Η συντριπτική πλειοψηφία των υψηλού επιπέδου οικονομικών στελεχών που συναντώνται στις ετήσιες συνεδριάσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσινγκτον αυτή την εβδομάδα θα χαιρετίσει και θα αγκαλιάσει τόσο τις πρόσφατες όσο και τις μελλοντικές βελτιώσεις στην παγκόσμια οικονομία.
Και πρέπει να το κάνουν. Η συνεχιζόμενη συγχρονισμένη ανάκαμψη στην ανάπτυξη χρειάστηκε πολύ χρόνο για να υλοποιηθεί και συμβαίνει στο πλαίσιο ασυνήθιστα υποτονικής χρηματοοικονομικής μεταβλητότητας.
Όσο ενθαρρυντικό κι αν είναι αυτό, είναι πολύ νωρίς για να δηλωθεί ότι η «αποστολή εξετελέσθη». Η ανάκαμψη εξακολουθεί να μην ανταποκρίνεται στην επίτευξη της υψηλής ανάπτυξης χωρίς αποκλεισμούς που απαιτείται για την αντιμετώπιση ενός μακρού καταλόγου συσσωρευμένων οικονομικών, χρηματοπιστωτικών, θεσμικών, πολιτικών και κοινωνικών δοκιμασιών . Επιπλέον, τέσσερις παράγοντες υπογραμμίζουν την ανάγκη για τίποτα περισσότερο από την επιφυλακτική αισιοδοξία σε αυτό το στάδιο, καθώς και την επιτακτική πολιτική ανάγκη να εδραιωθεί και να αξιοποιηθεί η πρόσφατη πρόοδος για να διασφαλιστεί ότι δεν θα αντιστραφεί.
Οι οδηγοί της παγκόσμιας ανάπτυξης δεν έχουν αναπτύξει αρκετά βαθιές δομικές και κοσμικές ρίζες. Ως αποτέλεσμα, η ανάκαμψη στην πραγματική και αναμενόμενη ανάπτυξη είναι ανεπαρκής για την πολύ αναγκαία άνοδο του δυναμικού.
Οι αγορές έχουν κάνει κάτι περισσότερο από την απλή αποτίμηση της βελτίωσης της παγκόσμιας οικονομίας. Την έχουν επίσης προεκβάλλει στο μέλλον, αναδεικνύοντας πιθανές οικονομικές αδυναμίες σε περίπτωση που η ορμή ανάπτυξης εξαλείψει.
Η παγκόσμια οικονομία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πρόβλημα συσσώρευσης. Ρίξτε μια ματιά το σύνδρομο «καυτής πατάτας» στις αγορές ξένου συναλλάγματος, όπου ουσιαστικά καμία προηγμένη οικονομία δεν είναι σε θέση και δεν επιθυμεί να ζήσει με ένα σημαντικά ισχυρότερο νόμισμα. Αυτό υπογραμμίζει την ήδη σημαντική πρόκληση για μια σωστή και έγκαιρη αντιμετώπιση της συνεχούς ανόδου της Κίνας, ειδικά καθώς ο κόσμος συνεχίζει την ατυχή πορεία προς αυτό που ο Ίαν Μπρέμερ έχει χαρακτηρίσει ως τον κόσμο των G-0 – δηλαδή, που στερείται παγκόσμιων αγωγών και επαρκούς διεθνούς πολιτικού συντονισμού.
Και όλα αυτά έρχονται στο πλαίσιο σημαντικών άγνωστων στοιχείων σχετικά με τη συμπεριφορά βασικών οικονομικών σχέσεων στις προηγμένες χώρες, από την παραγωγικότητα, τον προσδιορισμό των μισθών και τη δυναμική του πληθωρισμού έως τον αντίκτυπο της τεχνολογίας, των δημογραφικών στοιχείων και της κλιματικής αλλαγής.
Όταν κρίνεται έναντι αυτών των τεσσάρων παραγόντων, η βελτίωση των παγκόσμιων οικονομικών επιδόσεων, αν και είναι πραγματική, απλώς δεν είναι ακόμα μεγάλη, ανθεκτική και αρκετά βέβαιη για να ανταποκριθεί στην πραγματική φιλοδοξία των πολιτών, να αντιστρέψει την επιδείνωση της τριπλής ανισότητας (εισοδήματος, πλούτου και, το πιο σημαντικό, ευκαιρίας), να επιτρέψει την πολιτική επούλωση και να μειώσει τις μακροπρόθεσμες αδυναμίες που συνδέονται με το υψηλό χρέος, τις υπερβολικές υποσχέσεις ρευστότητας και την υπερβολική εξάρτηση από τις κεντρικές τράπεζες. Χρειάζονται περαιτέρω πολιτικές ενέργειες για να εμβαθύνουμε και να ενισχύσουμε τη συγχρονισμένη ανάκαμψη της οικονομικής ανάπτυξης που περιμέναμε εδώ και πολύ καιρό.