Η τιμαριθμική αναπροσαρμογή διαστρεβλώνει πολλά πράγματα. Αυτό δεν είναι κάτι νέο. Οι ιδιώτες επενδυτές επικεντρώνονται σε θεμελιώδεις αναλύσεις από κάτω προς τα πάνω διαμαρτύρονται εδώ και χρόνια για το πόσο δύσκολο είναι να βγάλουν χρήματα.
Διαμαρτύρονται ότι οι αποτιμήσεις είναι υπερβολικά υψηλές και ασύνδετες με την πραγματικότητας. Διαμαρτύρονται για το ότι η αγορά ανεβαίνει κάθε μέρα. Διαμαρτύρονται για το ότι τα πράγματα δεν έχουν νόημα. Η χρηματιστηριακή αγορά έχει μπει σε έναν παράξενο κόσμο και κανείς δεν ξέρει γιατί, αλλά υποψιάζονται ότι όλα αυτά σχετίζονται κατά κάποιο τρόπο με την τιμαριθμική αναπροσαρμογή, η οποία, ως στρατηγική, έχει προσελκύσει τρία δισεκατομμύρια δολάρια σε περιουσιακά στοιχεία υπό διαχείριση.
Η εκτίμηση αυτή είναι ορθή. Και υπάρχει προηγούμενο για όλα αυτά. Εάν γυρίσουμε 10 χρόνια πίσω, στην ανοδική αγορά βασικών εμπορευμάτων στα τέλη της δεκαετίας του 2000, μπορεί να θυμάστε ότι οι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν ότι οι πρώτες ύλες ήταν μια κατηγορία περιουσιακών στοιχείων με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από τις μετοχές και το σταθερό εισόδημα, και λιγότερο συσχετισμένες, προσφέροντας επεκτατικά οφέλη σε οποιοδήποτε χαρτοφυλάκιο. Και έτσι οι άνθρωποι άρχισαν να επενδύουν σε ανταλλαγές δείκτη εμπορευμάτων, συμφωνίες swap που δημιουργούσαν έκθεση σε ένα ευρύ απόθεμα τιμών Βασικών εμπορευμάτων. Δεδομένου ότι οι επενδυτές συνήθως στοιχηματίζουν μόνο σε ό,τι η τιμή θα ανέβαινε με αυτές τις συμφωνίες, ο πολλαπλασιασμός αυτών των τιμών ανταλλαγής δείκτη ασκούσε ανοδική πίεση στην τιμή των βασικών προϊόντων.
Μαντέψτε τι συνέβη στη συνέχεια; Οι τιμές των βασικών εμπορευμάτων άρχισαν να ανυψώνονται, όλες ταυτόχρονα, και οι άνθρωποι που εργάζονταν για χρόνια στις αγορές εμπορευμάτων ξαφνικά δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι συνέβαινε. Κάποιοι από αυτούς ήταν σίγουροι ότι το καλαμπόκι θα επέστρεφε στα $2 και το σιτάρι $6, τα επίπεδα που θα επικρατούσαν υπό τις θεμελιώδεις δυνάμεις προσφοράς και ζήτησης, και όχι $7 και $9 αντίστοιχα, χωρίς να κατανοούν ότι η μακροοικονομική ζήτηση για εμπορεύματα ήταν εδώ για να μείνει.
Όπως μπορείτε να φανταστείτε, υπήρχε τόσα μίσος και δυσαρέσκεια για τις ανταλλαγές δείκτη εμπορευμάτων, όπως υπάρχει σήμερα για τα χρηματιστήρια που διαπραγματεύονται σε συναλλαγματικά διαθέσιμα. Υπήρξαν ακροάσεις του Κογκρέσου και άνθρωποι κατέθεσαν ότι οι ανταλλαγές δείκτη βασικών εμπορευμάτων διευκόλυναν τη συσσώρευσή τους από όσους δεν ήταν οι τελικοί χρήστες, αυξάνοντας τις τιμές για όλους τους άλλους. Τέτοιου είδους κερδοσκοπία δεν πρέπει να επιτρέπεται στις αγορές βασικών προϊόντων, υποστήριξαν.
Στο τέλος, μια υποχωρητική αγορά έκανε αυτό που η κυβέρνηση δεν μπορούσε. Τα εμπορεύματα έφτασαν στο ζενίθ τους τον Μάρτιο του 2008 και έπεσαν σχεδόν 60 τοις εκατό σε λίγους μήνες με βάση τον Δείκτη Εμπορευμάτων Goldman Sachs, καθώς οι εισροές στις πράξεις ανταλλαγής δείκτη βασικών εμπορευμάτων έγιναν εκροές. Οι τιμές των βασικών προϊόντων δεν ανακτήθηκαν ποτέ και παραμένουν ένα κλάσμα των προηγούμενων επιπέδων τους.
Πολλοί αμφισβήτησαν τη λογική της αντιμετώπισης των βασικών προϊόντων ως κατηγορία περιουσιακών στοιχείων. Άλλωστε, το σιτάρι είναι διαφορετικό από το χρυσό, το οποίο είναι διαφορετικό από το πετρέλαιο. Τι γίνεται λοιπόν με τις μετοχές; Είναι οι μετοχές μια κατηγορία περιουσιακών στοιχείων;
Αυτό μπορεί να φαίνεται ανόητο ερώτημα. Οι μετοχές θεωρούνται κατηγορία περιουσιακών στοιχείων εδώ και δεκαετίες και τα χρηματιστηριακά funds υπάρχουν για πολύ περισσότερο από τις πράξεις ανταλλαγής δείκτη βασικών εμπορευμάτων.
Η ExxonMobil Corp. είναι διαφορετική από τη μητρική της Google, Alphabet Inc., η οποία διαφέρει από την Wal-Mart Stores Inc. Αυτές οι επιχειρήσεις δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, εκτός από το ότι είναι όλες οι ομάδες C και οι μετοχές τους είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο. Αλλά δεν μπορείτε να βρείτε τρεις πιο διαφορετικές επιχειρήσεις. Γιατί τότε να τις αγοράσετε όλα ταυτόχρονα, με βάση έναν δείκτη;
Η απάντηση είναι ότι είναι όλες οι εταιρείες των ΗΠΑ και όλοι επηρεάζονται από τους ίδιους μακροοικονομικούς παράγοντες, όπως η πολιτική ή η οικονομία των ΗΠΑ, αλλά θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο σχετικά με τις αγορές εμπορευμάτων. Η ιδέα της τιμαριθμικής αναπροσαρμογής των βασικών προϊόντων έχει σε μεγάλο βαθμό αμφισβητηθεί, αλλά είναι ενδιαφέρον ότι μόνο η τιμαριθμική αναπροσαρμογή των βασικών προϊόντων έχει αμφισβητηθεί, και όχι κάθε είδος τιμαριθμικής αναπροσαρμογής.
Έχουν γραφτεί πολλά σχετικά με τις στρεβλώσεις που προκαλούνται από την αγορά ενός αποθέματος μετοχών αδιάκριτα. Παλαιότερα, εάν αγοράζατε ένα χρηματιστηριακό απόθεμα του S&P 500, θα μπορούσατε να πείτε ότι έχετε αρκετή ποικιλομορφία. Αλλά μπορεί να ειπωθεί το ίδιο και τώρα που τόσοι πολλοί άνθρωποι αγοράζουν το ίδιο απόθεμα; Οι δραστήριοι διαχειριστές προσεύχονται για μια χαλάρωση του εμπορίου των χρηματιστηριακών χαρτοφυλακίων, αλλά αν αυτό που συνέβη στα βασικά προϊόντα αποτελεί την παραμικρή ένδειξη, θα σήμαινε πιθανώς μια καταιγιστική υποχωρητική αγορά. Όπως είδαμε με τους δείκτες των εμπορευμάτων, οι ροές μπορούν να αρχίσουν να βγαίνουν αντί να μπαίνουν. Η ιδέα των μεγάλης κλίμακας ρευστοποιήσεων μοιάζει τρομακτική, αλλά θα μπορούσε να συμβεί.
Υπάρχει ένας λόγος που οι τάσεις έρχονται και φεύγουν στις κεφαλαιαγορές. Κάποιος σχεδιάζει μια στρατηγική, η στρατηγική λειτουργεί, οι υποστηρικτές προωθούν τη στρατηγική, η στρατηγική γίνεται αρκετά μεγάλη ώστε να προκαλέσει στρεβλώσεις – τότε η στρατηγική υποχωρεί και οι άνθρωποι ξοδεύουν τις επόμενες δεκαετίες αντανακλώντας πόσο χαζή ήταν, ενώ αναζητούν την επόμενη τάση. Είναι η τιμαριθμική αναπροσαρμογή απλά μια τάση; Ο χρόνος θα το δείξει. Σίγουρα είναι αρκετά μεγάλη για να προκαλέσει στρεβλώσεις τώρα, και η ιστορία δείχνει ότι η έξοδος είναι πάντα πολύ μικρότερη από την είσοδο.