Οικονομική πίεση, τεχνητή νοημοσύνη και επαναπροσδιορισμός της επαγγελματικής επιτυχίας — η νέα πραγματικότητα για εργαζόμενους και εργοδότες αποτυπώνεται σε μια εκτενή διεθνή έρευνα με ειδικά ευρήματα για την Ελλάδα
Randstad Workmonitor 2026 | Ελλάδα • 750 συμμετέχοντες, 18–67 ετών • Έρευνα Οκτωβρίου 2025
Το εργασιακό τοπίο στην Ελλάδα — και στον κόσμο — βρίσκεται σε ριζική αναδιαμόρφωση. Η οικονομική αβεβαιότητα, η εκθετική είσοδος της τεχνητής νοημοσύνης στους χώρους εργασίας και η ανάγκη για ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής αναδεικνύονται ως οι τρεις πυλώνες που ορίζουν τη νέα εποχή για εργαζόμενους και εργοδότες. Αυτή είναι η κεντρική διαπίστωση της ετήσιας έρευνας Workmonitor 2026 της Randstad, που φέτος αποκτά ιδιαίτερο βάρος καθώς αποτυπώνει αλλαγές χωρίς προηγούμενο σε σχέση με τα τελευταία χρόνια.
Η έρευνα, που διεξήχθη τον Οκτώβριο του 2025 σε δείγμα 27.062 εργαζομένων και 1.225 εργοδοτών σε 35 χώρες — μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα με 750 συμμετέχοντες — συνοδεύεται από δευτερογενή ανάλυση πάνω από 3 εκατομμυρίων αγγελιών εργασίας παγκοσμίως. Τα ευρήματα παρουσιάζουν έναν εργασιακό κόσμο υπό πίεση, όπου ωστόσο εντοπίζονται και σημαντικές ευκαιρίες τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για τα ταλέντα.
Το «Χάσμα Εμπιστοσύνης»: Εργοδότες και Εργαζόμενοι σε Διαφορετικές Τροχιές
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα της φετινής έρευνας είναι η βαθιά ασυμφωνία αισιοδοξίας μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Το 100% των εργοδοτών που συμμετείχαν στην έρευνα δηλώνει ότι η επιχείρησή τους βρίσκεται σε τροχιά ανάπτυξης για το επόμενο έτος. Σε αντίθεση, μόλις το 38% των εργαζομένων συμμερίζεται την ίδια αισιοδοξία. Αυτό το «χάσμα εμπιστοσύνης», κατά τους ερευνητές, δεν αποτελεί απλώς στατιστική απόκλιση — είναι δομικός κίνδυνος για τις επιχειρήσεις.
Ταυτόχρονα, η εμπιστοσύνη των εργαζομένων προς τη διοίκηση των εταιρειών τους έχει σημειώσει σημαντική πτώση: από 75% το 2025 στο 63% φέτος. Αντίστοιχη μείωση παρατηρείται και στην εμπιστοσύνη προς τους συναδέλφους (από 78% στο 69%), ενώ το αίσθημα του «ανήκειν» στον χώρο εργασίας υποχώρησε από 78% σε 68%. Στην Ελλάδα, η εμπιστοσύνη προς την ηγεσία της εταιρείας διαμορφώνεται στο 63%, χαμηλότερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο του 72%.
Σύμφωνα με την έκθεση, η αποκατάσταση αυτής της εμπιστοσύνης αποτελεί το πιο επείγον ζήτημα για τους οργανισμούς που θέλουν να διατηρήσουν το ανθρώπινο δυναμικό τους. Και εδώ έρχεται στο προσκήνιο ένας ρόλος που ανακτά την αξία του: αυτός του manager.
Οι Managers ως Θεματοφύλακες της Σταθερότητας
Σε ένα περιβάλλον αστάθειας, η σχέση των εργαζομένων με τον άμεσο προϊστάμενό τους αναδεικνύεται ως η πιο σταθερή άγκυρα του εργασιακού τους βίου. Το 65% των εργαζομένων δηλώνει ότι έχει ισχυρή σχέση με τον/την manager του — αύξηση 5 ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με το 2025. Σχεδόν οι μισοί (54%) αισθάνονται πιο δεμένοι με τον manager τους παρά με την ίδια την εταιρεία.
Ωστόσο, ένα αντιφατικό εύρημα αξίζει ιδιαίτερης προσοχής: σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι (45%) δηλώνουν ότι στρέφονται πλέον στην τεχνητή νοημοσύνη για επαγγελματικές συμβουλές αντί να συμβουλευτούν τον manager τους. Ένας σημαντικός παράγοντας για αυτή την επιλογή φαίνεται να είναι η ανησυχία για την εργασιακή ασφάλεια: το 46% αποφεύγει να αναφέρει ζητήματα στον manager του ακριβώς λόγω αυτής της ανασφάλειας.
Οι εργοδότες φαίνεται να έχουν αντιληφθεί τον κρίσιμο ρόλο των managers: το 70% δηλώνει ότι τους ενθαρρύνει να επικοινωνούν πιο τακτικά με τα ταλέντα, προκειμένου να μειωθούν οι αποχωρήσεις. Σε κλαδικό επίπεδο, οι ισχυρότερες σχέσεις managers-εργαζομένων καταγράφονται στον κατασκευαστικό τομέα (74%), στην πληροφορική και τηλεπικοινωνίες (73%) και στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες (71%).
Η Τεχνητή Νοημοσύνη Κεντρίζει — και Ανησυχεί
Αν υπάρχει ένα θέμα που κυριαρχεί στην έκθεση Workmonitor 2026, αυτό είναι αναμφίβολα η τεχνητή νοημοσύνη. Το 65% των εργοδοτών δηλώνει ότι έχει επενδύσει στο AI κατά τους τελευταίους 12 μήνες. Η επίδραση είναι αισθητή και από τους εργαζόμενους: το 57% αναγνωρίζει τη θετική επίδραση του AI στην παραγωγικότητά του, το 58% αισθάνεται ότι η τεχνητή νοημοσύνη κάνει την εργασία ευκολότερη, και το 75% νιώθει σίγουρο ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει τις σύγχρονες τεχνολογίες.
Τα δευτερογενή δεδομένα από αγγελίες εργασίας αποτυπώνουν μια αγορά σε ταχύτατη μεταμόρφωση: οι θέσεις που απαιτούν δεξιότητες χειρισμού “AI agents” έχουν εκτοξευθεί κατά εντυπωσιακό 1.587%. Παράλληλα, η ζήτηση για AI Trainers έχει αυξηθεί κατά 247% και για Prompt Engineers κατά 97%. Αυτοί οι αριθμοί σηματοδοτούν μια ριζική αλλαγή: η αγορά μετατοπίζεται από τους αμιγώς τεχνικούς ΑΙ ρόλους προς το «AI-empowered» ταλέντο — εργαζόμενους που μπορούν να εφαρμόζουν και να ερμηνεύουν το AI.
Η σκιά της αβεβαιότητας
Κάτω από την επιφάνεια της τεχνολογικής αισιοδοξίας, ωστόσο, υποβόσκει βαθύτερη αβεβαιότητα. Οι μισοί από τους υπαλλήλους γραφείου (50%) πιστεύουν ότι η ΤΝ θα ωφελήσει κυρίως τις εταιρείες και όχι τους ίδιους. Το 30% ανησυχεί ότι η θέση εργασίας του θα εξαφανιστεί μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια λόγω της ΤΝ, με τη Γενιά Z να είναι η πιο ανήσυχη.
Ιδιαίτερα ανησυχητικό εύρημα: το 42% των εργαζομένων ανησυχεί ότι οι θέσεις εισαγωγικού επιπέδου (entry-level) θα εξαφανιστούν λόγω ΤΝ, ενώ το 30% των εργοδοτών δηλώνει ότι σχεδιάζει να προσλάβει λιγότερους αποφοίτους φέτος για τον ίδιο λόγο. Παράλληλα, μόλις το 15% των εργαζομένων πιστεύει ότι η ΤΝ δεν θα επηρεάσει καθόλου την εργασία του — ένα ποσοστό που αποκαλύπτει άρνηση αντιμετώπισης της πραγματικότητας.
Στην Ελλάδα, το 26% των εργαζομένων δηλώνει ότι επιθυμεί ευκαιρίες ανάπτυξης δεξιοτήτων στην τεχνητή νοημοσύνη — ποσοστό που τοποθετεί τη χώρα στο επίπεδο της Νότιας Ευρώπης αλλά κάτω από τις περιοχές της Λατινικής Αμερικής (31%) και του APAC (29%).
Η Οικονομική Πίεση Αλλάζει Συμπεριφορές
Ένα από τα πιο αποκαλυπτικά ευρήματα της φετινής έρευνας είναι η εκρηκτική άνοδος της παράλληλης απασχόλησης. Το 51% των εργαζομένων δηλώνει ότι έχει αναλάβει — ή εξετάζει να αναλάβει — μια δεύτερη εργασία για να ανταπεξέλθει στο αυξημένο κόστος ζωής. Ο αριθμός αυτός είναι παραπάνω από το διπλάσιο σε σχέση με το 2024, όταν το αντίστοιχο ποσοστό ήταν μόλις 22%.
Η Γενιά Z (18-28 ετών) είναι η πιο επηρεασμένη: το 60% της έχει αναλάβει δεύτερη εργασία. Ακολουθούν οι Millennials (29-44 ετών) με 50%, η Γενιά X (45-60) με 51% και οι Baby Boomers (60+) με 46%. Επιπλέον, το 41% των εργαζομένων συνολικά έχει αυξήσει ή σχεδιάζει να αυξήσει τις ώρες εργασίας τους στην τρέχουσα θέση — σχεδόν διπλάσιο ποσοστό από το 20% του 2024.
Παράλληλα, οι εργαζόμενοι έχουν γίνει σαφώς πιο συντηρητικοί στις κινήσεις τους. Λιγότεροι αναζητούν ενεργά νέα εργασία, λιγότεροι ζητούν αύξηση (59% έναντι 63% το 2025), και ακόμα λιγότεροι απειλούν με παραίτηση για να διαπραγματευτούν καλύτερους όρους (27% έναντι 29%). Η ανησυχία για εργασιακή ασφάλεια αγγίζει το 45% — με τους εργαζόμενους στην Ασία-Ειρηνικό να εμφανίζουν τα υψηλότερα επίπεδα ανησυχίας παγκοσμίως.
Η Επανεφεύρεση της Επιτυχίας: Ισορροπία Πάνω από Όλα
Παρόλη την οικονομική πίεση, οι εργαζόμενοι δεν εγκαταλείπουν αυτά που τους έχουν μεγαλύτερη αξία. Το 81% δηλώνει ότι ο μισθός είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας κατά την αναζήτηση νέας εργασίας. Ωστόσο, όταν ερωτώνται για τον λόγο που θα παρέμεναν στην τρέχουσα θέση τους, η ισορροπία επαγγελματικής-προσωπικής ζωής (44%) υπερτερεί σαφώς έναντι της εργασιακής ασφάλειας (27%) και του πακέτου αποδοχών (23%).
Το 41% των εργαζομένων έχει αποχωρήσει από εργασία που δεν συμβάδιζε με την προσωπική του ζωή — αύξηση από 37% πέρυσι. Αξιοσημείωτο παραμένει το γεγονός ότι, ενώ το 80% των εργοδοτών αναγνωρίζει ότι η αυτονομία ενισχύει δέσμευση, παραγωγικότητα και διατήρηση προσωπικού, το 100% των συμμετεχόντων εργοδοτών δηλώνει ότι δεν επιτρέπει στους εργαζόμενους να καθορίζουν το δικό τους πρόγραμμα.
Η αυτονομία τόπου εργασίας υποχωρεί
Σε ό,τι αφορά την ευελιξία, η έρευνα αποτυπώνει μια «ύφεση»: το ποσοστό των εργαζομένων που απολαμβάνουν ευελιξία ωραρίου υποχώρησε από 54% σε 47%, ενώ η ευελιξία τόπου εργασίας υποχώρησε από 51% σε 44%. Παράλληλα, το 31% παρατηρεί αυστηρότερη επιβολή φυσικής παρουσίας — κάτι που το αισθάνονται εντονότερα οι Millennials (35%). Εντούτοις, το 43% των εργαζομένων παραδέχεται ότι η εργασία στον φυσικό χώρο με την ομάδα ενισχύει την παραγωγικότητά του.
Πέντε Γενιές, Μία Αγορά Εργασίας: Η Δύναμη της Ποικιλομορφίας
Για πρώτη φορά στην ιστορία, η αγορά εργασίας φιλοξενεί ταυτόχρονα πέντε γενιές εργαζομένων. Η ποικιλομορφία αυτή αποδεικνύεται, σύμφωνα με την έρευνα, παραγωγικό πλεονέκτημα. Το 100% των εργοδοτών πιστεύει ότι οι ομάδες από διαφορετικές γενιές βελτιώνουν την παραγωγικότητα. Το 77% των εργαζομένων δηλώνει ότι είναι πιο παραγωγικό όταν συνεργάζεται με άτομα διαφορετικών απόψεων, ενώ το 68% βασίζεται σε συναδέλφους από άλλες γενιές για να διευρύνει τους ορίζοντές του.
Η διαγενεακή μάθηση λειτουργεί αμφίδρομα: οι μεγαλύτεροι σε ηλικία μεταφέρουν γνώσεις για τον κλάδο και ήπιες δεξιότητες (76%), ενώ οι νεότεροι συνεισφέρουν τεχνολογικές δεξιότητες, εργαλεία και εξοικείωση με το AI (71%). Ωστόσο, η έλλειψη συνεργατικού κλίματος παραμένει σημαντικός λόγος αποχώρησης: το 37% των εργαζομένων έχει φύγει από μια θέση ακριβώς για αυτόν τον λόγο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το εύρημα ότι το 85% των εργοδοτών δηλώνει ότι η εξ αποστάσεως ή η υβριδική εργασία έχει καταστήσει τη συνεργασία πιο δύσκολη. Το 90% επιθυμεί η διοίκηση να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στη βελτίωση της ενδοομαδικής συνεργασίας.
Επαγγελματικές Διαδρομές: Το Τέλος της Γραμμικής Σταδιοδρομίας
Η παραδοσιακή έννοια της γραμμικής σταδιοδρομίας — μια εταιρεία, σταθερές προαγωγές, ιεραρχική ανέλιξη — φαίνεται να ανήκει στο παρελθόν. Το 75% των εργοδοτών τη χαρακτηρίζει ξεπερασμένη. Το 85% δίνει προτεραιότητα στις δεξιότητες και την εμπειρία έναντι των τυπικών προσόντων κατά την πρόσληψη.
Από την πλευρά των εργαζομένων, η εικόνα είναι πιο σύνθετη: το 34% δεν επιθυμεί γραμμική καριέρα και προτιμά να αποκτήσει εμπειρία σε διαφορετικούς ρόλους και κλάδους. Ωστόσο, ένα σημαντικό ποσοστό (39%) παγκοσμίως εξακολουθεί να επιθυμεί παραδοσιακή επαγγελματική ανέλιξη. Στην Ελλάδα, το 39% προτιμά παραδοσιακή διαδρομή έναντι 34% που επιλέγει εναλλαγή ρόλων.
Πρακτικά, αυτό αποτυπώνεται και στο επιθυμητό μοντέλο εργασίας: ενώ το 56% κατέχει σήμερα θέση πλήρους απασχόλησης, μόλις το 29% δηλώνει πως αυτό είναι και το προτιμώμενο μοντέλο. Αντίθετα, για σχεδόν το ένα πέμπτο (18%), το ιδανικό είναι η πλήρης απασχόληση σε συνδυασμό με παράλληλη δραστηριότητα ή επιπλέον ώρες.
Κοιτώντας Μπροστά: Τι Πρέπει να Αλλάξει
Η έκθεση Workmonitor 2026 ονομάζει τη νέα εποχή που διανύουμε «Εποχή της Μεγάλης Προσαρμογής» και υπογραμμίζει ότι η προτεραιότητα πρέπει να μετατοπιστεί από την απλή διαχείριση των ταλέντων στην ενεργή ευθυγράμμιση μαζί τους. Για τους εργοδότες, αυτό σημαίνει τρία πράγματα:
- Διαφάνεια για το AI: Να επικοινωνούν με σαφήνεια τον αντίκτυπο της ΤΝ στις θέσεις εργασίας, ώστε να βοηθούν το ανθρώπινο δυναμικό να μεταβεί από την άρνηση στην προετοιμασία.
- Ανάδειξη των managers ως θεματοφύλακες εμπιστοσύνης: Να επενδύουν στις σχέσεις ηγεσίας-εργαζομένων, ώστε να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη που έχει διαβρωθεί.
- Υποστήριξη εναλλακτικών επαγγελματικών διαδρομών: Να αναγνωρίζουν ότι οι εργαζόμενοι δεν αναζητούν μόνο μισθό, αλλά ευελιξία, αυτονομία και νόημα — και να δημιουργούν αντίστοιχα πλαίσια εργασίας.
Για τους εργαζόμενους, η συνταγή είναι εξίσου ξεκάθαρη: επένδυση στη δια βίου μάθηση και στις δεξιότητες AI, αξιοποίηση της διαγενεακής συνεργασίας και οικοδόμηση μιας πολύπλευρης επαγγελματικής ταυτότητας που δεν εξαρτάται από μία μόνο εταιρεία ή ρόλο.
- Randstad Workmonitor 2026, Ελλάδα. Το πλήρες κείμενο της έρευνας διατίθεται μέσω της Randstad Hellas.
Δείγμα: 750 εργαζόμενοι στην Ελλάδα | 27.062 παγκοσμίως | 1.225 εργοδότες σε 35 χώρες | Οκτώβριος 2025