Η στρατηγική μεταφέρεται σταδιακά σε δραστηριότητες που παράγουν πιο σταθερές προμήθειες, απαιτούν λιγότερα κεφάλαια και περιορίζουν την εξάρτηση από τον κύκλο των επιτοκίων.
Οι εξαγορές επιστρέφουν στην ατζέντα του τραπεζικού κλάδου. Όχι, όμως, μεταξύ των τεσσάρων συστημικών τραπεζών. Η AXIA – Alpha Finance εκτιμά ότι, με τα κεφάλαια να αυξάνονται και την κερδοφορία να διατηρείται σε υψηλά επίπεδα, το πιθανότερο σενάριο αφορά διασυνοριακά deals και επιλεκτικές κινήσεις σε μικρότερους παίκτες, παρά μια νέα αναδιάταξη του εγχώριου τραπεζικού χάρτη.
Η εκτίμηση αυτή έρχεται να συναντήσει και πρόσφατη ανάλυση της Deutsche Bank, η οποία χαρτογράφησε τα πιθανότερα σενάρια διασυνοριακής συγκέντρωσης στον ευρωπαϊκό τραπεζικό κλάδο. Για την Ελλάδα, οι αναλυτές θεωρούν ότι η βελγική KBC θα μπορούσε να προσεγγίσει είτε τη Eurobank είτε την Τράπεζα Πειραιώς, με τη Eurobank να προσφέρει ισχυρότερη περιφερειακή παρουσία μέσω Βουλγαρίας και Κύπρου και την Πειραιώς μεγαλύτερη έκθεση στην ελληνική αγορά. Παράλληλα, η UniCredit εξακολουθεί να θεωρείται ο πιθανότερος στρατηγικός εταίρος της Alpha Bank, καθώς η υφιστάμενη συνεργασία και η συμμετοχή της ιταλικής τράπεζας διατηρούν στο τραπέζι το ενδεχόμενο μιας βαθύτερης εταιρικής σύμπραξης στο μέλλον. Αντίθετα, η Εθνική εμφανίζεται ως πιο δύσκολος στόχος, λόγω του μεγέθους, της αποτίμησης και των περιορισμένων συνεργιών που θα μπορούσε να αποκομίσει ένας δυνητικός αγοραστής.
Το σενάριο αυτό στηρίζεται και στα ισχυρά θεμελιώδη μεγέθη των ελληνικών τραπεζών. Οι τέσσερις συστημικές τράπεζες εμφανίζουν υψηλή οργανική παραγωγή κεφαλαίου, αποδόσεις που συγκαταλέγονται στις υψηλότερες της ευρωζώνης και σημαντική ευελιξία ως προς την αξιοποίηση της ισχυρής κεφαλαιακής τους βάσης. Υπό αυτές τις συνθήκες, το ερώτημα για την αγορά δεν είναι αν θα συνεχιστούν οι υψηλές διανομές προς τους μετόχους, αλλά πού θα κατευθυνθεί το πλεονάζον κεφάλαιο τα επόμενα χρόνια.
Η εκτίμηση βασίζεται και στο γεγονός ότι η ελληνική τραπεζική αγορά συγκαταλέγεται ήδη στις πλέον συγκεντρωμένες της Ευρώπης. Για τον λόγο αυτό, οι αναλυτές αποδίδουν εξαιρετικά χαμηλή πιθανότητα σε συγχωνεύσεις μεταξύ των τεσσάρων συστημικών τραπεζών όσο η κερδοφορία παραμένει σε αυτά τα επίπεδα, αφήνοντας, ωστόσο, ανοιχτό το ενδεχόμενο επιλεκτικών κινήσεων σε μη συστημικές τράπεζες, χωρίς όμως να τις τοποθετούν στο άμεσο μέλλον.
Οι κινήσεις αυτές, σύμφωνα με τους αναλυτές, δεν θα στοχεύουν απαραίτητα στην αύξηση του μεγέθους. Περισσότερο ενδιαφέρον συγκεντρώνουν δραστηριότητες με υψηλότερη συνεισφορά σε προμήθειες, όπως η ασφαλιστική διαμεσολάβηση, το asset και wealth management ή άλλες χρηματοοικονομικές υπηρεσίες που μπορούν να διαφοροποιήσουν τις πηγές εσόδων των τραπεζικών ομίλων.
Η μετατόπιση αυτή μόνο τυχαία δεν είναι. Οι διοικήσεις γνωρίζουν ότι η επόμενη ημέρα δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά στα καθαρά έσοδα από τόκους, όσο ισχυρή κι αν παραμένει σήμερα η εικόνα τους. Η στρατηγική μεταφέρεται σταδιακά σε δραστηριότητες που παράγουν πιο σταθερές προμήθειες, απαιτούν λιγότερα κεφάλαια και περιορίζουν την εξάρτηση από τον κύκλο των επιτοκίων.
Στην εξίσωση προστίθεται και η ισχυρή πιστωτική επέκταση, την οποία οι αναλυτές εκτιμούν ότι θα διατηρήσει η ελληνική αγορά τα επόμενα χρόνια, σε συνδυασμό με τη βελτίωση των βασικών εσόδων και την περαιτέρω κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών. Όσο οι ισολογισμοί ισχυροποιούνται, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η δυνατότητα των ομίλων να χρηματοδοτήσουν εξαγορές χωρίς να περιορίσουν τις διανομές προς τους μετόχους. Το ενδιαφέρον, πλέον, μετατοπίζεται από το αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για νέες κινήσεις στο ποιος θα κάνει την πρώτη κίνηση και προς ποια κατεύθυνση.