Log in

Τι σήμερα τι αύριο τι τώρα – Εγωισμός και εκδίκηση…

Τι σήμερα τι αύριο τι τώρα – Εγωισμός και εκδίκηση…

Ο εγωισμός είναι ένα πολύ ισχυρό ανθρώπινο χαρακτηριστικό μα ταυτόχρονα ένα από τα πιο επικίνδυνα δηλητήρια. Κάτι σαν την αντιβιωση, στις σωστές δόσεις θεραπεύει, στην κατάχρηση του σκοτώνει. Συνδυαζόμενος δε με το άλλο μεγάλο δηλητήριο την εκδίκηση δημιουργεί την απόλυτη καταιγίδα που βουλιάζει ακόμα και τον Τιτανικό.

Λίγες ώρες μένουν πια για να ξεκινήσει για την Ελλάδα η πιο κρίσιμη περίοδος της μεταπολεμικής της ιστορίας. 11+1 βουλευτές κρίνουν την τύχη και το μέλλον 11 εκατομμυρίων ελλήνων. Πραγματικά δεν έχει καμιά σημασία εάν τελικά εκλέγει η όχι πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κι αυτό γιατί η ζημία στην ελληνική κοινωνία έχει ήδη γίνει και έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια , απλώς τώρα την βλέπουμε σε όλο της το μεγαλείο. Βλέπουμε όλη την εικόνα.

Δεν έχει απολύτως καμιά σημασία ένα τελικά εκλέγει πρόεδρος όταν πάνω από το ένα τρίτο του ελληνικού λάου σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις είτε πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να φέρει καλύτερες μέρες είτε θα το ψηφίσει όποτε και εάν γίνουν εκλογές απλά από αντεκδίκηση προς ένα αόρατο εχθρό για όλα τα δεινά που πέρασε την τελευταία πενταετία.

Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.  

Όσο υπάρχει μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λάου που πιστεύει σοβαρά ότι ο Μ.Draghi θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί τις ελληνικές τράπεζες ενώ ο κ.Τσιπρας θα βαραει νταούλια το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.

 

Όσο υπάρχει μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λάου που πιστεύει ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να τα βάλει με τις αγορές ,τις ίδιες αγορές που μέσα σε 2 εβδομάδες «εκτέλεσαν» εν ψυχρώ τον «πολύ» κ.Πουτιν και μια χώρα με το 40% περίπου της παγκόσμιας παραγωγής φυσικού αερίου το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.

 

Όσο υπάρχει μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού που πιστεύει ότι η Ε.Ε θα υποκύψει σε όποιους εκβιασμούς κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν από πίσω έχει να αντιμετωπίσει την συνεχώς αυξανόμενη εκλογική επιρροή του «ισπανού» Τσιπρα (Podemos) την συνεχή αύξηση του ευρωσκεπτικισμου ακόμα και στην Γάλλια (Λεπέν) αντί να δώσει ένα αδυσώπητο μάθημα σε ένα αχάριστο και απείθαρχο λαό του Ευρωπαϊκού νότου το αποτέλεσμα θα παραμένει το ίδιο. 

Και το αποτέλεσμα αυτό θα είναι η απόλυτη συντριβή ενός λάου που παρά τα χίλια δίκια που έχει για την λιτότητα που υπέστη τα τελευταία χρόνια δεν θα σεβαστεί δια μέσου του διαφαινομένου εκλογικού αποτελέσματος το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Και η απάντηση θα είναι εξαιρετικά σκληρή όχι γιατί η Μερκελ η ο Ολαντ μας μισούν αλλά γιατί πια θα είναι αδύνατον να μπουν στα κοινοβούλια τους και να πουν στους λαούς τους που και αυτοί δοκιμάζονται από την ίδια κρίση, ότι στην Ελλάδα δώσαμε 240 ΔΙΣ ΕΥΡΩ και αυτοί άρχισαν τώρα τα νταούλια…

Τι πραγματικά θα συμβεί

Ο ΣΥΡΙΖΑ απαντά σε όλα τα παραπάνω ότι  έχει άλλες λύσεις για να διατηρήσει τη ρευστότητα στη χώρα, τις οποίες τελικά περιγράφει ο «άτυπος» Συριζαίος, καθηγητής Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος δηλώνει στο «ΘΕΜΑ»: «Μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να είναι έτοιμη στην περίπτωση τέτοιας απειλής να πει “όχι”, έχοντας ήδη προετοιμάσει μέτρα για τη διατήρηση της ρευστότητας κατά τη διάρκεια της σκληρής, πραγματικής διαπραγμάτευσης που θα ακολουθήσει. Και το πιο σημαντικό: αν η ελληνική κυβέρνηση είναι προετοιμασμένη να αντισταθεί, έχει τον ελληνικό λαό με το μέρος της και διαθέτει μέσα διατήρησης της ρευστότητας για ένα χρονικό διάστημα, η ΕΚΤ δεν θα τολμήσει να κάνει πράξη την απειλή της - ούτε καν να την εκστομίσει».

Αυτή η εσωτερική χρηματοδότηση μεταφράζεται σε εκδόσεις εντόκων γραμματίων και ομολόγων που θα πουληθούν στις ελληνικές τράπεζες και στα ασφαλιστικά ταμεία υποχρεωτικά (παίρνοντας δηλαδή τα διαθέσιμά τους) και ενδεχομένως σε φόρο επί των καταθέσεων, ίσως και σε άλλους έκτακτους φόρους. Θεωρούν επίσης στον ΣΥΡΙΖΑ ότι λεφτά υπήρχαν στο ταμείο, αλλά χάθηκαν επειδή τους τελευταίους μήνες δεν μας έδωσαν τις δόσεις οι Ευρωπαίοι και αναγκάστηκε η κυβέρνηση να πάρει ήδη 1,25 δισ. ευρώ με έκδοση εντόκων γραμματίων που αγοράστηκε υποχρεωτικά από τις τράπεζες. Σημειώνεται εδώ ότι πολλοί τραπεζίτες θεωρούν παράτυπη τη χρηματοδότηση του Δημοσίου με την υποχρεωτική πώληση στις τράπεζες εντόκων γραμματίων και ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί ο Μάριο Ντράγκι, ως επικεφαλής του ευρωσυστήματος, να την απαγορεύσει.

Ούτε όμως τα 11,5 δισ. του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα υπάρχουν στο δημόσιο ταμείο αν φύγουμε από το πρόγραμμα, δηλαδή μετά το τέλος Φεβρουαρίου, ούτε θα γίνει διευκόλυνση της ΕΚΤ προς το τραπεζικό σύστημα εφόσον δεν θα είμαστε πλέον σε πρόγραμμα (ισχύει μόνο για τις χώρες που είναι), ούτε τη νομισματική χαλάρωση που θεωρούμε ότι θα κάνει ο κ. Ντράγκι θα τη δικαιούμαστε εφόσον δεν θα είμαστε σε κάποιο πρόγραμμα.

Με λίγα λόγια, δεν θα υπάρχουν λεφτά ούτε για να πληρώσουμε τις δόσεις των δανείων μας τον Μάρτιο και μετά τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ούτε για μισθούς του Δημοσίου και συντάξεις. Αντέχει το τραπεζικό σύστημα αυτή την κατάσταση; Οχι. Την αντέχουν τα ασφυκτιούντα ασφαλιστικά ταμεία; Οχι. Την αντέχουν οι φορολογούμενοι που δεν έχουν να πληρώσουν ούτε τους βεβαιωμένους φόρους; Οχι. Άρα;

Θα κατεβάσουν τα ρολά οι τράπεζες, τα ΑΤΜ δεν θα δίνουν λεφτά, οι Ευρωπαίοι θα κόψουν κάθε χρηματοδότηση μέσω ΕΚΤ (ο Ντράγκι τόλμησε να το εκστομίσει, δεν περίμενε να δει τις σκέψεις Βαρουφάκη στην πράξη) και οι Ευρωπαίοι θα επιβάλλουν μια λύση τύπου Κύπρου (bail in), δηλαδή κατάσχεση των καταθέσεων για να σωθούν οι τράπεζες που σκάνε, δηλαδή όλες.  Αν φυσικά υπάρχουν καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες μέχρι τότε και δεν τις έχουν σηκώσει οι πολίτες για να κρύψουν τα λεφτά στα σεντούκια ή στο εξωτερικό.

Ο υπαρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης,  είπε «είναι απαράδεκτη η θεωρία ότι δεν μπορούμε να δράσουμε μονομερώς» όσο και ο γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Βίτσας ο οποίος δήλωσε ότι «δεν αναγνωρίζουμε το δίμηνο της παράτασης μέχρι τον Φεβρουάριο και θα έχουμε όσο χρόνο θέλουμε για να διαπραγματευτούμε και να περάσουμε τους όρους μας». Μου θυμίζει τη δήλωση Παπακωνσταντίνου «το πιστόλι είναι στο τραπέζι» το 2010, όταν τελικά βρεθήκαμε κι αυτός και όλοι μας με το πιστόλι στον κρόταφο. Σε κάθε περίπτωση, το δίλημμα είναι απλό και σαφές. Είτε μένουμε στην Ευρωζώνη με κάποιο νέο μνημόνιο, το οποίο προσπαθούμε να φέρουμε στα μέτρα μας, είτε φεύγουμε όχι μετά βαΐων και κλάδων, αλλά γυμνοί και άφραγκοι.

Αν την Δευτέρα το μεσημέρι η Βουλή αποφασίσει εκλογές απομένουν περίπου 11 ώρες με ανοικτές τις διεθνείς αγορές για να ταχτοποιηθούν όλες οι «εκκρεμότητες». 11 ώρες που θα γυρίσουν την Ελλάδα μας 100 χρόνια πίσω. Χωρίς να ρωτήσουν κανένα. Γιατί δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή που οι αγορές δεν έχουν δημοκρατία , μόνο οι λαοί…

Αντί επιλόγου

Δυστυχώς όλα τα ανωτέρω δεν έχουν και πολύ μεγάλη σημασία καθώς δεν τα αποδέχεται ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού αυτό που δίνει την πρωτιά στις δημοσκοπήσεις στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ επιτρέποντας του έτσι να παραληρεί και να ονειρεύεται νταούλια.  

Ζουν ανάμεσα μας πάνω από ένα εκ. ηλίθιοι ; 1 εκ. άνθρωποι αδυνατούν να καταλάβουν απλά μαθηματικά ; Ότι 2+2 κάνει πάντα 4 ,ποτέ 5… Ασφαλώς όχι. Απλά έχουν πια πάθει ανίατη τύφλωση από τα δυο χειρότερα μικρόβια της ανθρώπινης ψυχής. Τον εγωισμό και την εκδίκηση.!

Ο αρρωστημένος εγωισμός μας που χρόνια καλλιεργήθηκε από σαθρές ηγεσίες ΟΛΩΝ των αποχρώσεων καταλήγει σήμερα στο «θα της δείξω εγώ της π…. της Μερκελ» και μας οδηγεί σε μια μετωπική σύγκρουση με 200 χλμ. την ώρα…

Και μετά έρχεται η εκδίκηση. Αφού εμείς ζούμε με 585 Ε το μηνά ας πάμε στην δραχμή αν τελειώνουμε … Να πεινάσουμε όλοι! Να κάνουμε και την πλάκα μας στην Ευρώπη. Μόνο που την άλλη μέρα το πρωί οι υπόλοιποι ευρωπαίοι θα έχουν βενζίνη, φάρμακα, και ανοιχτές τράπεζες…

Κάποιοι αγνοούν μια θεμελιακή αρχή του καπιταλισμού: Εκείνοι που έχουν να χάσουν τα περισσότερα είναι εκείνοι που έχουν τα λιγότερα…

Ο Τιτανικός λοιπόν πάει προς το παγόβουνο. Όπως και στην προσωπική μας ζωή όταν βασιλεύει ο εγωισμός και η εκδίκηση αντί της λογικής και της συναίνεσης το πλοίο βουλιάζει… Η εκδίκηση όμως όσο και εάν μας δίνει γλυκές δόσεις αδρεναλίνης κάποτε τελειώνει…

Και τότε τα τυφλωμένα από το μίσος και τον εγωισμό μάτια θα δουν την γυμνή αλήθεια: Την καμένη γη,τα γκρίζα σπασμένα φύλλα των δέντρων κάτω στην λάσπη, την μονότονη βροχή που πια είναι ανίκανη να ανθίσει ξανά τα απογυμνωμένα δέντρα και περιορίζεται στο να δακρύζει απλά τις φρεσκοβαμμένες με ασβέστη μάντρες της παιδικής μας σιωπής…

Ενώ θα αρκούσε ένα απλό τηλεφώνημα και δυο λέξεις…  Αληθινές όμως…

Ι.Α.Φ

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

Subscribe to our Newsletter and get the best news every day in your mail!

* Your Email Address:
* Preferred Format:
* Enter the security code shown: