Ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών συγκαταλέγεται στις πιο «θωρακισμένες» περιπτώσεις στο ευρωπαϊκό δείγμα της UBS, κυρίως λόγω της δομής των εσόδων του και της χαμηλής μόχλευσης.
Με αφορμή την άνοδο των ονομαστικών αποδόσεων των 10ετών ομολόγων σε ΗΠΑ και Ευρώπη, οι αναλυτές της UBS προχώρησαν σε ανάλυση των ευρωπαϊκών εταιρειών υποδομών, αξιολογώντας αφενός την ικανότητά τους να μετακυλίουν τις πληθωριστικές πιέσεις, αφετέρου τις πιθανές αυξήσεις κόστους λόγω υψηλότερων επιτοκίων.
Όπως σημειώνουν, ο κλάδος των αυτοκινητοδρόμων διαθέτει μεγαλύτερη ικανότητα μετακύλισης σε σχέση με τον κλάδο των αεροδρομίων, ενώ εντός του κλάδου των αεροδρομίων, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, η ADP (Aéroports de Paris) και η ισπανική Aena εμφανίζονται ως οι πιο «θωρακισμένες» περιπτώσεις.
Αυτοκινητόδρομοι
Στον κλάδο των αυτοκινητοδρόμων, σύμφωνα με τη UBS η Ferrovial διαθέτει την ισχυρότερη τιμολογιακή δύναμη, αν και η συμπεριφορά των χρηστών στις ΗΠΑ σε περιβάλλον υψηλότερων τιμών καυσίμων δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί.
Οι γαλλικοί αυτοκινητόδρομοι, όπως αυτοί που διαχειρίζονται οι Eiffage και Vinci, διαθέτουν τιμολόγηση συνδεδεμένη με τον πληθωρισμό, γεγονός που ενισχύει την ανθεκτικότητα των εσόδων. Αντίστοιχα, και οι δραστηριότητες της Vinci Airports λειτουργούν με παρόμοιους μηχανισμούς προσαρμογής.
Στον τομέα των κατασκευών, η εικόνα είναι πιο σύνθετη. Στα δημόσια έργα, οι συμβάσεις συνήθως περιλαμβάνουν ρήτρες που επιτρέπουν τη μετακύλιση του αυξημένου κόστους, ενώ στα ιδιωτικά έργα αυτό δεν είναι πάντα δεδομένο. Για τις Vinci και Eiffage, περίπου το 40% των κατασκευαστικών δραστηριοτήτων συνδέεται με τον δημόσιο τομέα, προσφέροντας έναν βαθμό προστασίας.
Αντίθετα, στην περίπτωση της ισπανικής ACS, η έκθεση σε δημόσια έργα εμφανίζεται πιο περιορισμένη σε ορισμένες βασικές δραστηριότητες, κάτι που καθιστά την κερδοφορία της πιο ευαίσθητη στη διακύμανση του κόστους, αν και η συνολική εικόνα διαφοροποιείται ανά γεωγραφία και θυγατρική.
Αεροδρόμια
Στον κλάδο των αεροδρομίων, η UBS ξεχωρίζει την ιταλική ENAV, τον ΔΑΑ, καθώς και τις ADP και Aena ως τις πιο ανθεκτικές σε ένα περιβάλλον υψηλότερου πληθωρισμού. Οι δύο πρώτες περιπτώσεις, Αθήνα και ADP, εμφανίζουν την ισχυρότερη δυνατότητα μετακύλισης των αυξήσεων, καθώς τα βασικά τους έσοδα προσαρμόζονται άμεσα στον πληθωρισμό.
Την ίδια στιγμή, η Aena ξεχωρίζει και για τη δυναμική του εμπορικού της σκέλους, καθώς, μαζί με την ADP, έχει καταγράψει τη μεγαλύτερη αύξηση στη δαπάνη ανά επιβάτη, σε αντίθεση π.χ. με τη Fraport, όπου παρατηρείται σαφής υποχώρηση.
Συνολικά, οι εταιρείες που συνδυάζουν αποτελεσματική προσαρμογή των τιμών με ισχυρή εμπορική εκμετάλλευση εμφανίζουν το πιο ισορροπημένο προφίλ, ενώ τα πιο «καθαρά» ρυθμιζόμενα μοντέλα, όπως αυτό της Αθήνας ή της ENAV, λειτουργούν περισσότερο ως αμυντικές επιλογές.
Η εικόνα του ΔΑΑ
Ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών συγκαταλέγεται στις πιο «θωρακισμένες» περιπτώσεις στο ευρωπαϊκό δείγμα της UBS, κυρίως λόγω της δομής των εσόδων του. Περίπου το 74% του EBITDA προέρχεται από ρυθμιζόμενες δραστηριότητες, δηλαδή από τέλη που συνδέονται άμεσα με τον πληθωρισμό (HICP), προσφέροντας υψηλή ορατότητα και ισχυρή δυνατότητα μετακύλισης των πληθωριστικών πιέσεων.
Αυτό το χαρακτηριστικό διαφοροποιεί την Αθήνα από άλλα αεροδρόμια, όπου το εμπορικό σκέλος (retail, duty free κλπ.) έχει μεγαλύτερη βαρύτητα. Στην περίπτωση της Αθήνας, η εξάρτηση από την καταναλωτική συμπεριφορά των επιβατών είναι σαφώς μικρότερη, κάτι που λειτουργεί προστατευτικά σε περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας.
Ωστόσο, αυτή η «ασφάλεια» που προσφέρει ο ΔΑΑ συνοδεύεται από πιο περιορισμένη δυναμική στο μη ρυθμιζόμενο σκέλος. Τα στοιχεία για τα πραγματικά έσοδα λιανικής ανά επιβάτη δείχνουν ότι, μετά την ισχυρή ανάκαμψη της περιόδου 2023-2025, η τάση εξομαλύνεται, υποχωρώντας προς τα επίπεδα του 2019. Σε αντίθεση με άλλους operators, όπως η Aena ή η ADP, η εμπορική εκμετάλλευση του επιβατικού όγκου δεν εμφανίζει την ίδια δυναμική.
Στο σκέλος του ισολογισμού, η εικόνα είναι σαφώς πιο ισχυρή. Με καθαρό χρέος περίπου 1,8x EBITDA για το 2026, το Αεροδρόμιο Αθηνών βρίσκεται μεταξύ των λιγότερο μοχλευμένων εταιρειών του δείγματος, ενώ η δομή του χρέους χαρακτηρίζεται από υψηλό ποσοστό σταθερού επιτοκίου και περιορισμένες ανάγκες αναχρηματοδότησης στο άμεσο μέλλον.
Παράλληλα, στην περίπτωση του ΔΑΑ, η μεγάλη διάρκεια της παραχώρησης ενισχύει περαιτέρω τη σταθερότητα των ταμειακών ροών.