Ύστερα από χρόνια υπερβολικών δαπανών, η χώρα έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πιο αδύναμους κρίκους της Ευρώπης. Οι επενδυτές προετοιμάζονται για ακόμη χειρότερες εξελίξεις.
Η Γαλλία βρίσκεται στο χείλος μιας επικίνδυνης χρηματοπιστωτικής καθοδικής δίνης.
Η παγκόσμια εκτίναξη των επιτοκίων έχει αποκαλύψει ότι η χώρα, η οποία κάποτε θεωρούνταν όαση σχετικής σταθερότητας στις χρηματοπιστωτικές αγορές της Ευρώπης, αποτελεί σήμερα έναν από τους πιο αδύναμους κρίκους της ηπείρου. Η Γαλλία πληρώνει πλέον περισσότερο για να δανειστεί από πρώην επίκεντρα κρίσεων, όπως η Ελλάδα και η Ιταλία. Η κυβέρνησή της εμφανίζει δημοσιονομικό έλλειμμα το οποίο, μεταξύ των αντίστοιχων ανεπτυγμένων οικονομιών, ξεπερνά μόνο εκείνο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Την περασμένη εβδομάδα, το αργόσυρτο selloff στην αγορά γαλλικών κρατικών ομολόγων πήρε ανησυχητική τροπή καθώς εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την ήπειρο, ξυπνώντας μνήμες από την κρίση χρέους της Ευρωζώνης την προηγούμενη δεκαετία. Το κόστος δεκαετούς δανεισμού της Γαλλίας έχει κινηθεί προς το 5%, το υψηλότερο επίπεδο από το 2002.
Οι επενδυτές προετοιμάζονται για ακόμη χειρότερες εξελίξεις. Η άνοδος των επιτοκίων φορτώνει την κυβέρνηση με υψηλότερο κόστος ακριβώς τη στιγμή που πρέπει να αναχρηματοδοτήσει ένα βουνό χρέους το οποίο δημιουργήθηκε στην εποχή των εξαιρετικά χαμηλών επιτοκίων. Η Γαλλία έχει περισσότερα από 1 τρισ. δολάρια χρέους που λήγουν έως το 2030 και το επόμενο έτος αναμένεται να διαθέσει στην αγορά ποσό-ρεκόρ, περίπου 380 δισ. δολάρια νέου χρέους, σε μια αγορά όπου άλλοτε αξιόπιστες πηγές ζήτησης έχουν εξαφανιστεί.
Η κεντρική τράπεζα της Γαλλίας δεν αγοράζει πλέον κρατικά ομόλογα και, αντίθετα, αφήνει το χαρτοφυλάκιό της να συρρικνώνεται καθώς τα ομόλογα λήγουν. Σταθεροί μέχρι πρότινος επενδυτές, όπως οι ιαπωνικές εταιρείες διαχείρισης κεφαλαίων, έχουν επίσης κάνει πίσω. Τα hedge funds που μπήκαν για να καλύψουν το κενό έχουν καεί από την πρόσφατη μεταβλητότητα.
«Η Γαλλία υπήρξε αυτός ο λαθρεπιβάτης της Ευρώπης επί χρόνια, αν όχι επί δεκαετίες. Έχει διαπράξει δημοσιονομικό φόνο και τη γλίτωσε», δήλωσε ο Kevin Thozet, σύμβουλος χαρτοφυλακίου στη γαλλική εταιρεία διαχείρισης κεφαλαίων Carmignac. «Δούλευε όσο ο κόσμος δεν το πρόσεχε. Τώρα ο κόσμος άρχισε να το προσέχει».
Το κόστος εξυπηρέτησης του γαλλικού χρέους αναμένεται να αυξηθεί κατά 59% έως το 2030, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που ανατέθηκε από το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών. Οι πληρωμές για το χρέος αποτελούν πλέον μία από τις μεγαλύτερες δαπάνες του γαλλικού κράτους και έως το τέλος της δεκαετίας θα μπορούσαν να ξεπερνούν κατά πολύ τις στρατιωτικές δαπάνες. Το χρέος της Γαλλίας, που σήμερα αντιστοιχεί σε σχεδόν 120% του ΑΕΠ, κινδυνεύει να οδηγήσει την οικονομία σε αυτό που ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας χαρακτήρισε πρόσφατα «σταδιακό στραγγαλισμό».
Το selloff τροφοδοτείται από ανησυχίες ότι η Γαλλία έχει γίνει τόσο δύσκολο να κυβερνηθεί, ώστε το πολιτικό της σύστημα δεν είναι πλέον σε θέση να λάβει διορθωτικά μέτρα. Τα τελευταία χρόνια, οι βουλευτές στην κατακερματισμένη Εθνοσυνέλευση έχουν ανατρέψει τον έναν πρωθυπουργό μετά τον άλλον όταν εκείνοι επιχείρησαν να αποκαταστήσουν τη δημοσιονομική τάξη μέσω περικοπών δαπανών. Με τις προεδρικές εκλογές να πλησιάζουν την άνοιξη, οι βασικοί υποψήφιοι για να διαδεχθούν τον Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος δεν μπορεί να διεκδικήσει νέα θητεία, κατακλύζουν τους ψηφοφόρους με υποσχέσεις για αύξηση των κρατικών δαπανών.
Η Μαρίν Λεπέν, η ακροδεξιά υποψήφια που προηγείται στις δημοσκοπήσεις, έχει δεσμευτεί να μειώσει το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης στη Γαλλία ακόμη και στα 60 έτη — ένα μέτρο το οποίο, σύμφωνα με την ίδια, θα κοστίζει στο κράτος επιπλέον 9 δισ. ευρώ, περίπου 10,1 δισ. δολάρια, τον χρόνο.
Ο πλησιέστερος αντίπαλός της στις δημοσκοπήσεις, ο ηγέτης της άκρας αριστεράς Ζαν-Λικ Μελανσόν, θέλει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να παγώσει ή να διαγράψει τα γαλλικά ομόλογα που κατέχει η Τράπεζα της Γαλλίας, αξίας 488 δισ. ευρώ.
«Ρίξτε τα στη φωτιά», είπε σκωπτικά ο Μελανσόν.
Η ρητορική αυτή, λένε ορισμένοι οικονομολόγοι, είναι σύμπτωμα μιας χώρας που έχει χάσει την επαφή με τη δημοσιονομική πραγματικότητα. Τα προβλήματα χρέους της Γαλλίας έχουν τις ρίζες τους σε δεκαετίες υπερβολικών δαπανών για τη χρηματοδότηση ενός εκτεταμένου κράτους πρόνοιας, το οποίο συνήθισε το κοινό να περιμένει ότι το κράτος θα το φροντίζει, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης. Η χώρα δεν έχει ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της από το 1974.
«Στη Γαλλία έχουμε αυτό το αντανακλαστικό να ζητάμε πάντοτε από το κράτος λίγα ακόμη “μαγικά λεφτά” — να πληρώνει, να πληρώνει, να πληρώνει», δήλωσε ο Sylvain Maillard, βουλευτής του κεντρώου κόμματος του Μακρόν.
Ο Μακρόν, πρώην επενδυτικός τραπεζίτης και τεχνοκράτης, παρουσίασε τον εαυτό του ως έναν ηγέτη έτοιμο να ταρακουνήσει τη χώρα και να την επαναφέρει στα συγκαλά της. Χαλάρωσε τους κανόνες της αγοράς εργασίας, μείωσε τους εταιρικούς φόρους και κατάργησε τον φόρο μεγάλης περιουσίας, μέτρα τα οποία, σύμφωνα με το στρατόπεδό του, συνέβαλαν στην ανάπτυξη και οδήγησαν το έλλειμμα κάτω από το υποχρεωτικό όριο της ΕΕ, το 3% του ΑΕΠ, στα πρώτα χρόνια της προεδρίας του.
Με την πάροδο των ετών, ωστόσο, ο Μακρόν στράφηκε στις δημόσιες δαπάνες για να αντιμετωπίσει τη μία κρίση μετά την άλλη. Η στροφή ξεκίνησε όταν διέθεσε τουλάχιστον 10 δισ. ευρώ για να κατευνάσει το βίαιο κίνημα διαμαρτυρίας των «κίτρινων γιλέκων» και κλιμακώθηκε απότομα καθώς η Γαλλία αντιμετώπιζε την πανδημία Covid-19 και την ενεργειακή κρίση που προκάλεσε ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Ο Μακρόν απάντησε με τεράστια προγράμματα δαπανών για να προστατεύσει επιχειρήσεις και νοικοκυριά από τις συνέπειες. Δημιούργησε μάλιστα ένα σύνθημα για αυτή την προσέγγιση: Quoi qu’il en coûte, δηλαδή «ό,τι κι αν κοστίσει».
Ορισμένα μέτρα δημιούργησαν οικονομικά βάρη που θα επιβάρυναν τα κρατικά ταμεία πολύ μετά το τέλος της πανδημίας, όπως μια πρόσθετη ετήσια μείωση 10 δισ. ευρώ στους εταιρικούς φόρους και οι υψηλότεροι μισθοί για τους εργαζομένους σε ολόκληρο το δημόσιο σύστημα υγείας της Γαλλίας.
Ακόμη και προσωρινά μέτρα δημιούργησαν μόνιμες πιέσεις. Η Γαλλία εγκαινίασε ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα επιδοτούμενης άδειας στην Ευρώπη, χρηματοδοτώντας τη μισθοδοσία δεκάδων επιχειρήσεων, από μπιστρό έως μεγάλες εταιρείες. Οι επιδοτήσεις είχαν αρχικά σχεδιαστεί ως μηχανισμός υποστήριξης που θα σταματούσε μόλις τελείωναν τα lockdown της πανδημίας, όμως πολλές επιχειρήσεις συνέχισαν να αντλούν χρήματα από το πρόγραμμα επί χρόνια.
Ο Μακρόν διοχέτευσε επίσης δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε ένα πρόγραμμα που έθετε πλαφόν στις τιμές της ενέργειας μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία — επιδοτήσεις που συνεχίστηκαν ακόμη και όταν σταθεροποιήθηκαν οι προμήθειες φυσικού αερίου της Ευρώπης.
«Υπήρξε μια έγχυση δημόσιου χρήματος και κανένας στην κυβέρνηση δεν είχε το θάρρος να τραβήξει την πρίζα», δήλωσε ο γερουσιαστής Jean-François Husson, ένας συντηρητικός πολιτικός που επέβλεψε έρευνα της Γερουσίας για τις δαπάνες.
Ο πρωτοφανής συνδυασμός δημοσιονομικής τόνωσης, πληθωρισμού και απότομων μεταβολών στη ζήτηση μετά την πανδημία απορρύθμισε τα μοντέλα οικονομικών προβλέψεων που χρησιμοποιούσε το υπουργείο Οικονομικών για την κατάρτιση του ετήσιου προϋπολογισμού. Η κλίμακα της απόκλισης άρχισε να γίνεται εμφανής το 2023, όταν ο Μακρόν άρχισε να αποσύρει σταδιακά τη χώρα από αυτά τα προγράμματα.
Στις 7 Δεκεμβρίου 2023, ο υπουργός Οικονομικών Bruno Le Maire έλαβε εμπιστευτικό σημείωμα από στελέχη του γαλλικού Δημοσίου που προειδοποιούσε για υστέρηση των φορολογικών εσόδων, σύμφωνα με αντίγραφο που εξέτασε η Wall Street Journal. Ένας έκτακτος φόρος που είχε επιβάλει πρόσφατα η κυβέρνηση στους παραγωγούς ενέργειας — ώστε να ανακτήσει μέρος των χρημάτων που είχε δαπανήσει για το πλαφόν στις τιμές — απέφερε μόνο ένα κλάσμα από τα 3 δισ. ευρώ φορολογικών εσόδων που είχαν προβλεφθεί. Τα έσοδα από τον ΦΠΑ επίσης υπολείπονταν των στόχων, ανέφερε το σημείωμα, ενώ το κόστος των κρατικών δαπανών είχε υποεκτιμηθεί κατά 3 δισ. ευρώ.
Τα στελέχη του Δημοσίου εκτίμησαν ότι τα σφάλματα θα μπορούσαν να διευρύνουν το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2023 στο 5,2% από την αρχική πρόβλεψη του 4,9%, ανοίγοντας δυνητικά μια τρύπα 9,2 δισ. ευρώ στα δημόσια οικονομικά. Το σημείωμα συμβούλευε τον Le Maire να μη δημοσιοποιήσει τα ευρήματα, επειδή οι εκτιμήσεις εξακολουθούσαν να περιβάλλονται από αβεβαιότητα. Τα έσοδα από τον εταιρικό φόρο παρέμεναν ασαφή, καθώς υπήρχαν εταιρείες που δεν είχαν ακόμη ανακοινώσει τα αποτελέσματά τους για το 2023.
Η χρονική στιγμή του σημειώματος ήταν λεπτή. Η Εθνοσυνέλευση είχε μόλις δώσει την τελική έγκριση στους λογαριασμούς του 2023, ψηφίζοντας με βάση στοιχεία που πλέον φαίνονταν λανθασμένα. Τα λάθη κινδύνευαν να μεταφερθούν στους προϋπολογισμούς των επόμενων ετών. Την ίδια ώρα, η πρωθυπουργός Élisabeth Borne είχε ασφυκτική προθεσμία για να περάσει τον προϋπολογισμό του 2024 από την Εθνοσυνέλευση έως το τέλος του έτους.
Στις 13 Δεκεμβρίου, ο Le Maire έγραψε στην Borne, εισηγούμενος η κυβέρνηση να ενημερώσει το κοινό και να προχωρήσει σε άμεσες περικοπές 300 εκατ. ευρώ στον προϋπολογισμό του 2024 πριν τον περάσει από το κοινοβούλιο, σύμφωνα με αντίγραφο της επιστολής που εξέτασε η Journal. Τη συμβούλευσε επίσης να ακολουθήσουν επιπλέον περικοπές 10 δισ. ευρώ στην αρχή του έτους.
Η Borne αιφνιδιάστηκε — και δεν ενημέρωσε το κοινό. Βρισκόταν στη μέση της προσπάθειας να περάσει έναν εξαιρετικά αμφιλεγόμενο νόμο για τη μετανάστευση, ο οποίος δοκίμαζε τη στήριξή της στην Εθνοσυνέλευση. Για να περάσει τον προϋπολογισμό του 2024 από το κοινοβούλιο, σχεδίαζε να ενεργοποιήσει ειδική διάταξη του Συντάγματος που επέτρεπε στην κυβέρνησή της να παρακάμψει την ψηφοφορία επί του θέματος.
«Δεν μπορούσαμε πλέον να αλλάξουμε τίποτα στον προϋπολογισμό», δήλωσε η Borne σε συνέντευξη. «Βρισκόμασταν στην τελική ευθεία».
Η Borne παραιτήθηκε στις αρχές Ιανουαρίου, λίγο μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού. Ο Μακρόν διόρισε τον 34χρονο Gabriel Attal πρωθυπουργό, καθιστώντας τον τον νεότερο άνθρωπο που είχε αναλάβει ποτέ αυτή τη θέση στη σύγχρονη Γαλλική Δημοκρατία. Υπό τον Attal, ο Le Maire προχώρησε σε περικοπές δισεκατομμυρίων μέσω εκτελεστικών διαταγμάτων, μιας κανονιστικής εξουσίας που δεν απαιτεί κοινοβουλευτική έγκριση.
Ωστόσο, τα δημόσια οικονομικά επιδεινώνονταν με ταχύτητα. Τα έσοδα από τον εταιρικό φόρο ήταν πολύ χαμηλότερα από τις προβλέψεις. Πολλές εταιρείες που άλλοτε βασίζονταν στις επιδοτήσεις άδειας και στις φορολογικές διευκολύνσεις της εποχής της πανδημίας αντιμετώπιζαν δυσκολίες ή έκλειναν. Τον Φεβρουάριο, ένα ακόμη σημείωμα του Δημοσίου, το οποίο εξέτασε η Journal, ενημέρωσε τον Le Maire ότι το έλλειμμα του 2023 θα μπορούσε να φτάσει το 5,6%, ενώ το δημοσιονομικό κενό του 2024 θα μπορούσε να διευρυνθεί στο 5,7%, έναντι πρόβλεψης 4,4% που περιλαμβανόταν στον προϋπολογισμό που είχε μόλις ψηφιστεί.
Ο Le Maire βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με μια τρύπα 40 δισ. ευρώ, ποσό που, όπως υποστήριζε, ξεπερνούσε τη δυνατότητα της κυβέρνησης να καλύψει με περικοπές χωρίς την έγκριση της Εθνοσυνέλευσης. Άρχισε να πιέζει τον Μακρόν και τον Attal για νέα νομοθεσία που θα διόρθωνε τον προϋπολογισμό του 2024 με περικοπές έως 20 δισ. ευρώ — επιπλέον εκείνων που είχε ήδη πραγματοποιήσει. Ο Μακρόν είχε βασιστεί σε μια εύθραυστη συμμαχία με τους παραδοσιακούς συντηρητικούς στην Εθνοσυνέλευση για να περάσει προηγούμενα νομοσχέδια, και ο Le Maire υποστήριζε ότι οι συντηρητικοί βουλευτές τελικά θα ευθυγραμμίζονταν με τα σχέδιά του.
Ο Attal αντιτάχθηκε στην προσέγγιση του Le Maire, προτιμώντας να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τις κανονιστικές εξουσίες της κυβέρνησης για περικοπές, σύμφωνα με τον Rayan Nezzar, οικονομικό σύμβουλο του Attal εκείνη την περίοδο. Η εμπλοκή του κοινοβουλίου ενείχε τον κίνδυνο μιας παρατεταμένης συζήτησης με βουλευτές της αντιπολίτευσης, οι οποίοι θα πίεζαν για αυξήσεις φόρων που θα μπορούσαν να πλήξουν την ανάπτυξη, είπε, προσθέτοντας ότι η χώρα συνολικά βρισκόταν σε διαφορετική νοοτροπία.
«Το “ό,τι κι αν κοστίσει” ήταν ακόμη στο μυαλό όλων και όλοι εξακολουθούσαν να ζουν σε έναν κόσμο όπου το χρήμα ήταν φθηνό. Το χρέος δεν ήταν ζήτημα», είπε.
Ο Μακρόν είχε και άλλες παραμέτρους να σταθμίσει. Οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πλησίαζαν στις αρχές Ιουνίου. Ο Μακρόν είχε αναδείξει τον Attal σε νέο πρόσωπο της προεκλογικής εκστρατείας. Εάν η κυβέρνηση πήγαινε στο κοινοβούλιο ζητώντας έγκριση για μια τεράστια διόρθωση στον προϋπολογισμό του 2024, οι συντηρητικοί σύμμαχοι του Μακρόν θα μπορούσαν να εξεγερθούν. Ο Attal κινδύνευε να ανατραπεί με πρόταση δυσπιστίας την ώρα που οι ψηφοφόροι κατευθύνονταν στις κάλπες.
Στις αρχές Απριλίου, ο Μακρόν προσκάλεσε μια μικρή ομάδα βουλευτών σε δείπνο στο επιχρυσωμένο Μέγαρο των Ηλυσίων. Πάνω από πιάτα με θαλασσινά, ο πρόεδρος ανακοίνωσε την απόφασή του, σύμφωνα με τον Maillard, ο οποίος ήταν παρών.
«Ακούω ανθρώπους να μιλούν για διορθωτικό προϋπολογισμό. Δεν βλέπω ποιο είναι το νόημά του», είπε ο Μακρόν, προσθέτοντας: «Το πρόβλημά μας δεν είναι οι υπερβολικές δαπάνες. Το πρόβλημα είναι τα χαμηλότερα φορολογικά έσοδα».
Αντ’ αυτού, ο Attal ετοιμάστηκε να χρησιμοποιήσει ξανά τις κανονιστικές του εξουσίες, σχεδιάζοντας περίπου 10 δισ. ευρώ πρόσθετων περικοπών τις οποίες δεν είχε ακόμη εφαρμόσει όταν οι ψηφοφόροι πήγαν στις κάλπες τον Ιούνιο.
Το ακροδεξιό κόμμα της Μαρίν Λεπέν κατέληξε να συντρίψει τις δυνάμεις του Μακρόν στις ευρωεκλογές. Την ίδια ημέρα που έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα, ο Μακρόν συγκάλεσε τους υπουργούς του και τους ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Ο Attal παρέμενε ανέκφραστος, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, καθώς ο Μακρόν μιλούσε.
Για τον Le Maire, κάθε πιθανότητα να διορθωθούν τα δημόσια οικονομικά της Γαλλίας είχε πλέον χαθεί. Είπε στους παρευρισκομένους ότι διέτρεχαν τον κίνδυνο μιας «κρίσης καθεστώτος» (crise de régime).
Μια ισχυρή επίδοση στις πρόωρες εκλογές θα ενίσχυε τη θέση του Μακρόν στην Εθνοσυνέλευση, ανοίγοντας τον δρόμο για σημαντικές περικοπές. Αντί γι’ αυτό, το κόμμα του Μακρόν έχασε έδρες και μαζί την πλειοψηφία. Ο Attal παραιτήθηκε, παγώνοντας δισεκατομμύρια ευρώ δαπανών κατά την αποχώρησή του και αφήνοντας στον διάδοχό του να τις διαχειριστεί.
«Οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούσαν τότε ότι το 2024 ήταν ίσως η τελευταία, ή μία από τις τελευταίες φορές, που εξακολουθούσαμε να μπορούμε να μειώσουμε το έλλειμμά μας με σωστό τρόπο», δήλωσε ο Nezzar, οικονομικός σύμβουλος του Attal.
Η Εθνοσυνέλευση ήταν πλέον διαιρεμένη σε τρία μπλοκ — εκείνο της Λεπέν, τους συμμάχους του Μακρόν και έναν θορυβώδη αριστερό συνασπισμό στον οποίο συμμετείχε ο Μελανσόν — προδιαγράφοντας πολιτικό αδιέξοδο.
Η απόφαση να διαλυθεί το κοινοβούλιο σόκαρε πολλούς επενδυτές και αποκάλυψε το αυξανόμενο πρόβλημα δυσλειτουργίας της Γαλλίας.
«Έμοιαζε σαν τα πράγματα να είναι ίσως χειρότερα κάτω από την επιφάνεια απ’ όσο φαίνονται… έχουμε φτάσει στο σημείο όπου τίποτα δεν μπορεί να γίνει εδώ», δήλωσε ο Ales Koutny, επικεφαλής διεθνών επιτοκίων στην αμερικανική εταιρεία διαχείρισης κεφαλαίων Vanguard, ο οποίος πούλησε γαλλικά ομόλογα τους επόμενους μήνες. «Ήταν, κατά κάποιον τρόπο, σημείο καμπής για εμάς».
Η ετήσια διαδικασία ψήφισης του προϋπολογισμού μετατράπηκε σε χάος, ανατρέποντας διαδοχικούς πρωθυπουργούς που είχαν προτείνει μεγάλες περικοπές δαπανών και προκαλώντας αναταράξεις στις αγορές. Το δημοσιονομικό έλλειμμα της Γαλλίας έχει παραμείνει πάνω από το 5% τα τελευταία τρία χρόνια και θα μπορούσε να φτάσει το 6,8% του ΑΕΠ έως το 2030, σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση που ανατέθηκε από το υπουργείο Οικονομικών.
Αυτό που έμοιαζε με αργή δημοσιονομική διάβρωση απέκτησε επείγοντα χαρακτήρα τους τελευταίους μήνες. Η άνοδος των επιτοκίων, που πυροδοτήθηκε εν μέρει από τον πόλεμο στο Ιράν, έχει πλήξει ιδιαίτερα τη Γαλλία, καθώς οι επενδυτές βάζουν στο στόχαστρο χώρες με υψηλό φορτίο χρέους.
Ο Thozet της Carmignac επισημαίνει μια απλή εξίσωση που υπογραμμίζει τη διαρκώς πιο αδύνατη αριθμητική του γαλλικού χρέους. Σε αντιστροφή της εποχής των χαμηλών επιτοκίων, το επιτόκιο επί του συνολικού αποθέματος χρέους της Γαλλίας αναμένεται να ξεπεράσει τον ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης τα επόμενα χρόνια, διασφαλίζοντας ότι το βάρος του χρέους θα συνεχίσει να αυξάνεται χωρίς δραστικές περικοπές δαπανών.
«Αρχίζεις να έχεις ένα φαινόμενο χιονοστιβάδας», είπε.
Το επίπεδο χρέους της Γαλλίας θα μπορούσε να φτάσει στο 200% του ΑΕΠ έως το 2050 εάν η χώρα δεν περικόψει τις δαπάνες της, εκτίμησε πρόσφατα ο ΟΟΣΑ.
Παρότι η αναταραχή της περασμένης εβδομάδας προκάλεσε αναφορές στις πρώτες ημέρες της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης, μια κατάρρευση της αγοράς γαλλικών ομολόγων δεν είναι ακόμη αναπόφευκτη, λένε οι επενδυτές. Η περιοχή είναι σήμερα καλύτερα εξοπλισμένη για να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις στις αγορές, έχοντας ως στήριγμα την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το τελευταίο selloff ενισχύθηκε από την ξαφνική αποδόμηση ριψοκίνδυνων συναλλαγών hedge funds που είχαν γίνει δημοφιλείς τους τελευταίους μήνες.
Η επιλογή να συνεχίσει η χώρα απλώς να τα βγάζει πέρα θα είχε οικονομικό κόστος, καθώς η αύξηση του κόστους αποπληρωμής του χρέους θα περιόριζε τα περιθώρια της κυβέρνησης για περισσότερο παραγωγικές επενδύσεις.
Ο αστάθμητος παράγοντας που θα μπορούσε να σπρώξει τη Γαλλία στο χείλος είναι οι επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Οι επενδυτές φοβούνται ότι ούτε ο Μελανσόν ούτε η Λεπέν αντιμετωπίζουν με τη δέουσα σοβαρότητα τα οικονομικά προβλήματα της Γαλλίας.
«Όλοι μιλούν για ακόμη περισσότερους τρόπους να δαπανηθούν χρήματα», δήλωσε ο Koutny της Vanguard. «Η δημοσιονομική κατάσταση στη Γαλλία ήδη δεν είναι καθόλου καλή. Αν στη συνέχεια ενσωματώσεις και τις πολιτικές για τις οποίες μιλούν αυτά τα κόμματα, η εικόνα γίνεται ακόμη χειρότερη».
Οι επενδυτές συχνά περιγράφουν τις αγορές ομολόγων ως μηχανισμούς επιβολής χρηματοπιστωτικής πειθαρχίας, επικαλούμενοι χώρες όπως η Ελλάδα, οι οποίες μεταμόρφωσαν τα δημόσια οικονομικά τους έπειτα από επώδυνες κρίσεις χρέους. Ο Charles Rodwell, κεντρώος βουλευτής που συμμετέχει στην Επιτροπή Οικονομικών της Εθνοσυνέλευσης, δήλωσε ότι ελπίζει η πίεση των αγορών να βοηθήσει να συγκεντρωθούν τα μυαλά σε όλο το πολιτικό φάσμα, προσθέτοντας: «Χρειαζόμαστε θεραπεία σοκ».

