Image default
Πρώτο Θέμα

Οι ευρωπαίοι πρέπει να σταματήσουν να διαμαρτύρονται για την άνοδο του νομίσματός τους

euro moneyΟι ευρωπαίοι υπεύθυνοι νομισματικής πολιτικής δεν εκτιμούν την πρόσφατη εκτίμηση του ευρώ για το μακροπρόθεσμο μέσο όρο:

ft euro apreciation 1

Ενώ η θέση τους είναι κατανοητή, θα πρέπει να κλαψουρίζουν λιγότερο και να ενθαρρύνουν την καλύτερη δημοσιονομική πολιτική.

Το προσωπικό του Ευρωσυστήματος δημοσίευσε τις πιο πρόσφατες οικονομικές προβλέψεις τον Δεκέμβριο του 2017. Ενώ οι βασικές προβλέψεις υποθέτουν ότι η συναλλαγματική ισοτιμία θα διατηρηθεί σταθερή στο μέσο επίπεδο κατά τις δύο εβδομάδες που προηγούνται της δημοσίευσης, το προσωπικό υπολόγισε επίσης μια «εναλλακτική» πορεία. Αυτή τη φορά, οι επιστήμονες επικεντρώθηκαν σε έναν κόσμο όπου το ευρώ εκτιμάται σε 1,36 δολάρια μέχρι το 2020:

«Σε αυτό το σενάριο, ο μέσος όρος των αποτελεσμάτων από ένα αριθμό μακροοικονομικών μοντέλων του προσωπικού υποδεικνύει ότι ο ρυθμός αύξησης του πραγματικού ΑΕΠ είναι 0,2% χαμηλότερος το 2018, 0,6% χαμηλότερος το 2019 και 0,2% χαμηλότερος το 2020. Ο πληθωρισμός βάσει του ΕνΔΤΚ θα ήταν 0,2, 0,5 και 0,6 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα το 2018, το 2019 και το 2020 αντίστοιχα.»

Αυτό θα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σύμφωνα με τις βασικές μακροοικονομικές προβλέψεις, ο πληθωρισμός τελικά θα επανέλθει στο στόχο «κάτω, αλλά κοντά στο 2%» μέχρι το τέλος του 2020. Εάν πιστέψουμε τα μοντέλα, η μέτρια εκτίμηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας θα δυσκόλευε αυτό το σχέδιο.

Δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι τα πρακτικά που μόλις κυκλοφόρησαν από την πιο πρόσφατη συνάντηση πολιτικής της ΕΚΤ, η οποία πραγματοποιήθηκε στα τέλη Ιανουαρίου 2018, σημείωσαν ότι «η ισορροπία των κινδύνων για την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη θεωρήθηκε ότι παραμένει σε κλίση προς τα κάτω». Μία ιδιαίτερη αιτία ανησυχίας ήταν η συναλλαγματική ισοτιμία:

«Αν και η προηγούμενη ανατίμηση του ευρώ δεν είχε έως τώρα σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στην εξωτερική ζήτηση στη ζώνη του ευρώ, η αστάθεια στις αγορές συναλλάγματος αντιπροσώπευε έναν επιπλέον κίνδυνο που απαιτούσε παρακολούθηση.»

Λίγο μετά τη συνεδρίαση πολιτικής, το προσωπικό της ΕΚΤ δημοσίευσε το οικονομικό δελτίο για τον Φεβρουάριο του 2018. Και πάλι, η ανατίμηση του ευρώ επισημάνθηκε ως ένας σημαντικός κίνδυνος για τις προοπτικές:

«Οι κίνδυνοι που αφορούν τις προοπτικές ανάπτυξης της ζώνης του ευρώ εκτιμώνται ως γενικά ισορροπημένοι. Από τη μία πλευρά, η ισχυρή κυκλική δυναμική που επικρατεί θα μπορούσε να οδηγήσει σε βραχυπρόθεσμες εκπλήξεις θετικής ανάπτυξης. Από την άλλη πλευρά, οι κίνδυνοι καθοδικού κινδύνου συνεχίζουν να σχετίζονται κυρίως με παγκόσμιους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των εξελίξεων στις αγορές συναλλάγματος.»

Λαμβάνοντας τες μεμονωμένα, αυτές οι δηλώσεις έχουν νόημα. Η ευρωζώνη υπέστη μεγάλη κατάρρευση κατά την τελευταία δεκαετία και προσπαθεί μανιωδώς να αποκαταστήσει μερικά από αυτά που χάθηκαν, οπότε δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι θα ήθελε ένα φθηνότερο νόμισμα.

Η υποτίμηση του νομίσματος ωθεί τις τιμές εισαγωγής, κάτι που είναι καλό εάν ανησυχείτε ότι ο πληθωρισμός είναι πολύ αργός. Οι αποσβέσεις ενθαρρύνουν επίσης τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις να επιλέγουν εγχώρια αγαθά και υπηρεσίες και όχι εισαγωγές, γεγονός που συμβάλλει στην τόνωση της απασχόλησης και των επενδύσεων. Οι αποσβέσεις αυξάνουν επίσης τα κέρδη των εταιρειών που πωλούν στο εξωτερικό, γεγονός που τείνει να ενισχύσει τις επενδύσεις. Η υπερτίμηση του νομίσματος λειτουργεί αντίστροφα.

Το πρόβλημα είναι ότι η ευρωπαϊκή επιθυμία για ευνοϊκή συναλλαγματική ισοτιμία έρχεται κατ ‘ανάγκη στο υπόλοιπο κόστος του κόσμου – τα νομίσματα εκτιμούν και υποτιμούν ο ένας τον άλλον. Το ευρώ μπορεί να παραμείνει φθηνό μόνον εάν τα άλλα νομίσματα παραμένουν ακριβά.

Δεν υπάρχει τρόπος να καθοριστεί το «σωστό» επίπεδο οποιασδήποτε συναλλαγματικής ισοτιμίας, αλλά ένας λογικός έλεγχος είναι να εξετάσουμε πόσα άτομα ξοδεύουν στο εξωτερικό σε σχέση με το ποσό που κερδίζουν. Τα προκύπτοντα αριθμητικά στοιχεία του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μπορούν να παράσχουν ενδείξεις σχετικά με τις οικονομικές ανισορροπίες και εάν οι μεταβολές της συναλλαγματικής ισοτιμίας μπορούν να συμβάλουν στη διόρθωση αυτών των ανισορροπιών.

Οι κάτοικοι της ζώνης του ευρώ δαπανούν πολύ λιγότερο από ό, τι κερδίζουν. Η διαφορά είναι περίπου 400 δισεκατομμύρια ευρώ, σε σύγκριση με περίπου 0 ευρώ μόλις πριν από λίγα χρόνια:

ft euro apreciation 2

Μεγάλο μέρος της μετατόπισης μπορεί να εξηγηθεί από την κατάρρευση των δαπανών για εισαγωγές στην Ιταλία, την Ισπανία και τις άλλες χώρες κρίσης, καθώς η πρόσβασή τους στην εξωτερική χρηματοδότηση αποκόπηκε και εκατομμύρια εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους.

Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη. Αυτό που εκπλήσσει είναι ότι το πλεόνασμα συνέχισε να αυξάνεται. Ο λόγος φαίνεται να είναι η διαρκής υποτίμηση του ευρώ.

Εξάλλου, ο Μάριο Ντράγκι έκανε ξανά ασφαλή την επένδυση την Ευρώπη, εκφωνώντας τις μαγικές του λέξεις στα μέσα του 2012. Στη συνέχεια, κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2014, η ΕΚΤ τηλεγράφησε ότι θα άρχιζε να αγοράζει ομόλογα αξίας τρισεκατομμυρίων ευρώ σε μια προσπάθεια να τονώσει την ανάπτυξη και τον πληθωρισμό. Αυτό θα έπρεπε να έχει ενθαρρύνει τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις να δανείζονται και να επενδύουν. Και στην πραγματικότητα, τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα τώρα σε ορισμένες από τις χώρες κρίσης, ιδίως στην Ισπανία, από ό, τι το 2012. Οι βελτιωμένες προοπτικές θα έπρεπε επίσης να ενθάρρυναν τους αλλοδαπούς να στοιχηματίζουν στην επιτάχυνση της ανάκαμψης της Ευρώπης.

Όλα αυτά θα έπρεπε να είχαν μειώσει το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών στη ζώνη του ευρώ, αλλά αυτό δεν συνέβη. Οι ευρωπαϊκές εγχώριες δαπάνες επιταχύνθηκαν και οι επικίνδυνες τιμές των περιουσιακών στοιχείων αυξήθηκαν, αλλά οι επενδυτές, τόσο εντός όσο και εκτός του μπλοκ, μείωσαν την έκθεσή τους στη ζώνη του ευρώ. Οι Ευρωπαίοι έχουν δαπανήσει περισσότερα από 1 δισεκατομμύριο ευρώ για την αγορά ξένων ομολόγων από το 2014, ενώ οι άνθρωποι εκτός της ζώνης του ευρώ ουσιαστικά σταμάτησαν να αγοράζουν πρόσθετα ευρωπαϊκά περιουσιακά στοιχεία έως τα μέσα του 2015. Ως εκ τούτου, η Ευρώπη γνώρισε ταυτόχρονη ανάκαμψη των εγχώριων δαπανών και μεγάλη ώθηση στην ανάπτυξη από τις αυξανόμενες καθαρές εξαγωγές – όλες παρά τη συνολική δημοσιονομική στάση που φαίνεται σφικτή σε σχέση με την υγεία της οικονομίας του μπλοκ.

Αν το ευρώ εξακολουθεί να εκτιμάται σε επίπεδα που μόλις βιώσαμε μόλις πριν από λίγα χρόνια, η ώθηση από τις καθαρές εξαγωγές θα συρρικνωθεί. Αυτό θα ήταν καλό για τον υπόλοιπο κόσμο, πράγμα που δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα ήταν κακό για τους Ευρωπαίους. Θα μπορούσαν εύκολα να αντισταθμίσουν το αποτέλεσμα της συναλλαγματικής ισοτιμίας με χαμηλότερους φόρους και μεγαλύτερες δημόσιες επενδύσεις. Ειδικότερα, η Γερμανία έχει ανάγκη από μεγάλη συντήρηση, ενώ η δημοσιονομική ακεραιότητα στις χώρες κρίσης έχει δημιουργήσει επίσης συσσωρευμένες καθυστερήσεις έργων υποδομής. Ένα ακριβότερο νόμισμα θα μπορούσε να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται η Ηπειρωτική Ευρώπη για να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο της ανάκαμψής της.

Σχετικα αρθρα

Από το Brexit ως τον Τραμπ, η πόλωση αυξάνει τον κίνδυνο

admin

Η ΕΚΤ «δυσκολεύει» τις ελληνικές τράπεζες

admin

Το απαρχαιωμένο κατεστημένο της Γαλλίας αντιστέκεται στην επανάσταση του Μακρόν

admin

Τουρκία, το προβληματικό παιδί του ΝΑΤΟ

admin

Η κρίση της Καταλονίας προσφέρει ευκαιρίες για τους επενδυτές

admin

Ο ξαφνικός θάνατος αποφεύχθηκε, όχι όμως και ο… αργός

admin

Αύξηση μεταναστευτικών ροών και στην Ιταλία

admin

Ο Ολλάντ πιέζει για «κυβέρνηση της ευρωζώνης» – Ο χρήσιμος ρόλος της Ελλάδας

admin

Αλλαγή σελίδας από… αριστερά !

admin

Βαρόμετρο οι αυτοδιοικητικές εκλογές στην Τουρκία

admin

H αντεπίθεση των Ρώσων

admin

Γερμανικός Τύπος: Παζάρι για τα πόστα στις Βρυξέλλες

admin

Η αμφιλεγόμενη προσπάθεια του bitcoin για αξιοπιστία

admin

To ελληνικό έπος, οι μύθοι και η συμφωνία Ελλάδος – δανειστών

admin

Το χρέος, το πιστοποιητικό και… τα μυστήρια

admin

Μια νέα ευκαιρία για την Κύπρο

admin

Σχέδια της κυβέρνησης για έξοδο στις αγορές

admin

Ένας κόσμος χρέους υπονομεύει το οικονομικό μέλλον

admin