Τα ενοίκια στην Ευρώπη συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία, με σημαντικές ωστόσο αποκλίσεις μεταξύ των χωρών — τόσο στον ρυθμό της πρόσφατης αύξησης όσο και στη συσσωρευμένη επιβάρυνση της τελευταίας δεκαετίας. Τα στοιχεία του Δείκτη Τιμών Ενοικίων για τις χώρες της Ευρωζώνης, ημερομηνίας 12ης Μαρτίου 2026, σχηματίζουν μια εικόνα που δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού.
Δείκτης Τιμών Ενοικίων ανά Χώρα – Μεταβολές 1, 5 & 10 Ετών
| Χώρα | 1 Έτος | 5 Έτη | 10 Έτη |
|---|---|---|---|
| 🇬🇷 Ελλάδα | +8,59% | +25,98% | +18,01% |
| 🇱🇻 Λετονία | +6,46% | +26,68% | +34,54% |
| 🇸🇰 Σλοβακία | +5,09% | +26,29% | +30,90% |
| 🇵🇹 Πορτογαλία | +4,97% | +24,45% | +38,25% |
| 🇳🇱 Ολλανδία | +4,88% | +16,85% | +30,87% |
| 🇦🇹 Αυστρία | +4,51% | +22,70% | +48,70% |
| 🇱🇹 Λιθουανία | +4,01% | +42,24% | +69,62% |
| 🇮🇹 Ιταλία | +3,94% | +12,69% | +14,17% |
| 🇪🇪 Εσθονία | +3,83% | +34,70% | +64,45% |
| 🇧🇪 Βέλγιο | +3,23% | +22,46% | +31,71% |
| 🇮🇪 Ιρλανδία | +3,05% | +50,02% | +74,38% |
| 🇨🇾 Κύπρος | +2,69% | +19,13% | +30,99% |
| 🇭🇷 Κροατία | +2,45% | +18,27% | +28,05% |
| 🇪🇸 Ισπανία | +2,23% | +9,85% | +15,24% |
| 🇩🇪 Γερμανία | +2,02% | +10,14% | +17,99% |
| 🇲🇹 Μάλτα | +1,99% | +32,71% | +52,46% |
| 🇫🇷 Γαλλία | +1,61% | +8,86% | +10,38% |
| 🇱🇺 Λουξεμβούργο | +1,18% | +8,19% | +14,59% |
| 🇸🇮 Σλοβενία | +0,08% | +53,18% | +73,07% |
| 🇫🇮 Φινλανδία | +0,02% | +6,96% | +16,55% |
Η Ελλάδα στην κορυφή για το τελευταίο έτος
Με αύξηση 8,59% σε ορίζοντα δώδεκα μηνών, η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση στις βραχυπρόθεσμες πιέσεις μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης, αφήνοντας πίσω της χώρες όπως η Λετονία (+6,46%) και η Σλοβακία (+5,09%). Πίσω από αυτόν τον μέσο όρο, ωστόσο, κρύβεται μια πολύ πιο σκληρή πραγματικότητα για χιλιάδες νοικοκυριά — ιδίως στην Αττική, όπου τα ενοίκια δεν απλώς ανεβαίνουν, αλλά ξαναορίζουν τα όρια του προσιτού.
Στο κέντρο της Αθήνας, οι αυξήσεις στο διάστημα 2023–2024 είναι εντυπωσιακές: το Γουδή κατέγραψε άνοδο 18,70% (από 8,93 σε 10,60 €/τ.μ.), η Γκύζη +13,50% (από 8,15 σε 9,25 €/τ.μ.) και ο Βύρωνας +12,97% (από 8,25 σε 9,32 €/τ.μ.). Η Κυψέλη, παραδοσιακά δημοφιλής επιλογή για νέους ενοικιαστές λόγω σχετικά προσιτών τιμών, αύξησε τα ενοίκιά της κατά 12,08%, ενώ η Πλατεία Αμερικής ακολούθησε με +11,78%. Στο Κολωνάκι, που παραμένει η ακριβότερη περιοχή του κέντρου με 17,69 €/τ.μ. το 2024, η άνοδος ήταν πιο συγκρατημένη (+6,25%), καθώς οι τιμές βρίσκονται ήδη σε επίπεδα που περιορίζουν το εύρος περαιτέρω ανόδου.
Τα νότια προάστια έχουν μετατραπεί σε επίκεντρο εκτόξευσης τιμών. Το Ελληνικό, με τον αέρα της ανάπτυξης γύρω από το πρώην αεροδρόμιο, κατέγραψε άνοδο 19,92% σε ένα μόλις έτος, φτάνοντας τα 15,23 €/τ.μ. Η Άνω Γλυφάδα ακολούθησε με +17,34% (φτάνοντας τα 13,40 €/τ.μ.), ενώ η Βουλιαγμένη — ήδη από τις ακριβότερες περιοχές της Αττικής — έφτασε τα 18,82 €/τ.μ. (+14,97%). Για τη Γλυφάδα η άνοδος ήταν 13,43%, με τιμές στα 15,63 €/τ.μ. — ποσά που πλέον απαιτούν σοβαρό εισόδημα για ένα τυπικό διαμέρισμα.
Τα βόρεια προάστια παρουσιάζουν πιο διαφοροποιημένη εικόνα, αλλά χωρίς αναπνοή για τους ενοικιαστές. Τα Μελίσσια ξεχωρίζουν με άνοδο 14,63% (από 8,68 σε 9,95 €/τ.μ.), ενώ η Κηφισιά, μολονότι ακριβή (12,13 €/τ.μ.), κατέγραψε πιο μετριοπαθή αύξηση +6,50%. Το Μαρούσι (+1,49% στο 2023-2024) φαίνεται να σταθεροποιείται βραχυπρόθεσμα, όμως στη μεσαία κατηγορία ακινήτων η άνοδος εκεί αγγίζει 13,90%, αποκαλύπτοντας ότι η πίεση είναι εκεί — απλώς κατανέμεται διαφορετικά ανά τύπο ακινήτου.
Στα δυτικά προάστια, παραδοσιακό καταφύγιο λαϊκών στρωμάτων, η εικόνα είναι ανησυχητική: το Περιστέρι ανέβηκε +11,11% (7,38 → 7,95 €/τ.μ.) και το Αιγάλεω +10,26% (7,80 → 8,60 €/τ.μ.). Οι περιοχές αυτές, που αποτελούσαν εναλλακτική για όσους εκτοπίστηκαν από το κέντρο, χάνουν σταδιακά τον χαρακτήρα τους ως «προσιτή επιλογή». Στον Πειραιά, εξέχει η περίπτωση των Καμινίων, όπου η άνοδος έφτασε το εντυπωσιακό 20,58% — η υψηλότερη ετήσια αύξηση σε ολόκληρο τον πίνακα — από 7,29 σε 8,79 €/τ.μ., αντανακλώντας την επέκταση της ζήτησης προς περιοχές που μέχρι πρότινος θεωρούνταν «φθηνές».
Το συνολικό πρότυπο που αναδύεται από τον χάρτη της Αττικής είναι ανησυχητικά σαφές: η στεγαστική πίεση δεν περιορίζεται πλέον σε «hot spots» του κέντρου ή της παραλίας — έχει εξαπλωθεί σε κάθε γωνιά της μητροπολιτικής περιοχής. Ο ενοικιαστής που αναζητά σήμερα σπίτι στην Αττική αντιμετωπίζει ένα αγαθό σε ανεξέλεγκτη ανατίμηση, χωρίς ουσιαστικό δίχτυ προστασίας από την πολιτεία και χωρίς ορατή ανακούφιση στον ορίζοντα.
Ιρλανδία και Λιθουανία: Η δεκαετής «εκτόξευση»
Αν το βλέμμα στραφεί στη μακροπρόθεσμη εικόνα, η Ιρλανδία ξεχωρίζει ως η πιο επιβαρημένη αγορά: τα ενοίκια έχουν αυξηθεί κατά 50,02% στα πέντε χρόνια και 74,38% στα δέκα. Η χρόνια στεγαστική κρίση του Δουβλίνου, με ανεπαρκή νέα κατασκευή και έντονη ζήτηση από εργαζόμενους σε πολυεθνικές του τεχνολογικού κλάδου, έχει μετατρέψει την πόλη σε μία από τις πιο ακριβές πρωτεύουσες για ενοικιαστές στην Ευρώπη.
Εξίσου εντυπωσιακή είναι η πορεία της Σλοβενίας (+53,18% στα 5 χρόνια, +73,07% στα 10) και της Λιθουανίας (+42,24% και +69,62% αντίστοιχα), δύο χωρών που ωθήθηκαν από ισχυρή οικονομική ανάπτυξη, αστικοποίηση και αυξημένη τουριστική δραστηριότητα.
Γαλλία, Λουξεμβούργο και Φινλανδία: Σχετική ηρεμία
Στον αντίποδα βρίσκονται χώρες όπως η Γαλλία (+1,61% ετήσια), το Λουξεμβούργο (+1,18%) και η Φινλανδία (+0,02%), που παρουσιάζουν ουσιαστικά στασιμότητα στο τελευταίο έτος. Στη Γαλλία, η αυστηρή νομοθεσία ελέγχου ενοικίων — ιδίως στο Παρίσι — λειτουργεί ως φρένο στις απότομες αυξήσεις. Η Φινλανδία, από την πλευρά της, αντιμετωπίζει μειούμενη ζήτηση λόγω δημογραφικής στασιμότητας και μετανάστευσης πληθυσμού προς μεγάλα αστικά κέντρα.
Τι σημαίνει αυτό για τον μέσο ευρωπαίο ενοικιαστή
Σε επίπεδο Ευρωζώνης, το μήνυμα είναι σαφές: το κόστος στέγασης παραμένει από τους πιο δυναμικούς παράγοντες πληθωρισμού, πιέζοντας ιδίως τα νοικοκυριά χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος. Ενώ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει κινηθεί προς χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής, οι επιπτώσεις στην αγορά ενοικίων αργούν να φανούν — καθώς το πρόβλημα έχει ρίζες δομικές, όχι μόνο νομισματικές.
Η έλλειψη προσιτής κατοικίας έχει ήδη αναδειχθεί σε κορυφαίο πολιτικό ζήτημα σε αρκετές χώρες, και τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν ότι η πίεση δεν υποχωρεί — απλώς κατανέμεται διαφορετικά ανά γεωγραφία.
DATA: GPG