Ας δώσουμε στον Ντόναλντ Τραμπ ένα διάλειμμα. Η τελευταία φορά που το Κογκρέσο πέρασε έναν σοβαρό νόμο ήταν πριν από περισσότερα από επτά χρόνια, πολύ πριν εμφανιστεί ο ίδιος.
Αυτή ήταν η μεταρρύθμιση της υγειονομικής περίθαλψης του Μπαράκ Ομπάμα, η οποία μετατρέπεται σε εφιάλτη του κ. Τραμπ. Απλά αδυνατεί να βγάλει τον νόμο από τα βιβλία.
Το Κογκρέσο είναι ένα εργοστάσιο λουκάνικου που έχει ξεχάσει πώς να φτιάχνει λουκάνικα. Τώρα, ο κ. Τραμπ θέλει να φτιάξει το μεγαλύτερο λουκάνικο που μπορεί να φανταστεί: ένα μεγάλο πακέτο φορολογικών μεταρρυθμίσεων. Αλλά τι γνωρίζει ο κ. Τραμπ για τα λουκάνικα;
Η απάντηση είναι όχι πολλά. Το να περάσεις σοβαρά νομοσχέδια χρειάζεται η διαύγεια του Ρόναλντ Ρέιγκαν, το θάρρος του Λίντον Τζόνσον και την υπομονή του Ιώβ. Ο κ. Τραμπ δε διαθέτει καμία από τις τρεις ιδιότητες. Σε αντίθεση με τις επιθέσεις του στους επικριτές, όπως αυτά που περιγράφει ως μέσα ψευδών ειδήσεων, οι προωθητικές δεξιότητες του κ. Τραμπ είναι περιορισμένες.
Είναι δύσκολο να σκεφτούμε ένα αξιομνημόνευτο tweet του Τραμπ σχετικά με τη φορολογική μεταρρύθμιση. Ο κ. Τραμπ είναι καλύτερος στο να καταστρέφει τους αντιπάλους παρά στο να δημιουργεί μια επιχειρηματολογία αλλαγής. Το πιθανότερο είναι ότι δε θα πετύχει φορολογική μεταρρύθμιση, όπως απέτυχε να καταργήσει και να αντικαταστήσει το Obamacare.
Αλλά η ευθύνη για αυτό δεν βρίσκεται μόνο στους ώμους του σημερινού προέδρου. Η εκλογή του ακολούθησε τα έξι πιο αργόσχολα χρόνια του Capitol Hill από την εποχή της Ανασυγκρότησης μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Αν και είναι ο πρώτος κλάδος κυβέρνησης της Αμερικής, το Κογκρέσο έχει πάψει να λειτουργεί σοβαρά από το 2010. Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, το οποίο θεώρησε ως ρόλο του να σταματάει τον Ομπάμα από το να περάσει οτιδήποτε, ακόμα κι αν είχε υποχωρήσει περισσότερο από τα μισά για να το ικανοποιήσει, έχει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης. Οι αποτυχημένες πρωτοβουλίες περιλαμβάνουν την αναμόρφωση της μετανάστευσης και μια δημοσιονομική μεταρρύθμιση.
Έχοντας αποκτήσει μια συνήθεια αποκλεισμού, οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν ξεχάσει πώς να σκοράρουν. Αλλά το ένα πράγμα που ενώνει όλους τους Ρεπουμπλικάνους, συμπεριλαμβανομένου του κ. Τραμπ, είναι η έντονη επιθυμία να μειωθούν οι φόροι. Δεν έχει σημασία πόσο κόβονται ή ποιοι στοχεύονται. Η μοναδική ιδεολογική κόλλα του κόμματος είναι η επιθυμία να μειωθούν. Άλλες ιερές ιδέες, όπως η εξισορρόπηση του προϋπολογισμού, αντιμετωπίζονται εύκολα. Θα έπρεπε λοιπόν να είναι απλό, για τον κ. Τραμπ, να χτίσει δυναμική γύρω από μια μεγάλη φορολογική περικοπή και να ξεχάσει τις συνέπειες. Ωστόσο οι πιθανότητες επιτυχίας του είναι περιορισμένες. Υπάρχουν δύο λόγοι για αυτό.
Ο πρώτος είναι ότι ο κ. Τραμπ δεν έχει καμία διάθεση για την περίπλοκη διαπραγμάτευση ανταλλαγών που απαιτείται για να κερδίσει. Αυτό ίσχυε και στις καλύτερες εποχές. Αλλά αυτές είναι οι χειρότερες. Ο κ. Τραμπ αποσπάται όλο και περισσότερο από τις έρευνες της Ρωσίας, οι οποίες απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του εύρους ζώνης του. Σύμφωνα με βοηθούς, ο κ. Τραμπ ξοδεύει τα περισσότερα από τα βράδια του παρακολουθώντας ειδησεογραφικές εκπομπές που έχουν την ίδια εμμονή με τη Ρωσία με τον ίδιο. Στη συνέχεια καλεί τους φίλους στη Νέα Υόρκη, τη Φλόριντα και αλλού για να σχολιάσει πόσο άδικα αντιμετωπίζεται. Η εμμονή του κ. Τραμπ με την κριτική των «ψευδών ειδήσεων» είναι η πρώτη, η δεύτερη και η τρίτη προτεραιότητά του. Όποιος αμφιβάλλει γι’ αυτό, θα πρέπει να ρίξει μια ματιά στα tweets του και τις περίεργες ώρες που τα δημοσιεύει. Η φορολογική μεταρρύθμιση δεν εμφανίζεται.
Το δεύτερο είναι ότι οι Ρεπουμπλικάνοι δεν είναι πλέον κυβερνών κόμμα. Για να είμαστε δίκαιοι, αυτό ισχύει μόνο σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Υπάρχουν πολλοί Ρεπουμπλικάνοι δήμαρχοι και διοικητές που καταφέρνουν να επιλύσουν πρακτικές ανησυχίες σε τοπικό επίπεδο. Αλλά το εθνικό κόμμα γνωρίζει μόνο πώς εμποδίζει πράγματα. Τα τελευταία έξι χρόνια, οι Ρεπουμπλικάνοι ψήφισαν δεκάδες φορές για να καταργήσουν το Obamacare με την ασφαλή γνώση ότι ο Ομπάμα θα ασκούσε βέτο στο νομοσχέδιο τους. Ούτε μία φορά οι Ρεπουμπλικάνοι δεν κάθισαν να επεξεργαστούν ένα δικό τους σχέδιο. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ένα βαρετό θέμα για όσους δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική. Οι Ρεπουμπλικάνοι δεν ενδιαφέρονται για πολιτική.
Αντί για ένα κόμμα παραγωγών λουκάνικων, οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν γίνει κόμμα βανδάλων. Λέξεις όπως «κατάργηση», «ανάκληση», «κατάρριψη» και «διαγραφή» γλιστρούν από τη γλώσσα του κόμματος. Εκεί οδηγεί η συνήθεια να κλείνει την κυβέρνηση και να οδηγεί τις ΗΠΑ στα πρόθυρα χρεοκοπίας. Όροι όπως το «χτίζω», «συμβουλεύομαι», «διαπραγματεύομαι» και «σχεδιάζω» είναι πράγματι σπάνιοι.
Ακόμη και κάτι τόσο απλό, όπως η μείωση των φόρων απαιτεί τη δημιουργία συνασπισμού. Άλλωστε, οι Ρεπουμπλικάνοι πρέπει να αυξήσουν το ανώτατο όριο του χρέους των ΗΠΑ πριν μπορέσουν να στραφούν σε φορολογικές περικοπές Ο κ. Τραμπ, που έχει τα περισσότερα να χάσει από μια κρατική χρεοκοπία, είναι ασαφής ως προς το πώς θα το κάνει αυτό. Ο Στίβεν Μνούτσιν, ο υπουργός Οικονομικών του, θέλει ένα «καθαρό νομοσχέδιο» για την αύξηση του ανώτατου ορίου. Ωστόσο, Μικ Μαλβάνι, διευθυντής του προϋπολογισμού του κ. Τραμπ, θέλει να επισυνάψει περικοπές δαπανών, οι οποίες δεν θα εξασφαλίσουν καμία δημοκρατική ψήφο. Ο κ. Τραμπ δεν μπορεί να διαπραγματευτεί ούτε με τον εαυτό του.
Οι γνώστες της ιστορίας θα μπορούσαν να πουν στον κ. Τραμπ ότι η Ρώμη δε χτίστηκε σε μία ημέρα. Ωστόσο, οι βάνδαλοι κατάφεραν να καταστρέψουν τη Ρώμη αρκετά γρήγορα. Ο κ. Τραμπ είναι ρωμαίος ή βάνδαλος; Δυστυχώς η απάντηση κρύβεται στην ίδια την ερώτηση.