Η προφανής ερμηνεία της συμφωνίας για τους «Dreamer» του προέδρου Τραμπ με τους Δημοκρατικούς ηγέτες είναι ότι αθετεί τις υποσχέσεις στους υποστηρικτές του, ειδικά στις ξαφνικά μειωμένες φιλοδοξίες του για το συνοριακό τείχος.
Αλλά τι ήταν αυτές οι υποσχέσεις, ακριβώς; Και ποιες είναι οι σημαντικότερες για την προεδρία του;
Η απάντηση μπορεί να βρεθεί στο έργο του πολιτικού επιστήμονα Ρίτσαρντ Φένο του οποίου η διατύπωση της διαδικασίας εκπροσώπησης ορίζει τις «υποσχέσεις» όχι απλώς ως συγκεκριμένες πολιτικές δεσμεύσεις αλλά και ως προς το σε ποιον θα απαντούν, πώς θα κυβερνήσουν , ακόμα και ποιοι θα είναι. Έτσι, ποιες υποσχέσεις έδωσε πραγματικά ο Τραμπ κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του που μπορεί να ισχύουν εδώ; Βεβαίως υπήρχαν πολιτικές υποσχέσεις για τη μετανάστευση, τις οποίες φαίνεται να παραβιάζει. Ωστόσο, η υπόσχεσή του να δημιουργηθεί ένα τείχος που πληρώσει το Μεξικό είναι ίσως η πιο διδακτική.
Για οποιονδήποτε κατάλαβε το παραμικρό για το μέγεθος της πρότασης και την πολιτική των συνόρων, ήταν σαφές ότι ο Τραμπ δεν είχε καμία πιθανότητα να εκπληρώσει την κεντρική πολιτική υπόσχεση της εκστρατείας του. Έτσι ίσως το τείχος, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, είχε μόνο συμβολικό σκοπό, να φαίνεται ως δείκτης μιας γενικής πολιτικής κατά της μετανάστευσης. Εάν συμβαίνει αυτό, τότε ο Τραμπ μπορεί να πιστεύει ότι έχει αρκετό περιθώριο για να ανταλλάξει ένα συγκεκριμένο στοιχείο πολιτικής για ένα γενικά σκληρό αποτέλεσμα κατά των μεταναστών, με την ανταλλαγή της DACA (ή ακόμα και του τείχους) με περισσότερες δαπάνες για την επιβολή των συνόρων στο εύρος της υπόσχεσής του.
Αλλά αυτή είναι η πολιτική. Τι θα συμβεί αν, επιπλέον ή και αντί κάποιας συγκεκριμένης πολιτικής, το τείχος και το σύνθημά του «Make America Great Again», όπως πολλοί έχουν προτείνει, έδειξαν ότι ο Τραμπ θα είναι πραγματικά ένας πρόεδρος για τους λευκούς; Αυτό είναι εύλογο, αλλά απαιτεί περισσότερη εκλέπτυνση. Θα μπορούσε να σημαίνει ότι ο Τραμπ υποσχέθηκε να ενεργήσει εξ ονόματος των συμφερόντων των λευκών. Ή θα μπορούσε να σημαίνει ότι ο Τραμπ υπόσχεται να μιλήσει για τις απογοητεύσεις των λευκών ανθρώπων, ανεξάρτητα από τις ενέργειες που μπορεί να αναλάβει. Ή ακόμα μια άλλη παραλλαγή θα ήταν ότι σκόπευε να υποσχεθεί ότι θα διαγράψει την κληρονομιά του Μπαράκ Ομπάμα σε κάθε τομέα πολιτικής.
Και έπειτα υπάρχει ένα άλλο σύνολο υποσχέσεων που έκανε ο Τραμπ. Η μία ήταν προσανατολισμένη στην δράση: Το πρόβλημα με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ότι οι προηγούμενοι πολιτικοί ήταν κακοί στο να κάνουν συμφωνίες, στις οποίες ο Τραμπ ήταν (υποτίθεται) ειδικός. Σε αυτή την εκδοχή, τουλάχιστον όπως το εξέφρασε μερικές φορές ο Τραμπ, δεν υπήρχε τίποτα κακό με τις προθέσεις ή τους πολιτικούς στόχους των προηγούμενων προέδρων, ακόμα και με του Ομπάμα, αλλά όλοι ήταν τόσο κακοί στις διαπραγματεύσεις που κατέστρεψαν τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ή ίσως αυτή η υπόσχεση δεν αφορούσε καν τη σύρραξη συμφωνιών – σήμαινε ότι θα ήταν, ως πρόεδρος, το αξιόλογο, επιβλητικό πρόσωπο που φαινόταν να είναι στο τηλεοπτικό του reality. Πράγματι, ο Φένο διαπίστωσε ότι δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο για τους πολιτικούς να υποσχεθούν ποιοι θα είναι αν εκλεγούν και σε πολλές περιπτώσεις αυτό γίνεται η κεντρική υπόσχεση στην αντιπροσωπευτική τους σχέση με τους ψηφοφόρους τους.
Αυτό που έχει σημασία, όμως, δεν είναι το πώς οι αναλυτές ή οι συνάδελφοι του Τραμπ ερμηνεύουν τις υποσχέσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι πώς ο ίδιος ο πολιτικός ερμηνεύει τις δεσμεύσεις που έχει κάνει. Γιατί, όπως έμαθε ο Φένο, αυτό είναι που θα τους περιορίσει.
Ο Τζον Γκλεν, ως πολιτικός, θα ήταν πάντοτε ένας αμερικανός ήρωας – με τα πλεονεκτήματα και τους περιορισμούς που συνεπαγόταν ο ρόλος, όπως έγραψε ο Φένο στην ανάλυσή του για τον αποθανόντα γερουσιαστή του Οχάιο. Ως «ήρωας» υπήρξαν κάποιες επιθέσεις που ο Γκλεν δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει, διότι ενεργώντας ως φαύλος κομματικός θα υπονόμευε ολόκληρη την πολιτική του εικόνα. Από την άλλη πλευρά, θα ήταν δύσκολο να επιτεθείς στον Γκλεν σαν να ήταν απλά ένας συνηθισμένος πολιτικός. Ωστόσο, η ερμηνεία του για τη σιωπηρή υπόσχεσή του να παίξει τον ήρωα στην πολιτική ήταν διαφορετική από τον γερουσιαστή της Αριζόνα Τζον Μακ Κέιν. Οι πολιτικές τους ενέργειες ήταν ως εκ τούτου περιορισμένες με διαφορετικούς τρόπους.
Εάν όλα αυτά είναι σωστά και αν – και αυτό είναι ένα μεγάλο «αν», βέβαια – ο Τραμπ είναι ένας συνηθισμένος πολιτικός και θέλει να κρατήσει τις υποσχέσεις του, τότε αυτό που μπορεί να συμβαίνει εδώ είναι απλά μια σύγκρουση μεταξύ των πολιτικών του δεσμεύσεων κατά την εκστρατεία και των υποσχέσεών του για τη δράση και την ταυτότητά του. Σχετικά με την πολιτική, ο Τραμπ θα ήταν αυστηρός με τη μετανάστευση. Αλλά ο πρόεδρος των συμφωνιών και του «Apprentice» θα… κάνει συμφωνίες – με οποιονδήποτε, σε οποιονδήποτε τομέα.
Μέχρι στιγμής, ο Τραμπ δεν είχε πολλές ευκαιρίες να πραγματοποιήσει διαπραγματεύσεις υψηλού επιπέδου. Εν μέρει, περιορίζεται από τη διάγνωση του εμπορίου και της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ που διαχωρίζεται από την πραγματικότητα – απλά δεν είναι αλήθεια ότι υπάρχουν τεράστια κέρδη που μπορούν να αποκτηθούν μέσω καλύτερης διαπραγμάτευσης με ξένα έθνη. Περιορίζεται επίσης από αυτό που συνέβαινε στο Κογκρέσο – αφορά την αποφυγή της ευθύνης για την αποτυχία να αντιμετωπίσει τις μη ρεαλιστικές προσδοκίες, μέρους των οποίων είναι λάθος του Τραμπ, που δεν έκλεισε πραγματική συμφωνία. Η άρνηση του Τραμπ να ασχοληθεί με την ουσία τον εμπόδισε επίσης να πάρει τον ρόλο του διαπραγματευτή, όπως και η επαγγελματική του φήμη στην Ουάσινγκτον, η οποία είναι σε τέτοια κακή κατάσταση που κανείς δεν τον εμπιστεύεται ούτε τον παίρνει πολύ σοβαρά.
Οπότε πού να πάει για να κλείσει μια συμφωνία; Το μόνο μέρος που θα μπορούσε: στην επικεφαλής της Μειοψηφίας της Βουλής Νάνσι Πελόσι και στον αρχηγό της Μειοψηφίας της Γερουσίας Τσαρλς Σούμερ. Προς το παρόν τουλάχιστον, έχουν ισχυρά κίνητρα να δουν σε τι μπορούν να κάνουν τον Τραμπ να συμφωνήσει. Αν ο Τραμπ συμφωνεί, ωραία. Αν όχι, θα μπορούσαν να αποχωρήσουν χωρίς ζημιά και με μερικές ακόμη ιστορίες για το γιατί ο πρόεδρος δεν είναι κατάλληλος για τη δουλειά.
Φυσικά, υπάρχουν πραγματικά όρια σε αυτό το είδος διαπραγμάτευσης, γιατί αν ο Τραμπ συμφωνεί με οτιδήποτε δε θέλουν οι Ρεπουμπλικάνοι στη Βουλή και τη Γερουσία, απλά θα το μπλοκάρουν. Μέχρι στιγμής, όμως, η Πελόσι και ο Σούμερ έχουν πετύχει συμφωνία σχετικά με τις προθεσμίες του προϋπολογισμού για την οποία οι Ρεπουμπλικάνοι ήταν σχεδόν σίγουρα ευτυχείς να κατηγορήσουν τον Τραμπ και μια πιθανή συμφωνία για τους Dreamers που επίσης θα βοηθούσε τους Ρεπουμπλικάνους του Κογκρέσου να αποφύγουν την ευθύνη για μια σκληρή επιλογή.
Δε θα προκαλέσει έκπληξη να το δούμε αυτό να εκτυλίσσεται επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης προεδρίας του Τραμπ, με συγκεκριμένες πολιτικές υποσχέσεις που έρχονται σε σύγκρουση με την υπόσχεση του Τραμπ να είναι διαπραγματευτής και ίσως αμφότεροι να έρχονται αντιμέτωποι με την υπόσχεσή του να είναι το απόλυτο αφεντικό στο στυλ του «Apprentice». Και είναι ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο οι εξωφρενικές υποσχέσεις του Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας τον αφήνουν ανίκανο να κυβερνά με επιτυχία.