Όπως σημείωσε ο κ. Μυτιληναίος, «δεν μπορεί να υπάρξει ενεργειακή ασφάλεια, κυβερνοασφάλεια ή στρατηγική ασφάλεια χωρίς ευρωπαϊκά μέταλλα».
«Ο ευρωπαϊκός κλάδος των μετάλλων χρειάζεται μία νέα αρχή», σύμφωνα με τον πρόεδρο της Metlen και της European Metals, Ευάγγελος Μυτιληναίος, με αφορμή την αλλαγή της ονομασίας της Eurometaux σε European Metals, ενώ παράλληλα χαιρέτισε την μεγαλύτερη έμφαση που δίνει το τελευταίο διάστημα η Κομισιόν στη βιομηχανική πολιτική.
Όπως σημείωσε ο κ. Μυτιληναίος, «δεν μπορεί να υπάρξει ενεργειακή ασφάλεια, κυβερνοασφάλεια ή στρατηγική ασφάλεια χωρίς ευρωπαϊκά μέταλλα».
Επιπλέον, καλεί την ΕΕ να προχωρήσει σε νέες πρωτοβουλίες, σημειώνοντας ότι το Green Pool ή το ιταλικό μοντέλο πρέπει να εφαρμοστούν άμεσα σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Ολόκληρη η δήλωση του Ευάγγελου Μυτιληναίου
Ως Πρόεδρος της κορυφαίας ευρωπαϊκής ένωσης της βιομηχανίας μη σιδηρούχων μετάλλων τα τελευταία τέσσερα χρόνια, μου δίνει ιδιαίτερη χαρά να βλέπω ότι η Ένωσή μας προχωρά δυναμικά σε μια νέα εποχή. Ύστερα από σχεδόν 40 χρόνια ως Eurometaux, ήρθε η ώρα για μετάβαση σε μια νέα, πιο σταθερή και διεθνοποιημένη περίοδο για την εκπροσώπηση των μη σιδηρούχων μετάλλων στις Βρυξέλλες. Έτσι, αγκαλιάζουμε ένα νέο brand – την European Metals!
Δεν πρόκειται απλώς για ένα rebranding, αλλά επανακαθορίζουμε τον τόνο ολόκληρου του κλάδου και τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρά με όλους τους stakeholders. Τα ευρωπαϊκά μη σιδηρούχα μέταλλα αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της ενεργειακής μετάβασης, της ψηφιοποίησης, της ασφάλειας και της άμυνάς μας, ζητήματα που γίνονται ολοένα και πιο κρίσιμα.
Δεν μπορεί να υπάρξει ενεργειακή ασφάλεια, κυβερνοασφάλεια ή στρατηγική ασφάλεια χωρίς ευρωπαϊκά μέταλλα: μια ανεμογεννήτρια κατασκευασμένη με κινεζικό αλουμίνιο δεν είναι ενεργειακή ασφάλεια· καλώδια διαδικτύου από ινδικό χαλκό δεν είναι ψηφιακή ασφάλεια· και ένα πολεμικό πλοίο φτιαγμένο με ινδονησιακό νικέλιο δεν είναι αμυντική ασφάλεια.
Χρειαζόμαστε μέταλλα παραγόμενα στην Ευρώπη!
Γι’ αυτό δεν πρέπει να μιλάμε μόνο για μια νέα εποχή της Ένωσής μας, καθώς ολόκληρος ο ευρωπαϊκός κλάδος των μετάλλων χρειάζεται μια νέα αρχή. Για αρκετό καιρό, ο κλάδος βρισκόταν σε αμυντική θέση, πιεσμένος από υπερρρύθμιση, υψηλό ενεργειακό κόστος και αμείλικτες, άδικες εμπορικές πρακτικές τρίτων χωρών που μας έφεραν στα όρια. Αυτό τώρα πρέπει να σταματήσει.
Τον τελευταίο χρόνο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε προτεραιότητα στη βιομηχανική πολιτική, με μεγαλύτερη έμφαση στην ανταγωνιστικότητα. Μετά τις εκθέσεις των καθηγητών Draghi και Letta, η Πρόεδρος von der Leyen έδειξε πολιτική βούληση να αναγνωρίσει λάθη και να προχωρήσει μπροστά. Έκτοτε, είδαμε μια σειρά ενθαρρυντικών πρωτοβουλιών – από το Σχέδιο Δράσης για τον Χάλυβα και τα Μέταλλα, μέχρι το Clean Industrial Deal και το RESourceEU – όλες με στόχο την ενίσχυση του κλάδου μας. Χαιρετίζουμε, λοιπόν, αυτή την πολιτική πρόοδο στην κατανόηση της κρίσιμης σημασίας του τομέα μας. Το κάλεσμα του Εκτελεστικού Αντιπροέδρου Sejourne για «αγορά ευρωπαϊκών προϊόντων» αποτελεί επίσης μια αναγκαία στροφή, ιδίως σε ό,τι αφορά την αξιοποίηση των δημόσιων προμηθειών της ΕΕ και την προστασία στρατηγικών τομέων από ξένες εξαγορές.
Ωστόσο, παρά τις σημαντικές πολιτικές υποσχέσεις, η βιομηχανία μας συνεχίζει να υποφέρει: το τελευταίο χυτήριο πυριτίου στην Ευρώπη έκλεισε τον Δεκέμβριο του 2025. Χυτήρια σε όλη την ήπειρο παραμένουν ανενεργά, ως απόρροια της ενεργειακής κρίσης του 2022, χωρίς ακόμη να έχουν επιστρέψει σε κανονική λειτουργία.
Την ίδια στιγμή, η Κίνα εγκαινίασε στα τέλη του 2024 το μεγαλύτερο εργοστάσιο ανακύκλωσης μετάλλων στον κόσμο, ενώ η Ινδία συνεχίζει να κατασκευάζει μονάδες αλουμινίου και χαλκού με τεράστια πλεονάζουσα δυναμικότητα σε σχέση με τις ανάγκες της εγχώριας αγοράς, με έναν και μόνο στόχο: την κυριαρχία στις παγκόσμιες αγορές. Παράλληλα, ανακοινώθηκε και στις ΗΠΑ ένα νέο, τεράστιο πρωτογενές χυτήριο αλουμινίου. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, η Ευρώπη εξακολουθεί να παλεύει να περιορίσει τις περικοπές παραγωγής και τα λουκέτα.
Τώρα είναι η ώρα να δράσουμε. Χαιρετίζουμε τα επικείμενα μέτρα για τις εξαγωγές scrap αλουμινίου και καλούμε την Επιτροπή να εξετάσει με την ίδια κατεπείγουσα λογική το πρόβλημα και για τον χαλκό. Χρειαζόμαστε ουσιαστική ανακούφιση από το υψηλό ενεργειακό κόστος, ενώ το Clean Industrial State Aid Framework (CISAF) είναι μη λειτουργικό, καθώς «ακυρώνει» κάθε στήριξη με δογματικούς περιορισμούς και προϋποθέσεις. Όταν μάλιστα προβλέπει ότι μόνο η καθαρή ενέργεια που παράγεται επιτόπου μπορεί να λάβει χρηματοδότηση, γίνεται σαφές ότι το CISAF δεν κατανοεί τον κλάδο μας – θα χρειαζόμασταν έκταση στο μέγεθος του Μπιλμπάο για να εγκαταστήσουμε τα φωτοβολταϊκά που απαιτεί ένα χυτήριο αλουμινίου σε ετήσια βάση!
Νέες πρωτοβουλίες, όπως το Green Pool ή το ιταλικό μοντέλο, πρέπει να εφαρμοστούν άμεσα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και πρέπει να μπει τέλος στις άκαμπτες διαδικασίες αδειοδότησης που στην πράξη μπλοκάρουν κάθε στρατηγικό έργο του Κανονισμού για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες (CRMA) από το να υλοποιηθεί στην Ευρώπη. Είναι σημαντικό να υπάρξει ένα «φρένο έκτακτης ανάγκης» σε κάθε αύξηση κόστους που σχετίζεται με το ETS, ξεκινώντας από τα “fallback benchmarks” από τον Ιανουάριο του 2026. Δεν μπορούμε να μιλάμε για ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της βιομηχανίας μας, την ώρα που της επιβάλλονται τιμωρητικά κόστη ETS, χωρίς μάλιστα επιστημονική τεκμηρίωση!
Τέλος, υπάρχει το ζήτημα της χρηματοδότησης: χρειαζόμαστε στοχευμένη χρηματοδότηση για τα στρατηγικά μας έργα. Το RESourceEU έκανε την αρχή με το Finance Hub, όμως αυτό πρέπει να εφαρμοστεί γρήγορα και να παρέχει ουσιαστική κεφαλαιακή στήριξη στα έργα. Παράλληλα, πρέπει να ενεργοποιηθούν καινοτόμα εργαλεία, όπως μια κατώτατη τιμή (floor price) για κρίσιμα μέταλλα, όπως το γάλλιο. Πώς μπορούμε να επενδύσουμε σε ένα ευρωπαϊκό εργοστάσιο γαλλίου, όταν γνωρίζουμε ότι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος η Κίνα να χειραγωγήσει τις τιμές, καθιστώντας την επένδυση μη βιώσιμη;
Υπάρχουν πολλά που πρέπει να γίνουν! Και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί οφείλουν να επιταχύνουν και να προχωρήσουν άμεσα σε αποφάσεις που θα κάνουν τη διαφορά. Σε πέντε χρόνια μπορεί να είναι ήδη πολύ αργά και τότε η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία θα αποτελεί δυστυχώς παρελθόν.
Ας ελπίσουμε ότι, όπως ακριβώς η Ένωσή μας, έτσι και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θα αναγνωρίσουν πως ήρθε η ώρα για μια νέα αυγή για τον κλάδο μας – με περισσότερη φιλοδοξία, περισσότερη όρεξη, περισσότερη δυναμική και, τελικά, περισσότερα European Metals!