Η Ελληνική Λύση επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τον ΕΦΚΑ, ζητώντας – σύμφωνα με επερώτησή της προς την αρμόδια Υπουργό – την εξέταση θεσμοθέτησης ενιαίας ρύθμισης διακανονισμού έως 120 δόσεων, με ουσιαστική μείωση προσαυξήσεων και επιτόκιο προσαρμοσμένο στις σημερινές συνθήκες ασφυκτικής ρευστότητας για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες.
Στο κείμενο της επερώτησης, η Ελληνική Λύση υποστηρίζει ότι το υφιστάμενο πλαίσιο ρύθμισης είναι αναποτελεσματικό, καθώς περισσότερες από τις μισές ενεργές ρυθμίσεις διευκολύνσεων αποπληρωμής παύουν να εξυπηρετούνται. Κατά την ίδια επιχειρηματολογία, το αποτέλεσμα είναι οφειλές ύψους άνω των 41 δισ. ευρώ να εξέρχονται από καθεστώτα διακανονισμού και να παραμένουν πρακτικά ανείσπρακτες, ενώ το συνολικό απόθεμα ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τον ΕΦΚΑ υπολογίζεται περίπου στα 51 δισ. ευρώ. Το στοιχείο αυτό, όπως αναφέρεται, δείχνει πως το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό αλλά διαρθρωτικό.
Η βασική αιχμή της παρέμβασης αφορά το ότι τα σχήματα 24 ή 48 δόσεων, σε συνδυασμό με υψηλές προσαυξήσεις και επιτόκια, δεν ανταποκρίνονται στη χρηματοοικονομική δυνατότητα αποπληρωμής μεγάλου μέρους της μικρομεσαίας οικονομίας. Με απλά λόγια, η μηνιαία δόση «βγαίνει» υπερβολικά υψηλή για επιχειρήσεις και επαγγελματίες που κινούνται σε περιβάλλον πιεσμένων ταμειακών ροών, με συνέπεια να χάνεται η ρύθμιση και να επιστρέφει το χρέος – διογκωμένο – στην αφετηρία.
Στην επερώτηση, γίνεται επίσης αναφορά ότι η πρόταση για 120 δόσεις έχει επανέλθει από επαγγελματικούς και παραγωγικούς φορείς, με στόχο να υπάρξει ένα ενιαίο, βιώσιμο σχήμα διακανονισμού που θα μειώνει τη μηνιαία επιβάρυνση και θα αυξάνει την πιθανότητα συνέπειας. Το ζητούμενο, όπως αποτυπώνεται, δεν είναι μια “χαλαρή” ρύθμιση που θα ανακυκλώνει την αδυναμία πληρωμών, αλλά ένα εργαλείο που θα φέρνει πραγματικές, σταθερές εισπράξεις, αντί να “σπάει” μαζικά και να αφήνει το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών εκτός ελέγχου.
Με βάση τα ερωτήματα που απευθύνονται στην Υπουργό, η Ελληνική Λύση ζητά εξηγήσεις για την επιμονή στα υφιστάμενα σχήματα 24 ή 48 δόσεων, τα οποία – όπως αναφέρεται – «αποδεδειγμένα δεν αντέχει η αγορά» και οδηγούν χιλιάδες επιχειρήσεις σε οικονομική ασφυξία. Παράλληλα, θέτει ευθέως το θέμα της άμεσης θεσμοθέτησης ενιαίας ρύθμισης έως 120 δόσεων, με ουσιαστική μείωση προσαυξήσεων και με επιτόκιο συμβατό με τα σημερινά δεδομένα, ώστε το πλαίσιο να αντανακλά την πραγματική δυνατότητα αποπληρωμής των πολύ μικρών, μικρών και μεσαίων επιχειρηματιών.
Στο παρασκήνιο, η συζήτηση για μια νέα ρύθμιση δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια αλλά καθαρά πολιτική επιλογή. Από τη μία πλευρά υπάρχει το επιχείρημα της “κουλτούρας πληρωμών” και της ανάγκης να μην επιβραβεύεται η ασυνέπεια. Από την άλλη, υπάρχει το ωμό δεδομένο ότι όταν ένα σύστημα οδηγεί σε μαζική απώλεια ρυθμίσεων, δεν παράγει δικαιοσύνη – παράγει ανείσπρακτα χρέη. Και όταν μιλάμε για δεκάδες δισεκατομμύρια που μένουν εκτός διακανονισμού, το ερώτημα μετατρέπεται σε ένα δίλημμα πρακτικό: προτιμά το κράτος να εισπράττει λιγότερα αλλά σταθερά, ή να κυνηγά περισσότερα “στα χαρτιά” που δεν μπαίνουν ποτέ στο ταμείο;
Το επόμενο διάστημα, το ενδιαφέρον θα στραφεί στο αν το υπουργείο θα απαντήσει με διορθωτικές κινήσεις στο υφιστάμενο σχήμα ή αν θα ανοίξει τον δρόμο για μια συνολική ενιαία ρύθμιση 120 δόσεων, με όρους που θα είναι ταυτόχρονα βιώσιμοι για την αγορά και αποτελεσματικοί για τα δημόσια έσοδα.