Η ακραία ζέστη και η παρατεταμένη ξηρασία που πλήττουν την Ευρώπη το 2026 αφήνουν ήδη βαρύ αποτύπωμα στον αγροτικό τομέα, περιορίζοντας τις αποδόσεις σε σιτηρά και ζωοτροφές.
Η ακραία ζέστη και η παρατεταμένη ξηρασία που πλήττουν την Ευρώπη το 2026 αφήνουν ήδη βαρύ αποτύπωμα στον αγροτικό τομέα, περιορίζοντας τις αποδόσεις σε σιτηρά και ζωοτροφές και εντείνοντας τις ανησυχίες για το κόστος παραγωγής και τις τιμές των τροφίμων.
Οι θερμοκρασίες ξεπέρασαν τους 40 βαθμούς Κελσίου σε περιοχές της Ισπανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας, ενώ η έλλειψη βροχοπτώσεων έχει επιδεινώσει σημαντικά τα επίπεδα υγρασίας στο έδαφος. Σύμφωνα με τη βρετανική Energy and Climate Intelligence Unit (ECIU), οι απώλειες για τον ευρωπαϊκό κλάδο σιτηρών εξαιτίας της μειωμένης παραγωγής έχουν ήδη φτάσει περίπου τα 2 δισ. ευρώ.
Ιδιαίτερα δύσκολη είναι η κατάσταση στις περιοχές όπου το έλλειμμα βροχοπτώσεων διαρκεί εδώ και μήνες. Στην ανατολική Αυστρία έχουν καταγραφεί από τις αρχές του έτους μόλις περίπου 100 χιλιοστά βροχής, έναντι 300 χιλιοστών υπό κανονικές συνθήκες, επιβαρύνοντας σημαντικά τις καλλιέργειες.
Στην Ιταλία, πρόσθετη πηγή ανησυχίας αποτελούν τα χαμηλά επίπεδα νερού στη λεκάνη του ποταμού Πάδου, μία από τις σημαντικότερες αγροτικές περιοχές της χώρας. Οι περιορισμένες βροχοπτώσεις, σε συνδυασμό με τη μείωση της χιονοκάλυψης στις Άλπεις, περιορίζουν τα διαθέσιμα αποθέματα νερού για άρδευση.
Οι επιπτώσεις επεκτείνονται και στην κτηνοτροφία, καθώς αυξάνονται οι πιέσεις στην επάρκεια ζωοτροφών. Στη Γερμανία, κυρίως στη Βάδη-Βυρτεμβέργη και τη Βαυαρία, η ανάπτυξη του χόρτου έχει ουσιαστικά σταματήσει μετά την πρώτη κοπή, ενώ υπό πίεση βρίσκονται και οι αποδόσεις του καλαμποκιού που προορίζεται για ενσίρωση. Στην Ολλανδία, ορισμένοι αγρότες έχουν ήδη αρχίσει να χρησιμοποιούν αποθέματα ζωοτροφών που προορίζονταν για τον χειμώνα.
Αλλάζει ο αγροτικός χάρτης της Ευρώπης
Οι επίμονες μεταβολές των καιρικών συνθηκών αρχίζουν παράλληλα να μετακινούν τη γεωγραφία της ευρωπαϊκής αγροτικής παραγωγής. Η καλλιέργεια καλαμποκιού επεκτείνεται σταδιακά βορειότερα, ενώ ενισχύεται ο ρόλος της Πολωνίας ως παραγωγού.
Η προσαρμογή στις νέες συνθήκες απαιτεί μεγαλύτερες επενδύσεις σε αρδευτικά συστήματα, αποθήκευση νερού και τεχνολογίες προστασίας των καλλιεργειών. Το υψηλό κόστος αυτών των έργων, ωστόσο, αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για τους παραγωγούς.
Παρά τους αυξανόμενους κλιματικούς κινδύνους, προς το παρόν δεν προβλέπεται απότομη μακροπρόθεσμη πτώση της ευρωπαϊκής παραγωγής σιτηρών. Η σοδειά του 2026 εκτιμάται περίπου στους 289 εκατ. τόνους, ενώ τα σενάρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τοποθετούν την παραγωγή μεταξύ 278 και 320 εκατ. τόνων έως το τέλος της δεκαετίας.
Η διατήρηση αυτών των επιπέδων, ωστόσο, αναμένεται να απαιτήσει ολοένα μεγαλύτερες δαπάνες για την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή, αυξάνοντας το κόστος της αγροτικής παραγωγής και δημιουργώντας έναν ακόμη παράγοντα πίεσης για τον πληθωρισμό τροφίμων.