Φανταστείτε μια αγορά όπου σχεδόν οποιοσδήποτε μπορεί να ξεκινήσει το δικό της νόμισμα σε αντάλλαγμα για εκατομμύρια δολάρια ρευστής χρηματοδότησης χωρίς καμία ευθύνη.
Τώρα φανταστείτε μια αγορά όπου το μόνο όριο για το πόσο βγάζετε δεν είναι η βιωσιμότητα του επιχειρηματικού σας εγχειρήματος ή της ικανότητάς του να παράγει θετικές ταμειακές ροές στο μέλλον, αλλά το εύρος και η εμβέλεια του οράματός σας για την αποκέντρωση, την κωδικοποίηση ή την εκτίμηση κεφαλαίου.
Αυτή είναι η κατάσταση της αγοράς κρυπτογραφημένων νομισμάτων των 82 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Εδώ, η τελευταία μανία δεν είναι η επένδυση σε bitcoin, το πρωτοποριακό κρυπτογραφημένο νόμισμα, αλλά σε «αρχικές προσφορές νομισμάτων» που υπόσχονται να αποφέρουν μάρκες σε κάποιο απροσδιόριστο σημείο στο μέλλον με έναν ψηφιακό λόγο ύπαρξης.
Τον τελευταίο καιρό, περισσότερα από 900 κέρματα υποτίθεται ότι ήταν ενεργά και εμπορεύσιμα στη διμερή αγορά κρυπτογραφημένων συναλλαγμάτων, ή αλλιώς έφεραν κάποια εννοούμενη εγγενή αξία.
Μεταξύ των τελευταίων που θα εκδόθηκαν είναι το EOS, το οποίο συγκέντρωσε 200 εκατομμύρια δολάρια κρυπτογραφημένου νομίσματος τον Ιούλιο, προσφέροντας μάρκες που «δεν έχουν δικαιώματα, χρήσεις, σκοπούς, χαρακτηριστικά, λειτουργίες ή χαρακτηριστικά, ρητά ή σιωπηρά, συμπεριλαμβανομένων, χωρίς περιορισμό, οποιωνδήποτε χρήσεων, σκοπών, λειτουργιών ή χαρακτηριστικών στην πλατφόρμα EOS “.
Σε προετοιμασία βρίσκονται έργα τόσο ασαφή όσο το InsureX, το οποίο υπόσχεται «ασφαλιστική λύση βασισμένη στο blockchain», και το Pillar, ένα «πορτοφόλι ανοικτής πηγής επόμενης γενιάς».
Αυτά είναι μόνο κάποια από τα κέρματα που εκδίδονται κάθε μήνα.
Το ερώτημα είναι εάν αυτή η μανία αντιπροσωπεύει έναν έγκυρο μηχανισμό για να βοηθήσει την πρόσβαση στις αγορές χρηματοδότησης από επιχειρήσεις ή είναι απλώς μια άλλη φούσκα υπό παραγωγή.
Προς το παρόν, οι απόψεις διίστανται. Από τη μία πλευρά, έχουν καθιερωθεί παίκτες όπως οι σύμβουλοι της Deloitte και οι αυθεντίες επιχειρηματικών κεφαλαίων όπως ο Τιμ Ντρέιπερ, οι οποίοι έχουν προβεί σε προσωρινές επικυρώσεις. Η ελπίδα τους είναι να καλλιεργήσουν την αγορά, καθιστώντας τη έναν σοβαρό και σεβαστό προορισμό χρηματοδότησης για τις ψηφιακά εξοικειωμένες νεοσύστατες επιχειρήσεις ή τις αποκεντρωμένες επιχειρήσεις.
Πολλοί άλλοι, ωστόσο, προειδοποιούν ότι τα έργα που χρηματοδοτούνται φέρουν όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των εταιρειών που έχουν σχεδιαστεί για «τη διεξαγωγή μιας επιχείρησης με μεγάλο πλεονέκτημα, αλλά κανείς. . . δε γνωρίζει ποιο είναι», όπως απεικονίζεται στον απολογισμό του Τσαρλς Μακέι σχετικά με τις ιστορικές μανίες των επενδυτών, «Εξαιρετικά δημοφιλείς αυταπάτες και η τρέλα του πλήθους» (Extraordinary Popular Delusions and the Madness of Crowds).
Ωστόσο, ίσως ένας καλύτερος τρόπος για να το εξετάσουμε είναι η απλή εξέλιξη των σκιωδών τραπεζών που άλλαξαν τις συνήθειές τους λόγω του παγκόσμιου κανονιστικού πλαισίου που εισήχθη μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση.
Όπως αναφέρει ο Μόργκαν Ρικς, συγγραφέας του «The Money Issue», το σκιώδες αμερικανικό τραπεζικό σύστημα υπήρχε έξω από το τραπεζικό δίχτυ ασφαλείας. Όπως συμβαίνει με την αγορά κρυπτογράφησης σήμερα, οι ελάχιστοι ρυθμιστικοί περιορισμοί σήμαιναν υπερβολική ανάληψη κινδύνου και υψηλές αποδόσεις. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η αγορά αποδείχθηκε εξαιρετικά εύθραυστη. Η κρίση που ξεκίνησε το 2007 τελικά διαπέρασε ολόκληρο τον τομέα.
Το αδύνατο σημείο στην καρδιά της σκιώδους τραπεζικής, σύμφωνα με τον κ. Ρικς, δεν ήταν η κακή ποιότητα των υποκείμενων περιουσιακών στοιχείων στο σύστημα, αν και αυτό συνέβαλε. Ο αποφασιστικός παράγοντας ήταν η ικανότητα του τομέα να συμμετέχει σε μονομερή ιδιωτική δημιουργία χρημάτων σε αμερικανικά δολάρια με σκοπό τη χρηματοδότηση εξαιρετικά επικίνδυνων περιουσιακών στοιχείων, και ιδίως τη δημιουργία σωσιών του δολαρίων που κυκλοφόρησαν διεθνώς σαν να ήταν το αντικείμενο καλής πίστης.
Όταν οι πιέσεις άρχισαν να κλιμακώνονται και οι αγορές χρηματοδότησης σε αμερικανικά δολάρια έκλειναν σε εκδότες κακής ποιότητας, αυτό άφησε τις ιδιωτικά εκδομένες υποχρεώσεις σε δολάριο των σκιωδών τραπεζικών ιδρυμάτων χωρίς πηγή πραγματικών δολαρίων για να τιμήσουν τις εξαγορές.
Επομένως, η ευθραυστότητα συνδέεται άμεσα με το γεγονός ότι τα ιδρύματα είχαν εκδώσει υποχρεώσεις συγκεκριμένης αξίας – αυτής του δολαρίου – όταν δεν είχαν την ικανότητα να τιμήσουν την αξία αυτή κατά τη διάρκεια μιας κρίσης ρευστότητας, δεδομένου ότι δεν είχαν πρόσβαση σε δανειστή τελευταίας ανάγκης .
Επομένως, το φαινόμενο του κρυπτογραφημένου νομίσματος μπορεί να θεωρηθεί ως η σκιώδης τραπεζική που μεταβαίνει σε επόμενο στάδιο της δημιουργίας ιδιωτικού χρήματος και της διαχείρισης της ρευστότητας. Αυτό βλέπει τους επενδυτές να λαμβάνουν όλο τον κίνδυνο ρευστότητας και αξίας στους δικούς τους ισολογισμούς και οι εκδότες να απελευθερώνονται από την υποχρέωση να παρέχουν οποιαδήποτε εγγύηση σταθερής αξίας.
Το ερώτημα είναι: οι επενδυτές συνειδητοποιούν τους κινδύνους που έχουν αναλάβει στη διαδικασία; Και εκτιμούν το βαθμό στον οποίο οι επικές αποτιμήσεις που διακυβεύονται είναι εξαρτώμενες από τη ρευστότητα, και επομένως δυνητικά ανέφικτες;
Το πιο σημαντικό, συνειδητοποιούν ότι, αν και όταν τα πράγματα πάνε στραβά, δεν θα υπάρχει καμία δικαιολογία για το κράτος να τους διασώσει αυτή τη φορά;