Οι πιο έμπιστοι απεσταλμένοι του προέδρου Τραμπ, ο Στιβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ, βρίσκονται στο επίκεντρο των κρίσιμων διαπραγματεύσεων τόσο για το Ιράν όσο και για την Ουκρανία.
Τον τελευταίο χρόνο, η κυβέρνηση Τραμπ έχει εμπλακεί σε μη συμβατική διπλωματία, σε διπλωματία των κανονιοφόρων και, στις πιο ευαίσθητες κρίσεις, σε διπλωματία χωρίς διπλωμάτες.
Την Τρίτη, η κυβέρνηση επιχείρησε και τις τρεις τακτικές ταυτόχρονα. Στη Γενεύη, οι πιο έμπιστοι απεσταλμένοι του προέδρου Τραμπ – ο φίλος του από τον χώρο των ακινήτων Στιβ Γουίτκοφ και ο γαμπρός του Τζάρεντ Κούσνερ – συναντήθηκαν το πρωί με τους Ιρανούς και στη συνέχεια, το απόγευμα, με τους Ρώσους και τους Ουκρανούς.
Στο περιθώριο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας
Πρόκειται για το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα της πεποίθησης Τραμπ ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, οι δύο θεσμοί που έχουν συντονίσει τις διαπραγματεύσεις για παγκόσμιες κρίσεις επί σχεδόν 80 χρόνια, είναι καλύτερο να παραμένουν στο περιθώριο.
Έτσι, το δίδυμο Γουίτκοφ – Κούσνερ βρίσκεται στο επίκεντρο των πρόσφατων προσπαθειών για τον τερματισμό μιας πυρηνικής κρίσης με το Ιράν που διαρκεί πάνω από δύο δεκαετίες και ενός πολέμου στην Ουκρανία που απέχει λίγες ημέρες από την είσοδο στο πέμπτο του έτος.
Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο Τραμπ έχει εμπιστοσύνη στην προσέγγισή τους, ενισχυμένη από τις διαπραγματεύσεις τους πέρυσι για την επίτευξη εκεχειρίας στη Γάζα και την επιστροφή όλων των Ισραηλινών ομήρων που κρατούνταν από τη Χαμάς.
Χώρες όπως η Ρωσία, η Τουρκία και τα αραβικά κράτη του Κόλπου καλωσόρισαν την άφιξη των δύο ανδρών, με τη συναλλακτική τους προσέγγιση που γεννήθηκε από διαπραγματεύσεις ακινήτων στη Νέα Υόρκη…
Κούσνερ και Γουίτκοφ μιλούν τη γλώσσα των ανθρώπων των συμφωνιών και δεν αφιερώνουν πολύ χρόνο σε διαλέξεις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή Δημοκρατίας. Και όχι σπάνια, οι συνομιλητές τους σε διπλωματικά ζητήματα συνδέονται στενά με επιχειρηματικές συμφωνίες που διαπραγματεύονται οι οικογένειες Τραμπ και Γουίτκοφ.
Η εκτίμηση του Κρεμλίνου στον Κούσνερ
Πηγή από το Κρεμλίνο πρόσφατα είπε ότι Ρώσοι αξιωματούχοι εκτίμησαν τη θέρμη και τον ενθουσιασμό του κ. Γουίτκοφ για τις διαπραγματεύσεις, ακόμη κι αν κατά καιρούς αμφέβαλλαν για την αξιοπιστία του ως αγγελιοφόρου.
Ήταν σαφώς νέος στα ζητήματα που χωρίζουν την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα και, αρχικά, δεν έφερε άλλους Αμερικανούς ειδικούς στις διαπραγματεύσεις του.
Πιο πρόσφατα, οι Ρώσοι ήταν επίσης ικανοποιημένοι με τη συμμετοχή του κ. Κούσνερ, είπε η ίδια πηγή, λόγω της πιο οργανωμένης και δομημένης προσέγγισής του.
Ορισμένοι Ρώσοι άρχισαν να αποκαλούν το δίδυμο «Γουίτκοφ και Ζιατκόφ», καθώς «ζιατ» – «ζιατ» στα ρωσικά σημαίνει γαμπρός. Οι Ιρανοί έχουν επίσης παρατσούκλι για τον κ. Κούσνερ, χρησιμοποιώντας την περσική λέξη για τον γαμπρό: «Νταμάντ Τραμπ», ορίζοντας και πάλι την επιρροή του λόγω του γάμου του με την κόρη του προέδρου, Ιβάνκα Τραμπ.
Τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης αφιέρωσαν ρεπορτάζ και στήλες στη συμμετοχή του κ. Κούσνερ. Ο Αχμάντ Ζεϊνταμπαντί, εξέχων πολιτικός αναλυτής και αρθρογράφος, έγραψε στην εφημερίδα Asr Iran ότι η συμμετοχή του κ. Κούσνερ στις συνομιλίες ήταν κάτι «θετικό». «Αντιπροσωπεύει την πραγματιστική και πιο ήπια πλευρά του Τραμπ», ανέφερε.
Ο κ. Κούσνερ, σε συνέντευξή του τον περασμένο Οκτώβριο, είπε ότι η δική του και του κ. Γουίτκοφ προσέγγιση στη διπλωματία βασιζόταν στο να είναι «άνθρωποι των συμφωνιών» που «πρέπει να καταλαβαίνουν τους ανθρώπους».
Ο κ. Γουίτκοφ ήταν γνωστός στους κύκλους των ακινήτων για μεγάλες συναλλαγές, μεταξύ των οποίων η αγορά του Κτιρίου Γούλγουορθ, κάποτε του ψηλότερου ουρανοξύστη της Νέας Υόρκης, το 1998.
Ο κ. Κούσνερ ακολούθησε τον πατέρα του, τον κτηματομεσίτη Τσαρλς Κούσνερ, στην επιχείρηση και αργότερα επεκτάθηκε στα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια.
Ο κ. Κούσνερ δεν κατέχει κανέναν επίσημο κυβερνητικό τίτλο και δεν λαμβάνει κρατικό μισθό, ενώ ο κ. Γουίτκοφ είναι «ειδικός απεσταλμένος» των ΗΠΑ.
Στην πρώτη θητεία του κ. Τραμπ, ο κ. Κούσνερ ηγήθηκε των Συμφωνιών του Αβραάμ, που εξομάλυναν τις σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και αρκετών αραβικών χωρών – αν και οι ελπίδες του να εντάξει και τη Σαουδική Αραβία δεν έχουν ακόμη ευοδωθεί.
Πέρυσι, οι προσπάθειές του στις διαπραγματεύσεις για εκεχειρία στη Γάζα απέσπασαν επαίνους ακόμη και από ορισμένους Δημοκρατικούς, επειδή έφεραν πιο κοντά τον τερματισμό ενός πολέμου που ο πρόεδρος Μπάιντεν δεν κατάφερε ούτε να περιορίσει ούτε και να αποτρέψει.