θεμέλια

admin

Σε πλεονεκτική διαπραγματευτική θέση η Ελλάδα έναντι της τρόικας

admin

Les Echos: Tα σύννεφα διαλύονται, παραμένει άλυτο το χρέος

admin

Ο αποκλεισμός της Ελλάδας από το Σένγκεν δε θα λύσει την προσφυγική κρίση

admin