Η κυριαρχία της Κίνας στις σπάνιες γαίες εντείνει την εξάρτηση Ευρώπης και ΗΠΑ από κρίσιμες πρώτες ύλες που είναι απαραίτητες για την πράσινη μετάβαση.
Οι σπάνιες γαίες βρίσκονται πίσω από σχεδόν κάθε τεχνολογία που θα καθορίσει την οικονομία των επόμενων δεκαετιών: από τα ηλεκτρικά οχήματα και τις μπαταρίες έως τις ανεμογεννήτριες, τα δίκτυα ηλεκτρισμού και τα προηγμένα αμυντικά συστήματα. Καθώς η παγκόσμια ζήτηση αυξάνεται, οι πρώτες ύλες που μέχρι πριν από λίγα χρόνια απασχολούσαν κυρίως την μεταλλευτική βιομηχανία μετατρέπονται σε πεδίο γεωπολιτικού ανταγωνισμού.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η Κίνα, η οποία έχει καταφέρει να αποκτήσει δεσπόζουσα θέση όχι μόνο στα αποθέματα, αλλά κυρίως στην επεξεργασία και τη βιομηχανική αξιοποίηση των σπάνιων γαιών. Η πραγματικότητα αυτή προκαλεί αυξανόμενη ανησυχία σε Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες, που αναζητούν εναλλακτικές πηγές εφοδιασμού και νέες στρατηγικές συμμαχίες, προκειμένου να μειώσουν την εξάρτησή τους από έναν πόρο που θεωρείται πλέον κρίσιμος για την ενεργειακή μετάβαση, την βιομηχανία και την οικονομική ασφάλεια.
- Σπάνιες γαίες: Άλμα 15% της USA Rare Earth στον απόηχο της επένδυσης 1,6 δισ. δολ. της κυβέρνησης Τραμπ
Η γεωγραφία των αποθεμάτων: 44 εκατ. τόνοι στην Κίνα
Σύμφωνα με στοιχεία του U.S. Geological Survey (USGS), τα παγκόσμια αποθέματα σπάνιων γαιών εκτιμώνται σε περίπου 92 εκατ. τόνους, εκ των οποίων οι 44 εκατ. τόνοι βρίσκονται στην Κίνα. Ακολουθεί η Βραζιλία με 21 εκατ. τόνους, η Ινδία με 6,9 εκατ. τόνους, η Αυστραλία με 5,7 εκατ. τόνους, η Ρωσία με 3,8 εκατ. τόνους και το Βιετνάμ με 3,5 εκατ. τόνους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν περίπου 1,9 εκατ. τόνους, ενώ μικρότερα αλλά στρατηγικά αποθέματα υπάρχουν στη Γροιλανδία, τον Καναδά, τη Νότια Αφρική, την Τανζανία και άλλες χώρες.
Η εικόνα αυτή εξηγεί γιατί οι σπάνιες γαίες έχουν μετατραπεί σε βασικό πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ, Ευρώπης και Κίνας. Αν και αρκετές χώρες διαθέτουν σημαντικά αποθέματα, η παραγωγή και κυρίως η επεξεργασία παραμένουν εξαιρετικά συγκεντρωμένες. Η Βραζιλία, η Ινδία, η Ρωσία και το Βιετνάμ διαθέτουν μεγάλα αποθέματα αλλά εξορύσσουν και επεξεργάζονται ελάχιστες ποσότητες σε σχέση με το μέγεθος των πόρων τους.
Οι επενδύσεις των μπαταριών και το κινεζικό προβάδισμα
Η κυριαρχία της Κίνας αποτυπώνεται ακόμη πιο έντονα στις επενδύσεις που συνδέονται με την αλυσίδα αξίας των μπαταριών. Για την περίοδο 2025 – 2026, οι επενδύσεις στην κατασκευή μπαταριών λιθίου στην Κίνα φτάνουν τα 130,6 δισ. δολάρια. Το ποσό αυτό είναι πολλαπλάσιο από οποιαδήποτε άλλη περιοχή του κόσμου.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ακολουθεί με επενδύσεις 20,2 δισ. δολαρίων, οι Ηνωμένες Πολιτείες με 18,4 δισ. δολάρια, ο υπόλοιπος κόσμος με 3,8 δισ. δολάρια, η Νοτιοανατολική Ασία με 1,8 δισ. δολάρια και η Ινδία με 1,7 δισ. δολάρια. Με άλλα λόγια, η Κίνα επενδύει περισσότερο από το άθροισμα όλων των υπόλοιπων βασικών περιφερειών μαζί.
Αντίστοιχη είναι η εικόνα και στην κατασκευαστική ισχύ μπαταριών λιθίου. Η κινεζική δυναμικότητα αναμένεται να φθάσει περίπου τις 4,5 TWh έως το 2030, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες κινούνται κοντά στη 1 TWh και η Ευρώπη κάτω από αυτή. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η μάχη για τις σπάνιες γαίες δεν αφορά μόνο την εξόρυξη, αλλά κυρίως το ποιος ελέγχει τη μεταποίηση και τα τελικά βιομηχανικά προϊόντα.
Η ίδια τάση επισημαίνεται και από τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας (IEA), ο οποίος διαπιστώνει ότι η ζήτηση για σπάνιες γαίες, νικέλιο, κοβάλτιο και γραφίτη αυξήθηκε κατά 6% – 8% το 2024, ενώ η παγκόσμια ζήτηση για κρίσιμα ορυκτά συνεχίζει να επιταχύνεται λόγω ηλεκτροκίνησης, δικτύων και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Η Ευρώπη αναζητά διέξοδο από την εξάρτηση
Η ανησυχία για την εξάρτηση από την Κίνα έχει πλέον περάσει στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο. Μέσα στον Ιούνιο του 2026, οι χώρες της G7 συμφώνησαν στη δημιουργία συμμαχίας κρίσιμων ορυκτών με στόχο να περιορίσουν την εξάρτηση από έναν μόνο προμηθευτή κάτω από το 60% έως το 2030, ενώ εξετάζονται κοινά αποθέματα, νέες επενδύσεις και διαφοροποίηση των αλυσίδων εφοδιασμού.
Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση εντείνει τις προσπάθειες για νέες συνεργασίες με χώρες όπως η Αυστραλία, η Ινδία και η Ινδονησία, καθώς η εξάρτηση από κινεζικές πρώτες ύλες θεωρείται πλέον ζήτημα στρατηγικής αυτονομίας και βιομηχανικής ασφάλειας.
Όπως φαίνεται, ο ανταγωνισμός μετατοπίζεται από την παραγωγή ενέργειας στον έλεγχο των πρώτων υλών, της επεξεργασίας, της μεταποίησης και των τεχνολογιών που θα καθορίσουν την οικονομία των επόμενων δεκαετιών. Και σε αυτό το πεδίο, η Κίνα εξακολουθεί να ξεκινά από θέση ισχύος, διαθέτοντας σχεδόν τους μισούς γνωστούς πόρους του πλανήτη και το μεγαλύτερο βιομηχανικό οικοσύστημα επεξεργασίας σπάνιων γαιών στον κόσμο.