Image default
Πρώτο Θέμα

Μια καλύτερη συμφωνία μεταξύ επιχειρήσεων και κοινωνίας

highΟ καπιταλισμός χρειάζεται μια νέα κοινωνική σύμβαση.

Δεν πρόκειται για την πρώτη ιστορική στιγμή που η σχέση μεταξύ επιχειρήσεων και κοινωνίας απαιτεί διόρθωση. Οι τεχνολογικές και διοικητικές επαναστάσεις που σάρωσαν τον κόσμο της βιομηχανίας τον 19ο αιώνα ώθησαν την κατασκευή δικτύων ασφαλείας και συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας που κράτησαν για περισσότερο από έναν αιώνα.

Δεν υπάρχει επιστροφή σε αυτούς τους άκαμπτους ελέγχους στις υπερβολές του καπιταλισμού. Ωστόσο, χρειάζεται μια εναλλακτική λύση του 21ου αιώνα για την ενίσχυση της εμπιστοσύνης στις επιχειρήσεις. Οι κυβερνήσεις, οι εταιρείες και τα άτομα πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τους παλιούς τρόπους εργασίας και να μεταρρυθμίσουν τα παλαιά ρυθμιστικά μοντέλα.

Το έτος που μόλις έκλεισε ήταν ορόσημο. Νέα άγχη προστέθηκαν στην ανησυχία μετά την κρίση, τον θυμό για την υπερβολική αμοιβή των διοικητικών στελεχών και τη μείωση των θέσεων εργασίας. Περιλαμβάνουν ανησυχίες σχετικά με την αυτοματοποίηση, τη φοροαποφυγή και τη φοροδιαφυγή, την αγρανάπαυση πολυεθνικών εταιρειών από τις τοπικές κοινότητες, την υπερβολική δύναμη των μεγάλων τεχνολογιών και τις ανισορροπίες μεταξύ των πληρωτών και των εργαζομένων στην οικονομία των επιχειρήσεων.

Εν τω μεταξύ, οι αυξανόμενες χρηματιστηριακές αγορές επέτρεψαν σε ορισμένους να ισχυριστούν ότι όλα είναι καλά. Σε καμία περίπτωση. Παρά το χαμηλό κόστος χρηματοδότησης, οι ιδιωτικές επενδύσεις – οι ζωτικοί σπόροι για μακροπρόθεσμη ανάπτυξη – παραμένουν άτονες. Τα ποσοστά ανεργίας είναι χαμηλά στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, αλλά πολλές από τις νέες θέσεις εργασίας είναι πιο επισφαλείς από τις παλιές που αντικατέστησαν.

Οι πολιτικοί είναι ήδη υπερβολικά πρόθυμοι να εκμεταλλευτούν τη λαϊκή εντύπωση ότι οι επιχειρήσεις είναι κατασκευασμένες για να κοροϊδέψουν τα άτομα. Προτάσεις για αυστηρότερες ρυθμίσεις, βαρύτερη νομοθεσία και ακόμη και εθνικοποίηση κερδίζουν υποστήριξη.

Οι περισσότερες από αυτές τις προτάσεις θα έκαναν περισσότερο κακό παρά καλό. Ωστόσο, οι ΗΠΑ και η ΕΕ πρέπει να κάνουν περισσότερα για να ενθαρρύνουν τις επενδύσεις και να αποτρέψουν την αντιανταγωνιστική συμπεριφορά και, όπως είναι σημαντικό, να ενθαρρύνουν την ανταγωνιστική πίεση στους κατεστημένους υπεύθυνους.

Για τις επιχειρήσεις, το συμπέρασμα είναι ότι πρέπει να συναλλάσσονται με τρόπους που είναι ικανοί, δεοντολογικοί και δίκαιοι – και θεωρείται ότι το κάνουν. Θα υπάρχει πάντα ένας ρόλος για τους χορηγούς μεγαλύτερης απόδοσης. Αλλά η προσέγγιση περικοπής δαπανών φθάνει στα όριά της, όπως κατέστη σαφές το 2017, όταν η Unilever απέρριψε μια προσπάθεια εξαγοράς της Kraft Heinz, που ελέγχεται από τη Berkshire Hathaway του Γουόρεν Μπάφετ και τη 3G Capital, μεγάλο υποστηρικτή του μοντέλου περικοπής κόστους.

Η δυσανάλογη αμοιβή των στελεχών παραμένει μια εμπρηστική απειλή για την εμπιστοσύνη. Οι εταιρείες, τα διοικητικά συμβούλια και τα στελέχη τους πρέπει να επιδείξουν την αίσθηση της αναλογίας και αυτοσυγκράτησης, προκειμένου να αποφύγουν τα βαρύτερα νομοθετικά εμπόδια. Οι τιτάνες της Gig οικονομίας όπως η Uber πρέπει να αρχίσουν να επανεξετάζουν τα μοντέλα που χτίστηκαν γύρω από την προθυμία για κερδοσκοπική εκμετάλλευση των κανονισμών και του φορολογικού νόμου.

Όλες οι επιχειρήσεις πρέπει να επανεξετάσουν την ευθύνη τους έναντι των ανθρώπων τους. Η χλιαρή υπεράσπιση της ιδέας του «σκοπού» θα οδηγήσει μόνο σε περαιτέρω απογοήτευση. Όπως δείχνει μια τελευταία ετήσια έρευνα, οι πιο αξιόπιστοι και ειλικρινείς εκπρόσωποι των εταιρειών δεν είναι τα ανώτατα στελέχη – των οποίων η αξιοπιστία συνεχίζει να μειώνεται – αλλά οι υπάλληλοι. Η αφοσίωση του προσωπικού είναι ένα ισχυρό πλεονέκτημα.

Τα άτομα, από την πλευρά τους, πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η παλιά συμφωνία μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου έχει αλλάξει. Και τα δύο μέρη επιθυμούν μεγαλύτερη ευελιξία. Αλλά δεν ωφελεί εάν η αναπτυσσόμενη οικονομία ελεύθερων επαγγελματιών εξελιχθεί σε αγώνα μηδενικού αθροίσματος μεταξύ εταιρείας και εργαζομένου. Σε μια τέτοια διαφορά, οι μοναδικοί νικητές θα είναι οι βλαβερές παλιές υποθέσεις ότι η επιχείρηση ενδιαφέρεται μόνο για την παραγωγή χρημάτων και ότι οι εργαζόμενοι ενδιαφέρονται αποκλειστικά για τον εαυτό τους. Μια καλύτερη κοινωνική σύμβαση θα βασιζόταν στην ιδέα μιας ανθρώπινης, αμοιβαία επωφελούς αλληλεξάρτησης μεταξύ των δύο.

Σχετικα αρθρα

Μέρκελ: Ήταν μεγάλη μου χαρά, ήταν μεγάλη μου τιμή

admin

Bild: Το σχέδιο των Ευρωπαίων ΥΠΟΙΚ για το ελληνικό χρέος -Μικρότερη ελάφρυνση, μεγάλο «μαξιλάρι» ασφαλείας

admin

Το «άχρηστο» χαρτι της μετάδοσης αλλάζει όλο το παιχνίδι της Ελλάδας

admin

Τελείωσε η ευρωπαϊκή ανοχή για τον Τούρκο πρόεδρο Erdogan

admin

Η Κεντροαριστερά στη σκακιέρα…

admin

Οι συντάξεις, τα όρια ηλικίας και το “καμπανάκι” που χτυπά σε όλο τον πλανήτη

admin

60 χρόνια συμπληρώνει η Μπούντεσμπανκ

admin

Γερμανικές εκλογές: Οι αναποφάσιστοι και η απαξίωση της πολιτικής

admin

120 δόσεις-Τι προβλέπει το νομοσχέδιο-Οι δόσεις ανάλογα με το ετήσιο εισόδημα του οφειλέτη

admin

Ρέντσι: Ένας νεαρός που βιάζεται

admin

Η βαθύτερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα είναι δύσκολη

admin

Οι 5 «πατέντες» της Goldman Sachs για τις μέγιστες αποδόσεις

admin

Γιατί η οικονομική ανάκαμψη δε θα νικήσει τον λαϊκισμό

admin

ΣΟΚ για την ελληνική τουριστική βιομηχανία η χρεοκοπία της Thomas Cook

admin

Η ευρωζώνη βάζει όριο στο ελληνικό χρέος

admin

Τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση τιμών ακινήτων παγκοσμίως εμφάνισε η Ελλάδα

admin

«Φωτιά» στα τραπεζικά CoCos εβαλε η Santander

admin

Μία εναλλακτική λύση για τα σφάλματα του συστήματος

admin