Image default
Πρώτο Θέμα

Το γαλλικό κρατικό ξεπούλημα δεν είναι ακόμη επανάσταση

aeroport de pariΜία από τις βασικές στιγμές της μονομαχίας του περασμένου έτους για τη γαλλική Προεδρία ήταν η επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν σε εργοστάσιο στο Αμιέν που απειλούταν από περικοπές θέσεων εργασίας.

Η αντίπαλός του, Μαρίν Λε Πεν, υποσχέθηκε να το πάρει υπό κρατική προστασία. Εκείνος επέλεξε να αντιμετωπίσει τους θυμωμένους εργαζόμενους και να προσπαθήσει να τους πείσει ότι δεν πρέπει πλέον να είναι ο ρόλος του κράτους να προστατεύει τη βιομηχανία από τις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης.

Έξι μήνες αργότερα, ο πρόεδρος έκανε μια νέα επίσκεψη: το εργοστάσιο προσέλαβε πάλι, αφού αγοράστηκε από έναν τοπικό επιχειρηματία που παράγει φορτιστές για ηλεκτρικά οχήματα. Οι προοπτικές του κ. Μακρόν για προώθηση οικονομικών μεταρρυθμίσεων για την απελευθέρωση της καινοτομίας του ιδιωτικού τομέα και τον περιορισμό του κράτους, μοιάζουν εξίσου ενθαρρυντικές.

Αψηφώντας τους σκεπτικιστές, ο κ. Μακρόν προχώρησε στις μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας που διέφυγαν από τους προκάτοχούς του. Οι περισσότερες εταιρείες θα είναι σε θέση να διαπραγματεύονται τις αμοιβές και τις συνθήκες άμεσα με τους εργαζόμενους και θα είναι ευκολότερο να απολύουν και να μισθώνουν. Η κυβέρνηση έχει επίσης προωθήσει φορολογικές περικοπές για ιδιώτες και εταιρείες που μπορεί να ενισχύσουν τις επενδύσεις. Και ενώ αυτά τα μέτρα έχουν αναπόφευκτα αποξενώσει μερικούς από τους προηγούμενους θαυμαστές του στα αριστερά, τα ποσοστά του κ. Μακρόν ανέκαμψαν. Οι άνθρωποι εκτιμούν προφανώς την καινοτομία ενός προέδρου που μπορεί να κάνει τα πράγματα να συμβούν.

Ωστόσο, τα μέτρα αυτά θα αποδώσουν μόνο αν τα ολοκληρώσει ο κ. Μακρόν. Οι μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας πρέπει να συμπληρωθούν επειγόντως με την αναμόρφωση των επιδομάτων ανεργίας και την κατάρτιση κατά τη διάρκεια της εργασίας, ώστε να δημιουργηθεί ένα σύστημα που μοιάζει περισσότερο με την «ευελιξία με ασφάλεια» σκανδιναβικού τύπου. Η μείωση των φόρων πριν από τη λήψη οποιωνδήποτε σοβαρών μέτρων για τη μείωση των δημόσιων δαπανών ή την αντιμετώπιση δύσκολων θεμάτων, όπως η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος του δημόσιου τομέα, είναι κάτι σαν παιχνίδι χαρτοπαικτικών λεσχών: ο κ. Μακρόν βασίζεται στην οικονομική ανάπτυξη για να παραμείνει εντός των κανόνων του ελλείμματος της ευρωζώνης.

Μια νέα προσπάθεια μείωσης των κρατικών συμμετοχών σε μεγάλες επιχειρήσεις θα μπορούσε ως εκ τούτου να αποτελέσει ένα σημαντικό κριτήριο για την αποφασιστικότητα του κ. Μακρόν να μεταρρυθμίσει το γαλλικό κράτος.

Η Γαλλία κατέχει συμμετοχές ύψους περίπου 100 δισεκατομμυρίων ευρώ σε 81 εταιρείες, σε τομείς που κυμαίνονται από την άμυνα και την ενέργεια έως την αυτοκινητοβιομηχανία και τις τηλεπικοινωνίες. Θέλει να πουλήσει περίπου ένα δέκατο για να συγκεντρώσει χρήματα για ένα νέο ταμείο καινοτομίας. Μια μερική πώληση μεριδίων στο Aéroports de Paris, στην ενεργειακή ομάδα Engie και σε μια κρατική εταιρεία τυχερών παιχνιδιών μοιάζει όλο και πιο πιθανή.

Αυτό είναι σημαντικό. Απαιτεί νομοθεσία και θα είναι πολιτικά ευαίσθητο. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η κρατική ιδιοκτησία είναι σημαντική για την εθνική ασφάλεια, στην περίπτωση του AdP, ή για να περιορίσει τον εθισμό στα τυχερά παιχνίδια. Αλλά η κίνηση των ιδιωτικοποιήσεων υποδηλώνει ότι η κυβέρνηση δίνει τουλάχιστον κάποια προσοχή στην κριτική του Cour des Comptes, το οποίο πέρυσι επέστησε την προσοχή στις σχετικά χαμηλές επιδόσεις των εταιρειών στις οποίες το κράτος κατέχει μετοχές και έχει ενοχοποιηθεί τόσο για τη διαχείριση, και παραλείποντας να εντοπίσει σοβαρά προβλήματα ανάπτυξης, ιδίως στον ενεργειακό τομέα.

Ωστόσο, μοιάζει περισσότερο με μια ρεαλιστική κίνηση για την αύξηση των εσόδων – χρησιμοποιώντας κανονισμούς ή άλλα μέσα για να διατηρηθεί ο έλεγχος των ενδιαφερόμενων εταιρειών – παρά μια θεμελιώδη επανεκτίμηση του ρόλου του κράτους στην οικονομία. Πράγματι, ο κ. Μακρόν είναι γνωστός για βιομηχανικές παρεμβάσεις. Ως υπουργός οικονομίας, οδήγησε σε μια αμφιλεγόμενη απόφαση για αύξηση του κρατικού ελέγχου της Renault, ενδεχομένως σε βάρος της αυτοκινητοβιομηχανίας. Κατά τους πρώτους μήνες που πέρασε στα Ηλύσια, απείλησε με εθνικοποίηση για την προστασία των θέσεων εργασίας στα ναυπηγεία του Saint-Nazaire. Δεν υπάρχει ακόμη κανένα σημάδι ότι αυτά τα ένστικτα έχουν αλλάξει. Οι ιδιωτικοποιήσεις θα βοηθήσουν το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων του κ. Μακρόν εάν βελτιώσουν τον τρόπο λειτουργίας των εταιρειών. Θα έχουν μικρότερο αντίκτυπο εάν απλώς αναβάλουν μια αναγκαία μεταρρύθμιση των δημόσιων οικονομικών της Γαλλίας.

Σχετικα αρθρα

Ο συναγερμός για τον πληθωρισμό έχει ήδη χτυπήσει – Τότε γιατί η Fed δεν αύξησε τα επιτόκια;

admin

Ο βικτοριανός κόσμος και ο υπόκοσμος των οικονομικών III

admin

ΤτΕ: Η επίτευξη ενός ικανοποιητικού επιπέδου οργανικής κερδοφορίας μια από τις προκλήσεις για τις ελληνικές τράπεζες

admin

ESM: ΕΚΤ και Ταμείο Ανάκαμψης επέτρεψαν στην Ελλάδα να διατηρήσει υψηλά ταμειακά υπόλοιπα

admin

Μπάιντεν-Πούτιν: Οι χαμηλές προσδοκίες επιβεβαιώθηκαν

admin

Fed:Πότε θα αλλάξει πολιτική

admin

Πώς να εμποδίσουμε τη Γερμανία να γίνει μια ευρωσκεπτικιστική χώρα

admin

Η σχέση ΗΠΑ-Ευρώπης έχει αλλάξει για πάντα – Και ο Πούτιν το γνωρίζει καλά

admin

Ευρώπη:Θα προκαλέσει ο Covid νέα οικονομική κρίση;

admin

Ο κίνδυνος του πληθωρισμού είναι εντελώς πραγματικός

admin

XA:Άνοδος με ρευστότητα και ουσία

admin

Μετά την πανδημία κερδίζει η… Κίνα – Γιατί διαγκωνίζονται για επενδύσεις οι ευρωπαϊκοί κολοσσοί

admin